Novel & Cerita Speak Yourself Meaning

I can be myself whenever they're around. "Ikaw lang ang makakapagpatawad sa sarili mo, anak." Marahan akong tumingin kay mama. "Ano pong ibig ninyong sabihin?" "Patawarin mo na ang sarili mo, para makapagpatawad ka na rin sa kapwa mo." Malambing niyang wika na hindi ko mai-sink in sa utak ko. Parang sarado iyon at ayaw maproseso.

Isang perpektong eksena, isang pamilyang buo, masaya, at walang puwang para sa kanya. Kasunod ng larawan ang maikling mensahe: [Kung may konting self-respect ka pa, huwag ka nang pumunta rito at ipahiya ang sarili mo.] Hindi na niya kailangang hulaan kung kanino galing iyon.

Hindi ko siya sinang-ayunan palagi. Hinayaan ko lang siyang magsalita. At bawat salitang lumalabas sa bibig niya ay isang hakbang palapit sa pagkahulog. “Your perspective is different,” sabi niya. “You don’t sound like someone who’s trying to impress.” “Because I’m not,” sagot ko. “I’m here to observe.” “Observe what?” “People,” tugon ko. “They reveal more when they think they’re in control.”

Ang laki nito ay kakasya ang dalawang tao. "Oh! Hooooly mother of Siobe, magsu-swimming ba kami dito? Huwag naman sana papa G at baka dito kami magsisiran sa loob na dalawa ni Drake. Pero ayos lang naman sa akin, gusto ko din naman na masisid," parang baliw na sabi n'ya na agad ding kinastigo ang sarili ang maalala ang mga pinagsasabi. "Ay naku, ang harot natin self. Baka hanggang harot ka lang at hindi mo naman kakayanin," sermon n'ya sa sarili.

"lintik!umayos ka self!focus!focus self!" Humiga akong muli sa kama at itinaas ang kaliwang kamay ko,tiningnan kong muli ang singsing sa daliri ko.malawak akong ngumisi."nagsisimula ka palang self,pero may improvement na,kunti pa,lina.kunting tiis pa."pabulong kong sabi sa sarili ko.

Tanong niya, parang nanunubok, nakangiti. ‘Ikaw.’ Gusto ko sagutin. Pero syempre hindi ko sasabihin. Hanggang contract lang naman kami. “Myself.” Sagot ko nalang, sabay ngiti. “I own myself. I’m not owned by anyone.” Assertive. Naalala ko pa yung mga salita ni Tina. Parang nagulat siya sa sinabi ko. At parang nag-iba din siya ng taktika. Ngumiti siya at lumapit sa’’kin na kinaatras ko.

I should— "Myself." Hey, what!? Naputol ang pagiisip ko nang sinabi niya ito. Pinagmasdan ko kung paano siya uminom ng beer at hinintay ang sunod niyang sasabihin. "Call me narcissistic but I want to focus to myself first." But, the article... Did I read it right? Biglang may malamig akong naramdaman sa noo ko at 'yun ang gumising sa akin.

Sabi ko, but I felt like sobrang vulgar naman ng huling sinabi ko. “What I meant is, ako lang kakilala mo rito, ganoon ‘yon.” I added. “Why are you explaining yourself huh?” sabi niya. Nahimigan ko agad ang tono ng boses niya na parang papunta na sa pagtawa. “Gusto ko lang i-defend ang sarili ko habang mas maaga bakit?” sabi ko sa kanya na para bang may tono ng pangmamahon.

Mapepera nga sila pero masahol naman ang ugali. How they treat me, is how they feel about me. Actions tell what people hide. They were disgusted and embarassed about the idea of me being a mute. If they can't like me, so what? Ayoko rin sa kanila. Action speaks louder than words and it will truly shows their true colors. Minsan hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Minsan ang tapang ko, minsan ang hina-hina ko. May mga araw na kaya kong i-handle 'yong tingin nila sa akin at may araw na down na down ako sa mga napapansin at naririnig patungkol sa akin. Pinipilit ko lang pala maging malakas para sa sarili ko kasi ayoko na maging talunan. Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi a

“To-totoo naman kasi, ‘di ba? Kapag ang isang tao may kailangang sabihin sa ‘yo… Kailangan niya lang mag salita in short, required siyang mag sabi ng kung ano sa iba… Kapag naman gusto kang kausapin, hindi na kailangan ng dahilan… kahit wala silang sasabihin ayos lang ‘yon… Kasi nga GUSTO ka nilang makausap…” Mahaba niyang litanya, pilit sinubukang ipaliwanag ang isang napakawalang kwentang bagay sa kausap. “Ayos lang kung hindi mo ako maintindihan… Sa totoo lang naman hindi ko na rin maintindihan ang sarili ko eh… Ang gulo-gulo na… Ang sakit-sakit na rin…” Dagdag niya pa saka muling tumawa bago tuluyang pinakawalan ang mga iyak na kanina niya pang pinipigil na kumawala mula sa kanyang lalam