Novel & Cerita Story Ideas

Sagot nito na nasa normal na ang tono ng boses at kilos. "Alam mo, babe, balang arAw gusto kong isulat ang kwento nating dalawa na may title na 'THE UGLY ME AND MY ROMANCE' at gusto ko dalawa tayo ang magkukwento sa mga anak natin ng love story nating dalawa...."pahayag niya na parang nagniningning ang mga mata sa yaong pangarap. Sa totoo ang, matagal na niyang nais makasulat ng sariling kwento, ng kanyang love story. Hindi nga niya inaasahan na igit pa palang love story ang maranasan niya kumpara sa idinadarasal niya. "Oo naman, pero sandali...bakit ganun ang title?''

pampakalma. "Duh? Journalism Student 'to." "I am too. Pero hindi naman ganyan kataba utak ko. Anyway, I love the idea but it would be too long for a short story." Napanguso ako. Ano bang short story ang dapat? "Okay. Ikaw naman magsabi ng idea mo." This time nagawa niya na akong tignan. "We'll use an animal to be our characters. Ganoon naman ang short story diba? Animals ang characters.

Madalas ang istorya ng kanilang pinagmulan ay isang running away bride/groom, nakipag one night stand sa isang bilyonaryo o di naman ay anak sa pagkadisgrasyada ng ina. Sari-saring kuwento ang pumapasok sa isipan niya at gustong gumawa ng lugar sa utak niya. Hindi niya maubos maisip na imposible naman yata ang mga iniisip niya. Iyong mga kuwento ng mga kilala niyang tao ay posible iyon, pero ang kuwento niya ay isang kathang-isip na kahit sa panaginip niya ay imposibleng mangyari.

Anumang pagkakapareho sa totoong tao, buhay, o sitwasyon ay nagkataon lamang at hindi sinasadya ng may-akda. Ang mga ideya at pananaw na nakapaloob sa kwento ay para sa layunin ng malikhaing pagsulat at hindi nagpapakita ng pagsang-ayon o paghimok sa anumang uri ng imoral o mapanirang asal.

Mahirap na rin kasi kumuha ng taxi sa oras na ito, kaya sumakay na siya sa kotse ni Liam. Habang nasa daan, tahimik lang sila pareho, pero hindi awkward. Biglang tumingin si Liam kay Abigail, "What are you thinking?" "Design." "You have an idea?" "Wala," sagot ni Abigail. "Dennis said that people will resonate with those who have a story, so you can use your story." "Stories come from love, friendship, family, and life. My life is very plain, my family is very harmonious, and my friends are very good, so I really can’t think of any good story."

Si Xavier. "Magandang idea yun!" "Oo!" Ano ba kasi ang gagawin? "At dahil theater ang pinag-uusapan kailangan natin gumawa ng storya. O kung hindi maghanap na lang ng reference...Ano bang kwento ang horror na...adventure pa?" Si Xavier. Ano nga ba? Wala akong maisip? At halos sa loob ng silid na yun... Wala ring makapag-isip.

Boring ba itong story ko na ito? Para kasing walang thrill, parang ang boring. Parang naboboring na rin kasi akong isulat siya dahil hindi ko napag-isipan ng masyado yung plot o baka hindi ko lang bet yung plot na ginawa ko kaya pakiramdam ko naboboring na rin kayong basahin ito. Dumagdag pa yung mga ongoing stories ko na gumugulo sa isip ko.

Ang kanilang mga pangarap ay tila naglalakbay na sa bagong direksyon. Habang ang mga bata ay abala sa kanilang mga bagong ideya, nagpasya akong ipagsalita ang nararamdaman ko. “Tama ang sinasabi ng inyong Lolo. Ang mga kwento ay hindi lang mga kwento; ito ay mga aral at inspirasyon. Sa bawat kwentong naririnig natin, may matutunan tayong mahalaga sa ating paglalakbay.”

mahinang tawag ko, kahit alam kong hindi niya maririnig. “Bakit parang hindi pa rin natatapos ‘yung kwento natin?” Tahimik ang gabi. Pero sa katahimikan, parang may sumasagot sa isip ko: Because some stories are meant to find their way back.

Bahagyang nag-atubili si James. Mas mabuting huwag nang sabihin ang mga bagay na ito, dahil ang pagbubunyag ng mga ito ay magbubunyag kung sino talaga siya. Pagkatapos ng ilang sandali ng pag-iisip, nagsimula siyang gumawa ng isang kuwento. Isang bagay tungkol sa paghahangad na maging isang makapangyarihang tao at pagnanais na magpakasal sa isang dalagang makalangit.