Step Backwards Novels & Stories

he whispered painfully, “pero gusto na kitang mahalin ulit na parang wala kang sinirang parte sakin before—” At bigla siyang napatigil. Agad siyang umiwas ng tingin habang mariing napapikit. Kita ko kung paano gumalaw ang panga niya, parang pilit niyang nilulunok lahat ng emosyon na muntik nang tumakas mula sakanya. Then he stepped back. One step. Farther. Colder. “Forget what I said.” Basag ang boses niya pero pilit niyang pinapatigas.

Yan ang nilagay ko sa search box ng G****e when I remember the day I came here. 'To walk silently, place the heels of your feet down first when you walk and then slowly roll your feet forward to bring your toes to the ground. Also, try to walk on the outer edges of your feet or shoes as much as possible, which will make your steps quieter.' Huminga ako ng malalim bago nag simula muling mag lakad. This time, no whipped. I smirked, no Marivic, I will never give you a satisfaction. I finished walking to the edge without making a single noise.

CHAPTER 12 I REGRET DOING THIS! “Tama na ba?” he asked so many times yet I am still dissatisfied. I shook my head. “Move it backwards. Can't you see it isn't aligned with others. Move it more backward!” He's step one more on the foldable stepping steel to reach the edge. He followed what I said and put the plant backward to align with others. Ilang beses ko na siyang sinabihan na isusug niya para magpantay ngunit hindi siya sumusunod!

“That means, mahal pa rin niya ’yong ex niya. He tries to forget the ex but fails every time, so he jumps from one slut to another kaya dumarami ang bilang.” Napabuntonghininga na lang ako. I need more time to think, mabuti na lang hindi ako ginugulo ni Brandon ngayon. Sana naman bago sumapit ang Lunes ay maayos na ang takbo ng isip ko. The last thing I want is to ruin what we’re starting.

Hindi ko na tuloy alam kung ano pang mukha ang maihaharap ko sa kanya. Nang makabalik sa tamang pag-iisip ay mabilis akong tumakbo palayo sa binata. Hindi ko na alam kung hinabol niya ba ako o ano. Basta ako takbo lang ako ng takbo. Makalipas ang ilang segundong pagtakbo, akala ko ay hindi ako hinabol ng binata, binagalan ko na ang paglalakad at akma pa sana akong magpapahinga sa gilid nang marinig ko ang boses ng taong hindi ko gugustuhing makita o marinig ngayon. "Shella please let's talk,"

Hindi ito matatapos sa usapan. Hindi rin ito matatapos sa isang move. War ito. At pareho kaming hindi aatras. Tumalikod ako. Hindi dahil tapos na. Kundi dahil sapat na ang nasabi. Pero bago ako tuluyang makalayo, nagsalita siya ulit. Mahina. Pero tumagos. “Sabihin mo kay Stefanie… ingatan niya ang sarili niya.”

Nakaawang ang bibig niyang tumingin sa 'kin na animo'y nakapalaking himala ng ginawa ko. "Hehe. Pasensya na hindi ko napansin ang oras," paliwanag ko. Hindi naman sila nagreklamo pa at ipinagpatuloy nalang ang pagback-up kay Sophia. I bit my lower lip when my right foot hurt because of the pressure I am giving on the gas step.

Sa kaloob-looban niya ay nais niyang umiyak sa simpleng bagay na nagawa niya ng tama. “Yeah,that's good we should proceed now,” tugon ni Asha. “Turn back to your 16th step Apollo,” utos ni Asha. Binitawan na lang niya ito pero nasa tabi siya nito kung sakali mang matumba ito o kung ano pang pwedeng mangyari.

Agad siyang lumayo sa bata nang tumakbo ito papunta sa babaeng tumawag. End of Flashback.

“You looked different when you came back kanina. Lighter.” “Because you were the one I was coming back to.” He smiled, and it was the kind of smile that reached his eyes. “Also because it reminded me why I want to take a step back from the world I used to move in.” Napangiti ako, kahit may halong kaba. “Kahit pa minsan kailangan mong lumingon ulit doon?” “Kung kailangan, oo. Pero this time, it’s not to stay there. It’s to close doors properly. Para walang babalik sa’tin later.”