Sorrows Novels & Stories

Doon tumambad kaagad sa akin ang sandamakmak na mga text message niya sa akin, na wala akong planong reply iyon. Patuloy ko lamang ini-scroll down na basahin ang mga text niya na puro pag mamakaawa na mag kausap kami, at pag hinggi niya ng awa na mag kaayos kaming dalawa pero subalit hindi po pa kaya. Sobrang sariwa pa ang sugat na binigay niya sa akin. Hindi pa ako handa sa ngayon. [Babe.] [I'm so sorry.] [Please, let's talk about this.]

Di ko mapigil ang pagtulo ng luha ko. "Sorry na nga. Wag ka ng umiyak. Baka sabihin nila Mom inaway kita.. Sorry na, please.." Paglalambing nito. The more niya yun ginagawa mas lalo akong naiiyak. Hindi ko din alam sa sarili ko. Niyakap na nga niya ko at humingi na siya ng sorry pero ang bigat bigat pa din ng pakiramdam ko. [MARIA DENNISE TRINIDAD]

Ang kaniyang mga balikat ay marahas na nanginginig, at ang bawat paghinga niya ay punong-puno ng matinding pagsisisi. "I'm so sorry, Lauren Jade... I'm so sorry," pautal-utal na bulong ni Anne, her voice completely cracking from the weight of her tears. "Hinding-hindi ko ginustong makita mo 'yun. Handa kong ipahiya ang sarili ko sa buong university. Believe me. Chiara was nothing to me. Please, baby... don't look at me with those cold eyes. It's completely killing me." Ang tindi ng emosyong ipinapakita ng kaniyang kasintahan ay tuluyang bumasag sa matitigas na pader na itinayo ni Lauren sa kaniyang puso.

coldness, and sorrow envelop him. "I'm so sorry I was drunk that night, Sorry I let you go that night?" Halos mabaliw si Jeon kaya isinumpa pa niya ang sarili niya. Galit na galit siya sa kanya sarili dahil sa pagiging idiot at walang ibang may sala ng kabiguan niya kondi siya din.

and it helps Pero hindi ko parin mapigilang mapangiwi at mapatingala lalo kapag umuulos sya... Ang sakit sakit.... Alam ko masakit nga talaga to..pero wala akong ideya na ganto to kasakit na para bang may kung anong binibiyak sa pagkatao ko! "I'm s-sorry" he keeps on whispering sorry habang ginagawa nya yung dahan dahang pagpasok sakin...

🎶 When the tears come streaming down your face 'Cause you lose something you can't replace When you love someone but it goes to waste What could be worse? 🎶 Napapangiti na lamang si Matilda sa kaniyang naririnig. Bakit tila alam na alam ng lalakeng ito ang kaniyang mga nakatagong damdamin? 🎶 Lights will guide you home And ignite your bones And I will try to fix you 🎶 Hindi lamang siya kumakanta dahil gusto niya. Kumakanta siya kasama ng kaniyang puso. Dahil dito'y mas lalong lamang naiiyak si Matilda.

Tears that flowed endlessly, a relentless stream of sorrow that seemed to have no end. The world felt like it had tilted on its axis, the ground shifting beneath my feet. Lahat na lang ba talaga ng mahalaga sa akin at mahal ko, nakatakdang mawala sa akin? My carefully constructed plans for revenge, for justice, seemed insignificant, meaningless, in the face of this great loss. The anger towards Niccolo, towards Ayi Hana, towards Margaret, towards Monica—it all seemed muted, distant, almost irrelevant. There was only the pain, the overwhelming, suffocating pain of loss.

Sambit niya. Mas umagos ang luha ko. Nakaka sama ng loob. Nakaka sama ng loob na sa kabila ng lahat ng sakit na pinag daanan ko, isang sorry lang yung kapalit. Napaka unfair! "I've been hurt all this time. I hate that a single sorry from you makes me feel like I'm now ready to let go off all the things I've been holding against you. It's so unfair. Almost three years of hurting... a single sorry. Fuck it." Sambit ko saka bumuhos ang masaganang luha.

Nanigas siya. Parang may bumagsak sa dibdib niya. Hindi siya agad nakapagsalita. Hindi siya makapaniwala. “You…” Mahinang natawa ang lalaki. Pilít. Masakit. May guilt sa mata. “Sorry.” Nanlamig ang katawan ni Dorryn. Hindi siya pwedeng magkamali. Hindi sa mukha. Hindi sa titig. “Kenji.”

Sa bawat dampi ng hininga niya sa leeg ko, unti-unting natutunaw ang lahat ng pagod, kaba, at selos na kanina lang ay parang gumugupo sa’kin. “Scar…” bulong niya, mahina pero ramdam ang sincerity. “Sorry kung minsan, parang sobra akong mag-alala. Hindi ko lang talaga mapigilan. Kapag naiisip kong may ibang napapatingin o nagkakagusto sa’yo, parang gusto kong tanggalin lahat ng sagabal sa mundo mo.”