Speak Yourself Meaning 소설 & 이야기

, yon na lamang ang nasabi ko sa sarili bago tuloyang lisanin ang building. Mr_Nobody Y.Y

Una pa lang ito sa maraming beses na kakausapin niya ang anak niya, at alam niyang masasanay din siya lalo na kapag naramdaman na niya ang paggalaw nito. “Promise, baby… Mommy and Daddy will always love you.” Habang sinasabi niya ito, bigla niyang naisip si Darien, ang mga salitang binitiwan nito kanina. “You only belong to yourself.” Kanina, buong tapang niyang sinabi na magiging kanya siya. Pero ang sagot nito… parang pag-iwas. Alam niyang hindi naman mali ang sinabi niya, pero bakit parang ang sakit pakinggan?

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

Naalala niya ang senaryong iyon noong sinabi nitong maglalakad na lang ito kaysa sasakay sa sasakyan nila. Napalitan ng halakhak ang mahinang tawa nito. "Sometimes, people do that as defense mechanism kasi ayaw nilang masaktan o 'di kaya'y ayaw nilang may maisip o masabi ang iba na paniguradong hindi nila magugustuhan. But don't worry, kapag ikaw ang kausap ko, expect that whatever I'll say to you, is true."

Kinalma ko Naman Ang Sarili ko at agad ko namang tiningnan Ang Sarili ko sa salamin. " Ilalabas ko lang itong dark side ko sa Oras na mahulog na siya Sakin" kausap ko sa Sarili ko. Ngumiti naman ako ng nakakaloko bago lumabas.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

tanong muli ng arogante niyang isip. "Aist! Ano ba itong nangyayari sa akin, kinakausap ko na ang aking sarili at nakikipag debati!" naiiling na wika nito. Inis sa sarili na nilisan ang lugar at bumalik sa opisina.

Tahimik at pribado ang loob ng sasakyan. Isang marahang tugtugin ang dumadaloy mula sa speakers—banayad, mahinahon, at sapat upang pakalmahin ang isip. Hindi iyon nakakaantok, ngunit may kakaibang kakayahang pahintuin ang mundo sa labas, na para bang ang espasyong iyon ay kanila lamang dalawa.

Ni ang makinig nga sa kanya ay parang ayaw na ayaw na nitong gawin. Hindi niya naman ito masisi kung ganoon man ang inaakto nito. She also know that she swore to herself that she won't give up trying to explain herself to him kahit pa ipagtulakan siya nito palayo. Pero sa ginagawa nito ngayon at sa diretsahang ipinaparamdam nito sa kanya ay parang gusto niya nang bawiin ang sinabi niyang iyon sa sarili. He also has this kind of aura that shouts 'once I said something, it is final'.