Spanish Quotes Novels & Stories

Agad siya napailing mali ang kanyang iniisip bakit nga ba napunta sa ganda na meron si Ash gayong accent ang kanilang usapan . ''kung spanish paano naman marunong magtagalog ang ganung lahi ?" parang hirap naman kung sakali iyan lang kung may lahi itong Spanish at half pilipino .Pero paano ang dami niyang tanong sa kanyang isipan at hindi niya alam kung masasagot ba ng maayos .

Mas lalo akong kinabahan dahil alam kong tinutugis pa rin nila ang sinumang lalaban sa Kolonya ng Espanya, mga katulad kong may dugong bughaw. “Hola tus vacaciones en España?” (Kamusta ang bakasyon mo sa Espanya?) narinig kong sambit ni Don Adolfo. Silang dalawa ang magkausap kaya iniwasan ko na lang na tumingin. Naiilang tuloy ako dahil mukha akong istatwang nakikinig sa usapan ng dalawang makapangyarihang tao. “Tal vez deberíamos hablar en la cocina Don Adolfo” (Siguro dapat sa kusina tayo magusap Don Adolfo) sambit ni Demetrio dahilan upang mapatingin ako. Sabay naman silang napatingin sa akin at tumango si Don Adolfo. Tumayo naman silang parehas at sabay silang pumunta sa kusina.

"Masyadong malawak ang mundo, para habulin ang isang bagay na hindi naman para sa'yo." Bahagyang kumunot ang noo ko. Pamilyar sa akin ang Patama Quotes na sinabi niya, sapagkat minsan ko nang nabasa iyon noong dumaan sa wall ng Fezmuk ko. Hindi ko nga lang inaasahan na siya pa ang magsasabi ng mga katagang 'yon sa akin.

THIRD PERSON POV Naging masaya ang pamamasyal nina Mrs. Licaforte kasama si Atty. Santivanez. Terno pa ang kulay ng suot nila na pasimuno ng binata. Pinuntahan nila ang iilang tanyag na tourist spots ng Spain gaya ng Royal Palace of Madrid, El Retiro Park, Temple of Debod, Great Pond of El Retiro at Plaza Mayor. Kung tutuusin, maraming bansa na ang napuntahan ng ginang dahil sa business trips ng asawa niya. Halos nalibot na niya ang buong mundo at naging normal routine na ito sa kanya.

“De hecho, me pregunto si entiendes español. (Actually, I wonder if you understand Spanish.)” Medyo nagulat ako, pero hindi ko ipinakita. It's like he's challenging me. Syempre ayokong mapahiya si Kael kaya sumagot ako. “Sí, entiendo español. No es un problema para mí. (Yes, I understand Spanish. It’s not a problem for me.)” Napataas ang kilay ni Lorenzo, halatang na-impressed. “Interesting. Not many here do.” Sumingit na si Kael, halatang kanina pa gustong sumabat sa amin. “Lia’s full of surprises.”

Babalik na siya ng Spain? “B-Bakit?” nagtatakang tanong ko. “Anong bakit?” ang sabi niya. “Bakit ka babalik doon?” Nginisihan niya ako at sinabing, “you’re weird and funny.” Aniya. Hindi ko kasi maintindihan bakit siya babalik ng Spain. “Si Sico, I feel the hatred and anger in him. Pakiramdam ko ay ayaw niya sa akin,” natahimik ako sa sinabi niya.

Napansin nitong wala pa sya gaano sa huwisyo. “La peor resaca de toda su vida (the worst hangover of his life),” natatawang sambit ni Rafael. “¡Cierra la boca, Rafael! (Shut up, Rafael!)” anas nya na ikinatawa lalo nito. “Please, pwede, walang magsasalita ng Español dito,” seryosong sabi ni Santiago. “O-okay,” Tinitigan sya ni Rafael. Wari gusto syang pagsalitain.

Ano bang nangyayari sa’kin? Nang marinig ang sinambit kong iyon ay tuluyang lumingon na nga si Mateo nang may mapanuksong ngisi sa kaniyang labi, “Dame una razón para quedarme. (Bigyan mo ako ng dahilan upang manatili.)” Sa kakaunting salitang Espanyol na nalalaman ko hindi ko na alam ang isasagot ko. Ano na nga ba iyong narinig kong diyalogo sa Spanish movie na laging pinapanuod ni Oliver?

Bukod sa mas naiintindihan ng mga ito ang sinasabi ng kausap, mas napapadali rin ang usapan sa ganoong paraan. “Pero este es el restaurante al que estás llamando. ¿Hay alguna otra tarjeta de llamada allí? O tal vez llamar a la policía,” (But this is the restaurant you are calling. Is there any other calling card there? Or maybe call a police.) mahabang wika nito. “Arrepentido. Mis conocimientos sobre español no son tan amplios. Can you speak English?” (Sorry. My knowledge about Spanish is not that wide.)

tanong niya, ang boses ay walang emosyon, parang hangin sa gitna ng ulan. Hindi nagmamadali ang lalaki. Marahang lumapit gamit ang tungkod, inilapag ang hawak na mga krisantemo at mga pastry sa harap ng lapida. Nang magsalita siya muli, mas mababa na ang kanyang tinig, mas mabigat ang bawat salita. “Hindi na ito ang unang beses, pero gusto pa rin kitang imbitahan,” wika niya. “Mahal na mahal ko ang iyong ina. Ikaw ang huling iniwan niya sa mundong ito. Kaya… sasama ka ba sa akin papuntang Spain? Aalagaan kita para sa kanya.”