Novel & Cerita Stress Tired Quotes

seryosong tanong ni Garret, nainigurado. “Actually, mataas ang stress level ni Mrs. Thompson. Isa rin iyon sa rason kung bakit siya nahimatay. Stress at over faitigue. Kailangang umiwas si Mrs. Thompson sa mga bagay na nakakapagstress sa kaniya. Mukhang hindi seryoso pakinggan ang “Stress” pero may malaking epekto ito sa araw-araw na buhay ng isang tao. You need to manage your stress, Mrs. Thompson. You can do some exercises and make sure you have enough sleep. Iwasan mo rin muna ang pagkakape. And kapag hindi mo na kayang ihandle ang stress mo, much better to talk to a professional.”

He is my shelter, my only cloud na handang humarang sa mainit na araw. Kahit malayo man kami sa isa't isa ay nandoon pa rin ang pagmamahal. Pinapadama niya sa akin yun everyday. Tumatawag kahit inaantok na, kailangan ng inspiration words kapag feeling stress na ito sa trabaho o pag-aaral, ako ang papasa sa kanya para malaman niya na nandito lang ako sa kanya.

“Kakaiba ka talaga, Zeno! Kahit bakasyon mo, trabaho pa rin nasa isip mo.” “Siguro rin kasi ayokong nababasa at ayokong nasa ilalim masyado ng araw. I’ll burn under the sun.” “Hindi lang workaholic, bampira rin pala. Kaya ka pala nagrereply sa mga text ko na anong oras na ah!” hindi pa rin humuhupa ang kanyang pagtawa. “Kailangan mo talaga mag-let loose noh! Ayos lang na magkasunburn kasi experience din. Ilang araw kang hindi makakagalaw nang maayos pero ayun yung batid na sobra kang nag-enjoy sa swimming.”

turan niya na siyang naging dahilan ng marahan kong pagtawa. "Ikaw?" tanong niya. "As usual. Stressful pa rin ang trabaho ko at patoxic nang patoxic habang tumatagal," nakangusong wika ko habang nagmamaneho siya. "Sabi ko naman sa 'yo lumipat ka na sa pinagta-trabahuhan ko," suhestiyon niya.

“Sabi ng iba, sweet daw siya sa ‘yo.” Napangiti ako nang kaunti. “Minsan.” “Grabe, Amara. Parang kilig goals na kayo,” sabay tili niya. Umiling lang ako at ngumiti ulit. Kung alam lang niya na kahit may mga kilig na moments, mas madalas ang mga tahimik na araw. Mas marami pa rin ang usap sa gitna ng stress, kape, at power naps.

hinaplos ko yung mukha niya, "bakit parang sobrang pagod mo nung dumating ka kanina? Is it work? You looked so drained when you walked through the door." Bumuntong-hininga siya nang malalim, yung tipong nilalabas niya lahat ng stress. "It was hell at the office, baby. Back-to-back meetings mula umaga, tapos may hinahabol kaming deadline next week. Yung mga clients, ang hirap kausap, paulit-ulit yung revisions. It's very exhausting, baby." "I'm sorry," sabi ko habang ginagapang yung mga daliri ko sa likod niya. "Sana hinayaan na lang kita matulog agad. I shouldn't have teased you."

“Are you not feeling well? Gusto mo bang mag-take muna tayo ng day off?” “At bakit pati ikaw?” nagmamaldita niyang tanong nito. Umiling siya. Sinubukan niyang imulat ang mga mata pero kaagad niya iyong pinikit ng maramdamang umiikot pa rin ang paningin niya. "T-teka lang..." mahina siyang mura saka sinapo ang ulo. "Nahihilo ako. Naka-stress ka.” Hinaplos nito ang pisngi niya. “You’re pushing yourself too much. I told you hindi ka pwedeng mapagod.”

Ang isip ko ay puno ng takot at pangamba, pero pilit kong hinawakan ang sarili ko, pinipilit manatiling matatag. Tumawa siya muli, mas mataas at mas malupit ang tawa, halatang tuwang-tuwa sa pang-aalipusta at galit na nadarama ko. “Good luck, Kiara. Tingnan natin kung gaano ka katatag. Panahon na para maranasan mo ang tunay na stress, frustration, at pang-aalipusta.”

Hanggang sa madako ang paningin ko sa stick note. Jameng ♡(∩o∩)♡ I know you've been stressed lately also you've been working hard. I hope this helps, mag-ingat ka lang mainit yan. Ps. You're doing great, don't push yourself too hard and call me of there's anything. -Nash TO BE CONTINUED

"Gusto ko lang ipaalam sayo na kahit na naging busy ako ay talagang hindi ka nawala sa isipan ko. And about sa work, nothing I can't manage. Kasama ko ang mga kapatid ko kaya naayos din naman." Tahimik akong nakikinig habang nakapikit, iniisip ang itsura niya habang nagsasalita. Yung kunot ng noo niya kapag pagod. Yung hawak niya sa sarili niyang batok kapag stress. “You must be exhausted…” bulong ko. “I was. Pero ngayong naririnig kita? Parang na-recharge ako agad.” Oh my god, Gianna, hinga lang… don’t swoon. Don’t you dare swoon!