Step Backwards Novels & Stories

Naglalakad kami dito sa gitna ng hallway ng biglang may sumigaw. "Hoy! Hintayin niyo kami!" Sigaw ni Jethro mula sa likod. Lumingon mami at nakita namin si Jethro, Jansy, Mavy na tumatakbo palapit sa amin. "Sama kami, wala din naman kami gagawin" Hinihingal na sabi ni Jansy. Tumango na lamang kami at nagsimula nang maglakad papunta sa library.

Sa huli, malalim siyang huminga at tumayo. “Dad, kailangan ko nang umalis. Marami pa akong kailangang gawin. Pero babalik ako, pangako.” Yumuko siya ng tatlong beses sa harap ng lapida, mabagal at puno ng respeto, bago tuluyang lumakad palayo. Matibay at hindi nagmamadali ang kanyang mga hakbang—parang isang taong tuluyan nang nakipagkasundo sa nakaraan.

That made me remember everything. Nakakainis kasi. One step forward and two steps to the back. Para ako’ng naglalaro lang, na hindi naman tama. Kapag may mga panahon na tuluyan ko na siya’ng naiaalis ng kusa sa isipan ko, may mga bagay pa ‘rin na sadyang nagpapaalala sa’kin.

Wala nang second-guessing, wala nang pagsubok na i-please ang lahat. Narinig kong huminto ang mga hakbang ni Leon sa labas ng pinto ko. Sa isang sandali, akala ko kakatok siya. Pero nagpatuloy ang mga hakbang sa hallway, hanggang sa unti-unting mawala ang mga ‘yon. Mas mabuti na ang ganito, pabulong kong sabi sa sarili. Small steps, naisip ko. Small steps para bumalik ako sa dating ako…

I stepped back one step, dahil masyado na kaming magkalapit sa isa’t isa. Napapalunok ako ng laway bago nakapagsalita. “I am s-sorry,” halos pabulong kong paumanhin. Pero hindi siya umimik. Nanatili siyang malamig ang pakikitungo sa akin. “Nakikiramay ako,” dagdag ko pa. Pero wala pa rin siyang naging reaksiyon. He also stepped back one step at tila babalakin na akong talikuran.

Kasabay ng bawat click ng heels niya sa marmol na sahig ay ang unti-unting pag-init ng tenga ko. Tumigil siya sa harap ko at ngumiti. Pero hindi 'yong ngiting may respeto. Hindi 'yong ngiting may bait. Kundi 'yong ngiti ng isang taong gustong manghamak. "Now that you heard what my father said," ani Stephanie, nakataas ang kilay habang nilalaro ang diamond bracelet niya. "Natatakot ka na ba para sa kinabukasan ng kompanya? Kapag nag-pull out ako ng shares, babagsak agad ang Andres Company."

**Stepping Back** Matapos ang pag-uusap, nagdesisyon akong humakbang pabalik. Hindi ko alam kung ano ang hinaharap, ngunit kailangan kong bigyan ang aking sarili ng oras upang isipin ang lahat. Hindi madali ang proseso, ngunit kailangan kong makinig sa aking puso at sa aking isipan.

Hindi pa rin nya sinunod ang sinabi ni Erwin. "Mahal ko, 10 steps..." Para itong musmusin na nasa lapag, "10 steps and don't look back. Kapag tumingin ka—" Alam nya na ang kasunod ng linya na 'yon. Kapag tumingin sya, hindi na sya aalis ng Mansion. Kapag tumingin sya may tyansa pa si Axcel, at kapag tumingin sya... mahal nya pa ang lalaki. "Sampong hakbang lang? Iyan lang ba ang basehan mo? Napaka dali lang..." Ani nya na parang hindi sya nasasakal ngayon.

Kinakabahan niyang salita, while stepping backwards. “ Luna, stop walking like that, baka matama ang likod mo sa lamesa, at masasaktan pa likod mo, ” nag-aalala na salita ni Kyro habang naglalakad palapit dito, ngunit di nakinig si Luna.

"Pero nagsisisi ako na nakilala kita." Hindi nakaimik si Jerry. May kirot na gumuhit sa puso nito. "Nagsisisi rin akong minahal kita." "But we can't undo the past. The only thing we can do is step forward." "Sad to say, wala ka nang mga paa upang gawin ang sinasabi mong paghakbang..." Bumaba ang tingin ng binata sa telang nakatakip sa mga putol nitong tuhod. "You hate me to the bone."