Speak Yourself Meaning Novels & Stories

Nanlaki ang mata ko nang marinig ko ang sariling boses ko. “I mean…” natawa na ang iba bago ko pa sabihing, I’m talking out loud. Akala ko kinakausap ko lang yung sarili ko sa utak ko. “Mukhang sobrang excited nga yata si Ms. Aileen at wala pa man yung tanong na yun e nag ‘I do’ na siya.”

Sermon niya sa sarili saka napa nguso. I didn’t mean to say that, kung alam ko lamang naman na may issue pala siya sa pag tawag na ‘gay’ sa kanya, eh ‘di sana I should’ve been careful, eh kaso nga wala naman akong alam, Gee... the guy can’t even give me the benefit of the doubt and straight up treat me like a deceased elephant!

Hinahayaan niya lang akong umiyak. Hinahayaan ko lang din siya mag salita. Dahil... To be honest, ngayon ko naramdaman ang pagod. Pagod ko bilang ako. Pagod ko bilang si Calliste. "You are the Calliste of others, but you're not the Calliste of yourself. Can you tell me why?" Sa sinabi niya, hindi ko maipagkakailang tama siya. "K-Kasi kaya ko naman 'yung sari—"

singit naman ni Parsha. Natawa kaming lahat. Tama naman siya, ano pa’t nagsisikap ako kung yung sariling future ko hindi ko mapaghandaan. Hindi naman sa gusto kong maging makasarili, pero sa tagal ng panahon na naging selfless ako, pwede naman sigurong maging selfish rin minsan.

Naalala niya ang senaryong iyon noong sinabi nitong maglalakad na lang ito kaysa sasakay sa sasakyan nila. Napalitan ng halakhak ang mahinang tawa nito. "Sometimes, people do that as defense mechanism kasi ayaw nilang masaktan o 'di kaya'y ayaw nilang may maisip o masabi ang iba na paniguradong hindi nila magugustuhan. But don't worry, kapag ikaw ang kausap ko, expect that whatever I'll say to you, is true."

Kinalma ko Naman Ang Sarili ko at agad ko namang tiningnan Ang Sarili ko sa salamin. " Ilalabas ko lang itong dark side ko sa Oras na mahulog na siya Sakin" kausap ko sa Sarili ko. Ngumiti naman ako ng nakakaloko bago lumabas.

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

tanong muli ng arogante niyang isip. "Aist! Ano ba itong nangyayari sa akin, kinakausap ko na ang aking sarili at nakikipag debati!" naiiling na wika nito. Inis sa sarili na nilisan ang lugar at bumalik sa opisina.

Ni ang makinig nga sa kanya ay parang ayaw na ayaw na nitong gawin. Hindi niya naman ito masisi kung ganoon man ang inaakto nito. She also know that she swore to herself that she won't give up trying to explain herself to him kahit pa ipagtulakan siya nito palayo. Pero sa ginagawa nito ngayon at sa diretsahang ipinaparamdam nito sa kanya ay parang gusto niya nang bawiin ang sinabi niyang iyon sa sarili. He also has this kind of aura that shouts 'once I said something, it is final'.

Nagbakasakali lang kasi ako makakuha ng tamang kasagutan. 'Ay, tama ba iyong sinabi ko? Naku, self. Palpak ka talaga kahit kailan.' Kastigo ko sa aking sarili sa isipan. "You also want to go inside? " Pag-aanyaya nitong wika pa sa akin. "O-okay lang ba?" medyo nauutal ko pang saad dito. 'Nakakainis! Bakit ba ako laging nauutal sa harapan nito?'