Stay Strong Quotes Novels & Stories

" mangha niyang tanong. "Oo. Ikaw din?" Napangiti ako. Ang kaninang malungkot na mukha ay nagkaroon ng saya. Pinagmasdan ko siya habang tinutuyo niya ang basang mukha gamit ang panyo. "No matter how hard life is. And no matter how much pain you feel. Keep going and be strong. Never give up." Naiiyak siyang tumingin sa akin. "Thank you," aniya. "I needed someone to tell me that. I don't have a family and hearing those words from a stranger and fellow woman is somehow uplifting."

Kaya hindi niya inaasahan na tatanggapin siya ng mga ito. "Iba't iba tayo ng pinagdaraanan sa buhay. My dear students, This world needs people who will not judge, people who will listen and stay. Kaya sa mga tao'ng may pinagdaraanan, 'wag sana natin silang iwan." "God gives us challenges in life not to break us down but to make us stronger. He will never leave us. Tandaan niyo sana 'yan."

Ngunit sigurado siya sa isang bagay nang mga sandaling iyon. “I believe you are strong. Time molds you to be stronger. You are the one they are putting in this problem because you are the strongest,” sabi niya rito. “Hindi ang mahihina ang mga ipinapadala sa giyera. Iyong malalakas at madaling gumaling ang sugat ang parating nasa unahan. Ikaw ang sundalo ng buhay mo, Liberty. Nararapat lang na ipaglaban mo ang tingin mong tama para sa ‘yo…”

“Always strong.” Ngumiti na rin ako. Hindi dahil wala na ang sakit o okay na ang lahat. Kundi dahil ayaw ko nang dagdagan pa ang bigat na pasan niya. Ayaw ko nang maging isa pang dahilan para mag-alala siya. Sa dami ng taong handang manakit, mas pipiliin kong maging matatag hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa mga taong patuloy na pumipiling manatili sa tabi ko.

Hindi ito ang oras para ipakitang kinakabahan ako sa susunod na mangyayari. Act strong even if you're not. Don't give them the satisfaction of seeing you weak... That's what Mommy said one time she saw me crying in my room because Ate and I argued. That line was one of the reason why I was confident back then in standing on my own feet.

Niyakap ko siya. "Pagod na pagod na ako, Ath. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isipin at gawin sa mga nangyayari. Ikaw na nga lang ang nagsisilbing lakas ko, kapag nasa tabi kita lahat ng may pagsubok na dumarating sa aking buhay ay makakaya ko. Thank you for being with me sa mga oras na nanghihina at nawawalan ako ng pag-asa. Thank you for giving me strength to continue breathing." aniya. Hinalikan ko siya sa noo. "I'm always here for you, Luke. Hindi kita iiwan." ani ko. Umalis sa pagkakayakap sakin si Luke at malamlam ang mga matang tumitig sakin at nagbaba ng tingin.

Hong Kong. The walls of my carefully built life trembled. “I just… I don’t know if I’m strong enough to face it,” I whispered. Yaya turned off the stove and looked at me squarely. “Hindi mo kailangang maging malakas araw-araw. Pero kailangan mong maging matapang. Para kay Max. Hindi dahil may utang ka sa nakaraan mo, kundi dahil may future siya na dapat mong ipaglaban.”

“I know we’ve been through so much. And I know this isn’t easy for you. But I want you to know that no matter what happens, I will never let you go.” Habang tinatanaw ni Veronica ang mga mata ni Jarred, naramdaman niya ang bigat ng mga salitang iyon, pero sa kabila ng lahat ng iyon, naramdaman din niya ang init ng pag-ibig at proteksyon. Isang pangako isang pangako na walang makakatalo sa kanila. “I’m not going anywhere, Jarred,” sagot ni Veronica, ang kanyang tinig ay may kabuntot na lakas at tapang. “I will fight for us, for our love. I won’t let them break us.”

Hindi siya mapakali at panay ang lingon niya sa paligid dahil baka bigla na lang may pumasok na tao at mahuli sila sa gano'ng akto. "Stay still, Anna." "B-baka m-may tao," aniya. "Nevermind them. Just focus on me." anito at muling sinunggaban ang dibdib niya. Jusmiyo Marimar! Paano nga ba sila umabot sa gano'ng tagpo ng amo? Bakit ni wala man lang siyang nakapang pagtutol sa sarili? Inaangkin na nito ngayon ang dibdib niya pero heto siya, nasasarapan imbes na pigilan niya ito.

Tahimik niyang iniinom ang cocktail na binigay nito habang ang lalaki naman ay masinsinang nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig. “Hindi ko alam kung paano ko nalagpasan ang mga araw na ‘to,” biglang sabi ni Allie. Ang mga mata niya ay puno ng lungkot, ngunit sa tono ng kanyang boses, naroon din ang pagsusumikap na bumangon. “You’re stronger than you think,” sagot ni Blake. “Minsan, ang mga taong pinakamalapit sa atin ang unang nananakit sa atin. Pero hindi ibig sabihin nun ay tapos na ang laban. You just have to keep going.”