Two Steps Ahead Meaning Mga Nobela at Kwento

Ito ay mga mata ng isang taong hindi kailanman nakaramdam ng pagkatalo dahil bawat hakbang niya ay planado, bawat galaw ay may kalkuladong panganib. "Phase 2," bulong niya sa kaniyang sarili, ang kaniyang boses ay parang isang bulong ng hangin sa gitna ng gabi. "Ang akala ni Julian ay makukuha niya ang lahat sa pamamagitan ng dahas. Masyado siyang luma. Ang yaman ay hindi nakukuha sa baril; ito ay nakukuha sa impormasyon."

Nasa pangatlong hakbang na ako nang bigla siyang nagsalita. Kahit basag ang boses niya naintindihan ko pa rin kung ano ang sinabi niya. "Two more steps... papakawalan na kita." Rinig kong sabi niya na lalong nagpaiyak at nagdulot nang panghihina ko. Sandali akong hindi gumalaw at tanging ang hikbi ko at ang kabog pati ang sakit ng puso ko ang naririnig ko.

“Okay. Deal.” Lihim siyang napangiti. “Alright. Ang unang makarating sa sunod na bahay ang siyang mananalo. At para naman mas fair, dahil baka sabihin mo naman ay masama ang ugali ko, I’ll be ten steps away from you here.” Humakbang siya ng sampung beses paatras. Nilingon siya nito. “No running. Just walk, okay?” “Okay.” Tumango pa ito.

Saglit akong tumigil. “May tanong ba?” sabi ko habang nililibot ang tingin sa paligid habang naghihintay. “Mahalaga na naintindihan ninyo ang phase one bago ako magpatuloy. Kaya kung may gusto kayong malaman o maliwanag tungkol dito ay mabuti na i-raise nyo na ngayon.” Tapos ay tahimik ulit ako. “Since wala ng tanong ay hayaan nyong ituloy ko ito sa phase two.”

"Ano'ng sunod nating plano?" Humigop muna ako ng kape at saglit na nag-isip. Nakatitig pa rin ako sa screen ng laptop. "Tapos na tayo sa step one at two. Nalaman na natin ang background ng lahat puwera sa kanilang lima." A brief pause. "Let's proceed to step three. Gather information documents."

Pareho ng nasa system ng strategist— Ngunit mas komplikado. Mas malalim ang ibig sabihin. “Phase Two… begins now.” Nawala ang signal. Tahimik ang kwarto. “Looks like we’re not done,” sabi ni Adrian. Dahan-dahang tumayo si Lena. Mas matalim na ang tingin niya ngayon. Mas handa. “No,” sagot niya, “We’re just getting started.” Sa labas, ang lungsod ay kumikislap—hindi bilang simbolo ng kapayapaan, kundi bilang larangan ng susunod na laban.

Ang bawat hakbang niya ay tila isang hakbang patungo sa isang mas malalim na plano, at hindi pwedeng hindi ito napansin ni Vash. Ngunit sa mga sandaling iyon, si Stephan ay naiwan sa likod, ang mga mata ay nakatutok pa rin kay Sugar. Ang bawat kislap ng mata ni Sugar, bawat galaw ng kanyang katawan, ay nagdudulot ng isang pagka-akit na mahirap labanan. Nang makita niyang papalayo na ang dalawa, nag-umpisa na siyang mag-isip ng mas malalim na plano.

Hindi pa rin nya sinunod ang sinabi ni Erwin. "Mahal ko, 10 steps..." Para itong musmusin na nasa lapag, "10 steps and don't look back. Kapag tumingin ka—" Alam nya na ang kasunod ng linya na 'yon. Kapag tumingin sya, hindi na sya aalis ng Mansion. Kapag tumingin sya may tyansa pa si Axcel, at kapag tumingin sya... mahal nya pa ang lalaki. "Sampong hakbang lang? Iyan lang ba ang basehan mo? Napaka dali lang..." Ani nya na parang hindi sya nasasakal ngayon.

He whispered kaya napangiti ako. Ano kayang magandang gawin? "What do you think is the second step of this play? I've already started kanina eh, and gave them a big surprise. Anong gagawin natin?" Tanong ko sa kanya pero sinuklian niya lang ako ng isang mapaglarong mga ngiti. "Let's make them realized what we are right now. Make them believe." He said kaya hinampas ko siya sa kanyang dibdib.