Stress Tired Quotes Novels & Stories

Nakakalungkot nga, eh! "Nakakamiss din 'yong ganito natin dati, ano? Iyong tamang punta lang sa cloud 9 kapag stress sa prof at sa system." pagkukwento ni lucas. "Atsaka kapag trip lang natin, 'di ba? Kahit hindi naman talaga tayo stress." ani niccolo. "Ang sarap bumalik sa panahon na wala pa tayong propesyon, ano? Iyong wala pa tayong trabaho. Iyong hindi pa tayo ganito kaseryoso sa buhay." sambit ni jaq.

ani nito. Ramdam niya agad ang stress at napahilamos ng mukha, "Sabihin mo busy ako ng ngayon, emergency, nagtawag ng meeting ang mga shareholders, hindi ko pwedeng baliwalain iyon." Napatitig ito sa kaniya. "Bakit daw?" "Hindi ko pa nga alam, aalamin ko pa lang," aniya at tumalikod. "Sabihin mo kay Mommy sa susunod na lang, sobrang busy ako ngayon!"

"If I didn't have work, where would I get my money from?" "But you're often here. So, who knows?" I inquired. "Who knows?" he laughed. "Atasha, I'm just the type of person who doesn't want to drown in work. Sometimes, we need time for ourselves to enjoy life, besides, being a workaholic is too stressful. We only live once, and life is too short. As long as you're still young, you should make the most of it."

Mahirap na. Nangingiting hinarap ko siya, “Ay, alam niyo po ba, Sir na nakakatanda ng maaga ang sobrang stress? Pero hindi ko sinasabing mukha kang matanda, ha? Naku, hindi po talaga. Sa totoo nga lang po ay mukha ka lang na nasa late twenties. Ang sobrang gwapo mo pa po. Matipuno ka rin at mayaman. At, Sir fun fact lang po, bukod sa nakakatanda sa atin ang stress ay nakakamatay din po ito ng maaga. At kapag po namatay ka e ‘di nawalan na ng isang gwapo, mayaman, matipuno at matalino sa mundo? Tsk, tsk, Sir it’s a big no no. Kaya nga dapat everybody happy lang tayo, e.” Kinindatan ko pa siya.

"Talaga ngang sinusubsob mo yan ang oras mo sa kakatrabaho, mamamatay ka bah pag nag break ka muna?" Natawa ako, "Joke ba yan?" "Mukha bah? Ikaw talaga...hay naku." sabi nya sabay buntunghinga taz napangisi din, "Alam ko naman na workaholic ka pero di naman masama kung mag take time to yourself ka." sabi pa nito. "Kagaya mo?'" "Exactly! I don't like getting myself into pressure dahil nakaka stress yun at nakakatanda, nakakarami ng wrinkles and I hate it!"

Kahit pagod, ‘yung mata niya — matatag. “You’ll burn yourself out.” sabi ko mula sa doorway. Medyo nagulat siya, tapos napatingin. “You don’t strike me as someone who believes in rest.” “Rest is earned,” sabi ko. “And you’ve earned it tonight.” Napairap siya ng bahagya. “Tell that to my paycheck.” Ngumiti ako — totoong ngiti, bihira ‘yun. “You really don’t know when to quit, do you?”

“She’s staff. She’s good at her job.” “You didn’t even step back.” “There was no reason to.” No reason. Of course. Pero bakit parang may kung anong kurot? Maybe I was just too tired. Baka pagod na pagod ang utak kong puro stress kaya nagsisimula nang mag-imagine ng kung anu-ano. “Napansin ko lang,” bulong ko. “You’re tired,” he stated gently. “Don’t read into things when you’re exhausted.”

May tinawagan si Bernard sandali habang nagdadrive at may ilang words akong naintindihan tulad ng stretcher, staff at hospital. "Pinayagan ko pa syang magtrabaho." Napapikit ako sa inis sa sarili ko. Marami na syang nagawa bago ako dumating sa opisina. Tinulugan ko pa sya. "Stop stressing yourself." "But he's sick." "It's still not you your fault." Mas binilisan ni Bernard ang pagpapatakbo, kinabahan ako doon pero mas kinakabahan ako sa katabi ko. "He's stress. It's also over fatigue."

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”

ani ko na may kasamang panibugho. "Breakfast lang ito, Valentina. At humihingi din ako ng sorry sa'yo. I am just tired and stressed. Ang dami kong iniisip at muntik nang malugi ang kumpanya ko. Tapos iniinis at sinasalungat mo pa ako." mahabang litaniya nito. "Kung stress ka magsaya ka. Hindi iyong ibunton mo sa akin ang lahat ng stress mo and worst saktan ako. Hindi nga iyon nagawa ng magulang ko sa akin." nasasaktan kong wika dito.