Step Backwards Novels & Stories

Kagaya ng mga kaibigan ko kung meron man! "Dahil hindi na tuloy ang paglabas naming dalawa ni Stephen pagkatapos naming mag-usap, laglag ang balikat na naglakad ako pabalik ng kwarto! Nagbihis ako ng damit pambahay at muling lumabas ng kwarto at direchong naglakad patungong kusina

He stopped. "Hindi pa ako nagsisimula." Sabi niya bago ako pinaharap sa kaniya. Tinitigan niya ako ng diretso sa aking mga mata. Umatras ako ng umatras palayo sa kaniya. But every time that I will step backward, he will step forward. Tinaas ko ang isang kamay ko para ituro siya. "A-Aza-z-zel d-don't c-come n-nea-ar m-me-e."

He's standing in front of me miserable 'Talaga lang ah.. ang galing umakting' "Pumunta ako sa bahay ng parents mo wala ka doon.. so nagbakasakali ako dito" Hindi ako sumagot at muling inabala ang sarili sa mga gamit na dala ko "Lorraine please mag usap naman tayo, i know that it hurts na... na mawalan tayo ng anak and it hurts me even more" the audacity!

"Bilisan mo na lang ang paglalakad, Belle, mamaya na ako magpapqliwanag ." "Do you really think, hahayaan kita na takbuhan uli ako?" Dumagundong ang boses niya mula sa aming likuran. Nagpatuloy kami sa paghakbang at hindi pinansin ang sinabi niya. "One more step, and you'll regret it!" Agarang huminto ang paghakbang namin. Parang dumikit sa lupa ang aming mga paa nang marinig ang banta niya. Naglakas loob akong lumingon.

Nagkibit balikat na lang ako at saka nag-umpisang maglakad paalis. Narinig ko naman ang tunog ng upuan kaya nilingon ko siya. Mabilis niyang kinuha ang mga gamit niya at saka siya sumunod sa akin. Ngumiti na lang ako ng makasabay ko na siya sa paglalakad. Inakbayan ko siya at saka kami naglakad patungo sa field.

Tumigil siya sa paglalakad sandali bago maglakad ulit. “Watch out!” I barked again, when there’s a glass bottle on his way. Tumigil uli siya sa paglalakad. Tumakbo ako palapit sa kanya at itinulak ang bote sa gilid gamit ang nguso ko, dahilan upang makagawa iyon ng tunog. “It’s okay now!” I barked again pero in-ignore niya lang ako ulit. I barked and barked para magpapansin sa kanya but he never looked back. For a brief moment, I thought I have found a new companion. I had no idea that a person's back could look very depressing.

I need to protect myself from them, so I have to fight back! Matapos maiwasan ang atake ng dalawa, I run a few steps away from them. I twist my body sideways while lifting my leg. I release a powerful kick facing one of the opponets back. Nang nasubsob ang isa sa kanila ay tumakbo ako.

Pero bakit napaka itim ng tubig na to! "Karl!" Ang tinig na yun! Hindi ako maaaring magkamali! Kilala ko ang tinig na yun! "Mommy!" Tawag ko sa kaniya. "You should go back to were you belong,hindi ka nararapat sa lugar na to,please go back baby,before it's too late." "Mommy!" Muli ay tawag ko sa kaniya,hindi ko man siya makita pero ramdam kong nasa malapit lang siya.

GO TO HELL! Sa halip na sumakay ay tinungo niya ang daan patungo sa bukid, tinakbo na niya halos upang makalayo lang dito. Malayo layo na siya sa kalsada nang makitang bumalik ang sasakyan ng kapatid at saka patakbong tinungo ang tinatahak niya. Sa nakita ay tumakbo din siya upang makalayo dito. Kahit na anong takbo niya ay inabot pa din siya ng lalaki at agad hinaklit sa baywang nang ayaw pa ding tumigil kaya sabay silang nabuwal sa matubig na damuhan. "Tang ina naman, gusto mo bang magkasakit?"

Ngunit sa halip na pilitin ako na maglakad ay napatanga ako rito nang tumalikod ito sa akin at nag-squat. "Get on my back."