Speak Yourself Meaning Novels & Stories

Nagbakasakali lang kasi ako makakuha ng tamang kasagutan. 'Ay, tama ba iyong sinabi ko? Naku, self. Palpak ka talaga kahit kailan.' Kastigo ko sa aking sarili sa isipan. "You also want to go inside? " Pag-aanyaya nitong wika pa sa akin. "O-okay lang ba?" medyo nauutal ko pang saad dito. 'Nakakainis! Bakit ba ako laging nauutal sa harapan nito?'

I can be myself whenever they're around. "Ikaw lang ang makakapagpatawad sa sarili mo, anak." Marahan akong tumingin kay mama. "Ano pong ibig ninyong sabihin?" "Patawarin mo na ang sarili mo, para makapagpatawad ka na rin sa kapwa mo." Malambing niyang wika na hindi ko mai-sink in sa utak ko. Parang sarado iyon at ayaw maproseso.

ngumiti ito ngunit tipid lang. I cleared my throat before speak. “Kahit hindi mo sabihin i will protect myself. Kaya ko sarili ko, huwag kana mag alala tungkol sa bagay na ‘yun.” Binigyan ko ito ng isang matamis na ngiti.

nakangisi niyang sabi. “Sus nakahumble mode iyan.” natatawa kong turan. “I’m glad that you’re gradually back to your old self.” parang wala sa sariling usal niya. What he’ve just said kicked my curiosity. “What old self are you talking about?” puno ng kuryusidad na tanong ko. Nagulat naman ito at bahagyang ipinilig ang ulo‚ “N-Nothing.” utal nitong sabi at naunang naglakad.

May sinabi ba ako? "I... mean—payag po ako." Wala akong maisip na idadahilan kaya iyon na lang sinabi ko. Naubo ako dahil parang nalunok ko lahat ng laway ko sa kaba. Ikaw ba naman titigan ng isang Marcel Magpantay na hindi maitimpla ang mukha. Ang galing kasi ng speech mo, Liam. Extremely helpful. Saan ko ba kasi nakuha ang mga pinagsasabi kong parang namamanhikan?

Ito ay tungkol sa pagkontrol sa sarili, sa emosyon, at sa pagiging malakas kahit sa pinakamahirap na sitwasyon. Pinisil niya ang kumot, ramdam ang init ng kanyang sariling determinasyon. “Kaya ko ‘to,” bulong niya, may halong paninindigan. “Kaya kong harapin si Nathan, kahit puno ako ng galit. Kaya kong harapin ang mga nangyari. At kapag nakalabas na ako rito… gagawin kong malinaw sa sarili ko kung ano ang susunod na hakbang—sa trabaho, sa puso ko, at sa lahat ng bagay.”

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Mapepera nga sila pero masahol naman ang ugali. How they treat me, is how they feel about me. Actions tell what people hide. They were disgusted and embarassed about the idea of me being a mute. If they can't like me, so what? Ayoko rin sa kanila. Action speaks louder than words and it will truly shows their true colors. Minsan hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Minsan ang tapang ko, minsan ang hina-hina ko. May mga araw na kaya kong i-handle 'yong tingin nila sa akin at may araw na down na down ako sa mga napapansin at naririnig patungkol sa akin. Pinipilit ko lang pala maging malakas para sa sarili ko kasi ayoko na maging talunan. Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi a

“To-totoo naman kasi, ‘di ba? Kapag ang isang tao may kailangang sabihin sa ‘yo… Kailangan niya lang mag salita in short, required siyang mag sabi ng kung ano sa iba… Kapag naman gusto kang kausapin, hindi na kailangan ng dahilan… kahit wala silang sasabihin ayos lang ‘yon… Kasi nga GUSTO ka nilang makausap…” Mahaba niyang litanya, pilit sinubukang ipaliwanag ang isang napakawalang kwentang bagay sa kausap. “Ayos lang kung hindi mo ako maintindihan… Sa totoo lang naman hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko eh… Ang gulo-gulo na… Ang sakit-sakit na rin…” Dagdag niya pa saka muling tumawa bago tuluyang pinakawalan ang mga iyak na kanina niya pang pinipigil na kumawala mula sa kanyang lalam

sabi ni Daddy sa kanila at matalim akong tinignan na parang sinasabi niya na kailangan kong sundin kung ano ang sabihin niya. Hindi ko man lang na depensahan ang sarili ko. Walang salita ang kayang lumabas mula sa bibig ko. Gusto kong sabihin na ayaw ko dahil kahit kailan ay hindi ko nakita ang sarili kong naging abogado at kahit kailan ay hindi ko hahangarin maging abogado. Malayo 'yon sa gusto kong hangarin sa buhay ko. Pa'no ko ipagtanggol ang ibang tao kung maging ang sarili ko nga ay hindi ko kayang depensahan? Pa'no ako magiging abugado kung hindi naman 'yon ang gusto ko? Gusto ko nang umalis sa lamesang ito. Para 'yong torture sa'kin na makasama sila at ako ang ginigisa sa usapan nila