Novel & Cerita Stress Tired Quotes

Wala masyadong stress, hindi iba-ibang tao ang inaalagaan kagaya ng nakasanayan namin dito na madalas matatanda ang nagbibigay sakit ng ulo, inuulan pa ng complains madalas, kahit ginagawa mo nang lahat ng makakaya mo sa trabhaho. Ngumuso si Ma'am Yna at natawa. "Pasensya ka na, Suzzete kung ikaw lagi ang nauutusan ko, hindi hamak kasi mas productive ka kaysa sa iba at mabilis kang kumilos kaya ikaw ang paboritong-paborito hanapin kahit ng mga Doctor." Ngumiti pa ito sa akin.

“Matagal ko nang plano ‘to. I just waited for the right time.” “Right time?” Tumawa ako nang walang gana. “Bakit ngayon pa talaga na pagod na pagod ako? Baka gusto mo naman akong patayin sa stress?” He didn’t react right away. Tumayo lang siya, lumapit sa akin, tapos hinawakan ‘yung braso ko. “Exactly. You’re burned out. You’re breaking down, Love. You need this.”

"Okay ka lang? Tinuturuan mo ako." "Ayos lang. Nagi-exam lang kung may nasabi na ako masyado. Stress kasi, you know, pagiging heir-producer." Lumapit siya, conspiratorially. "Look, di ko alam ang nangyayari, pero kung nasa trouble ka... totoong trouble—pwede mong sabihin sa akin." Umiling ako, may believable look ng gentle exasperation. "Wala. Marriage fatigue lang."

It was that look na parang may gusto siyang sabihing hindi ko pa alam. “Anong kailangan ko, Xena?” he said, voice low, almost teasing. "Tell me, please." “Ayan, ganyan,” I said, not even hiding the smile that was slowly creeping up. “You need to relax. You work too much. You think caffeine’s gonna solve your stress?” “Maybe,” he replied, voice dripping with sarcasm but with a playful undertone. “But I’d rather you tell me how I can relax... and then maybe I’ll consider taking a break.”

"Oo, maayos ang lahat sa amin." "Sana makapunta kayo para magsaya naman tayo." "Alam kong kailangan mo ang mga ganyang samahan paano ba naman buong buwan ka na yatang stress." Sinipa ko ang makintab na sahig. "Masyado mong ini-estress ang sarili mo sa mga bagay na kaya mo namang kontrolin," napatigil ako. dahil ganoon din naman ang pakiramdam ko pagdating kay Arzelle.

She also need to visit her resto bar, ʼyun man lang ay maging productive ang araw nʼya. Kulang nalang kasi ay ma e stress siya, sa dami ng tumatakbo sa isip nʼya. May mga gawain rin siyang pinabayaan para kay Luttrell and she know very well na ganun ʼdin ito.

“ Uminom ka muna ng juice, para naman may bitamina sa katawan mo. Iba na yung puti mo, parang papunta na sa bangkay.” Sinamaan ko naman siya ng tingin at nag peace sign naman siya. “Charot lang, pero kasi gaga ka. Wala ka na ngang maalaala, stressin mo pa sarili mo. Bobo!” “Wow ah, nakaka encourage ka talaga, pero kasi naman, hindi ko mapigilan. Habangbuhay na ba akong walang maalala?”

Pero wala na siyang magagawa dahil nabasa na nito at sadyang pakialamero talaga si Rusty. Muli siyang napabuntong hininga nang maalala ang problema. “Hindi ko na alam ang gagawin. Malapit na ang deadline. Kailangan kong makapagpasa or else...” Nahampas niya ang throw pillow sa kanyang tabi. “Basta! Kailangan kong magpasa.” Umupo si Rusty sa kabilang dulo ng sofa. “Don’t pressure yourself. Baka naman kulang ka lang ngayon sa inspirasyon.”

"Oo nga." "Kumusta ka naman sa trabaho mo? Baka sobra ka ng nai-stress, Love." Umiling ako. "Paano ako mai-stress eh nasuweldo maman ako." Pabalang kong sagot. "At isa pa, Hindi naman ako mabo-boring dahil ni Sophie. Palagi niya kaya akong kinakausap, ang daldal nun kaya hindi naman ako mababagot sa bawat paglipad namin."

Pagharap ko ay mukha kaagad ni Jake ang aking nabungaran. "I'm so tired... i want to sleep with you. Huwag kang mag-alala walang magaganap. Gusto lang kitang makatabi." aniya sabay pikit nito. Nakita ko sa mukha nito na mukhang pagod nga ito galing sa maghapong trabaho. Ang buong akala ko na ang mga tulad niyang CEO ay petiks lamang ang trabaho iyong tipong pirma doon pirma dito at paupo upo na lang at nag aantay ng reports. Pero hindi pala... dahil itong kaharap ko ay ang lalakeng makikita sa mukha ang sobrang stress nito sa maghapon.