Stay Away From Me Mga Nobela at Kwento

I… should stay away from Andrew. Kailangan kong umiwas sa kanya. I needed to do this for him and for myself. Hindi ko maitanggi na napapalapit na siya sa akin. Natatakot ako na may maramdaman akong hindi dapat para kay Andrew.

Happy memories was filled with darkness, laughter was replaced by suffering and the smile was replaced by strange sadness. "T-Theo, don't stay away please. Don't leave me, I need you. I can't fight if you're not by my side. I beg you my love. Don't be like this. You said, you will stay by my side and you will not walk away from me like the others. But what happened? Why did you stay away from me? Why did you leave me? Why --- When I already love you, when I already believe in you, when I'm used to your presence then you just leave me and stay away as if nothing happened? You even broke your promise. Why Theo? W-Why? Why!"

I gently push him away and cupped his face. “Kung darating man ang araw na magkikita tayong muli, please, avoid me as much as you can. Isipin mo na hindi mo ako kilala. Na minsang hindi ako naging bahagi ng buhay mo, Hari. Ayokong alalahanin mo lahat ng mga masasamang alaala na nangyari sa atin. Forget about me. Let’s move on. For the brighter future—”

Halatang naguguluhan siya sa aking inasal. "Hana..." tawag ko sa kanya. "Yes, Bella?" kinakabahan na sabi niya. Gusto kong mapangiti pero hindi pwede. "Stay away from him," seryosong saad ko na kinagulat niya. "Bella... Hindi ko naman aagawin si Taki sa iyo," mahinahong wika niya. "Just stay away, Hana," madiin na saad ko.

"A-ace! Bitiwan mo ko!" Pinaningkitan ko sya ng mata nang hindi niya alisin ang kamay niya sa bewang ko. Walang emosyon ang mga mata niya habang nakatitig sakin pero hindi nagtagal ay nag-iba iyon. "Stay. Away. From. Him. You don't want me went mad," seryoso niyang sabi "Kahit hindi mo sabihin. Iiwas ako sa kanya. Let me go---,"

tanong niya sa akin. Your life but I am not that heartless. "Leave me alone. Tigilan mo na ako. Huwag mo na guluhin ang buhay ko. Kung nakokosensya ka sa ginawa mo sa akin, well dapat lang na konsensyahin ka kasi naging mabait ako sa 'yo. Inalagaan ko ang anak mo at naging mabuting ina ako sa kaniya. "Huminga ako ng malalim at umiwas ng tingin sa kaniya. "Stay away from me, Nick. I want you to get out from my life. Pretend that we didn't know each other... that we were strangers."

sagot pa nya saka ngumiti ulit. Yung totoo. Nakakairita na yung ngiti nya. Pang asar eh. Tumigil ako sa paglakad sa huminga ng malalim at tumingin sa kanya. " look. I dont know you and i dont even like bothering myself to know you so please , stay away from me " inis na sabi ko saka lumakad ulit. Naramdaman ko namang di na sya sumunod pa. Napangiti naman ako.

Huminga siya ng malalim at napahawak sa kaniyang noo, “Distance yourself to him not unless you want to harm and drag him down.” Hindi na niya ako hinayaan na sumagot, tinalikuran niya ako at iniwan na tulala doon at walang magawa para ipagtanggol ang sarili ko.

Inilayo niya ang kanyang labi at tumingin muli sa akin. “What is the second favor?” nanginginig ang boses ko. “Second favor is, please don’t contact me. I’ll block you in my f******k. Don’t text or call me. And please, stay away from me. That mean’s no contact at all. Ayaw ko nang kausapin ka, ayaw ko sanang makita pa kita pero that’s impossible kasi magkaklase tayo but no contact is fine.” Napalunok ako. Mahirap ngunt hindi nga ba’t ako ang humamon sa kanya ng hiwalayan?

Sana nagpanty na lang siya, nahiya pa eh. "Stay away from me." Malamig kong sabi habang patuloy na naglakad. Hindi ko alam kong saan ako pupunta pero gusto kong mawala ang inis na nararamdaman ko. Bakit ba kasi ganito ako? Hindi ba puweding maging normal ito?