Defining Oneself の小説・ストーリー

Pero dinarag ko siya sa buhay ko, without her knowing what's waiting ahead us. "Nagugulohan ako, bro. Sobrang gulo ko na ngayon, pero dinagdagan ko pa." Napapahilig ako sa kinauupoan ko, sabay tingala sa kisame. I'm hopeless. "Selfishness and being self-less. Naiintindihan kita." He said meaningfully, his voice was low and deep. "Selfishness comes when you do not want to loss anything important to you even if it's better to let them go. Self-less, when you prioritize them over yourself even if it means putting your life at risk. Everyone has that kind of persona, it only depends on how it is being handled, or being used. Mali man o sa tama."

Kung mangyayari 'yun, magagawa ko siyang labanan not because I am choosing myself. I will fight him, for choosing those people around me over him, yet choosing him over myself. Mamatay ako para sa mga taong pinili akong samahan at mahalin hangang dulo. I'm selfless I know. Pero ang pagiging selfless ko'y isang paraan para maging makasarili ako. Dahil kung mawawala ako, sisiguraduhin kong kami ni draven hangang dulo. Umuwi ako sa condo kinagabihan, pakiramdam ko ng araw na 'yon nauubos na ang oras ko. Madalas kong marinig ang tunog ng orasan tila napakabagal, pero nauubos parin.

“Pero… paano kung magkamali kami?” “Then you learn,” sagot ng hari, matatag ang tono. “Titles may be heavy, pero hindi iyon ang magdedefine sa inyo. What defines you is kung paano kayo magdesisyon at kung paano niyo itatrato ang mga tao—lalo na yung mahihina.” Nagpatuloy pa siya, his voice both stern and warm. “Hindi sapat na maging matapang lang. You must be wise. Hindi sapat na maging matalino lang. You must be kind.”

Ngumiti siya. "Simple lang, nagtiwala lang ulit ako sa sarili ko kasi yung isang pagkakamaling nagawa mo hindi yun yung magdedefine ng buong pagkatao mo. Lahat tayo nagkakamali, nasa sa atin lang kung paano tayo babangon doon and I choose to trust myself again kasi kung hindi, wala na sana ako sa harapan mo ngayon."

Bakit ako umiiyak at nasasaktan? Hindi ako ito. Hindi ako iyakin. Malakas ako. Matapang. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Ano ba ang nangyayari sa akin? Karine’s Point of View Selfish. Ako iyan. According to Merriam Webster Dictionary, it is having or showing concern only for yourself and not for the needs or feelings of other people.

Dahil minsan ang buhay hindi mo pinipili. Ibinibigay lang sa’yo. At kung ano ang gagawin mo dito iyon ang magdedefine kung sino ka. At sa araw na iyon hindi lang ako naging bisita. Hindi lang ako naging ex. Kundi isang taong pinili para tumayo sa gitna ng isang buhay na papalapit na sa dulo.

I recalled my mistake just weeks ago. I was on a debate when i was still in first year.The other team exactly knows what will be my answer and so they tripped with that.Ansel—made me feel the same.Ang kailangan lang ay mismong sa bibig ko dapat lalabas ang mga bagay na gusto niyang marinig .My body wanted to be careful and at my least expectation ,my mind throb hard knowing some familiar sequence and beat. It was a both pleasure and pain. "Why do you ask?"am i passionate about a new life? That i have blurted it out?Or maybe i got careless for a minute and forgot that the person infront is still ... A stranger to me.

Dull. Gloomy. Calm. Three words that define what life means to me. I like it low-key. Serene. Peaceful. And I am afraid that someone might grab it away from me. I am not yet ready to face outside the bubble. All my life, I have been living at my comfort zone. It is trembling to know that one day, I might step ahead of my borderline. “Ze! Where are you already?” A shout came across my ears as soon as I tap the answer button for the call.

“I know who I am, what I am, and what I can do.” Bahagya akong lumapit, halos magtama ang mga mata namin. “Hindi ko na kailangan pang i-market ang sarili ko. Hindi ko rin kailangan ng sponsor para lang kilalanin. At lalong hindi ko kailangan ipapakilala ng kakilala sa kakilala nila.” Sandaling natahimik ang paligid, parang hinihintay ang huling banat ko. “My name…” ngumiti ako, dahan-dahan, parang isang hamon, “…is enough.”

NAIS ko namang hanapin ‘yong sarili kong kasiyahan. Nais ko namang pangarap ko naman ang manaig ngayon. Nais ko namang makawala sa anino ng ibang tao. Nais ko namang tumigil nang maging selfless, nais ko ring i-try maging selfish. P’wede naman na siguro, hindi ba?