Sukuna Sketch Novels & Stories

Doon bumungad sa kanya ang isang screenshot ng article mula sa isang sikat na online tabloid. “Mystery Woman with Blackwell Heir – Secret Affair or Hidden Family?” At ang larawan… siya, naka-scrub suit, pababa ng SUV, habang hawak ni Damon ang pinto at nakatingin sa kanya na para bang siya lang ang nasa mundo. Ang eksenang iyon ay kinuhanan lang kanina noong nasa labas sila ng hospital. Nalaglag ang sandwich mula sa kamay ni Luna. Ramdam niya ang biglang pag-ikot ng tiyan, para bang maduduwal siya na hindi mawari dahil kinakain siya ng matinding kaba.

Natawa si Arisielle, unang beses niya yatang tumawa nang ganito sa harap ng bagong mga kakilala at pamilya. “Eto naman,” sabay lingon ni Katana sa may bandang gilid ng sofa, “si Kuya Knife.” Tahimik lang si Knife, nakasandal, may hawak na sketchpad at lapis. Hindi man lang tumingin agad sa kanila, parang abala sa iginuguhit. Pero nang sa wakas ay tumingin siya, parang biglang huminto ang paligid. Malalim ang mga mata nito—parang may bahid ng lungkot, pero sabay din ng misteryo. Isang tingin lang at mararamdaman mong may mga bagay siyang hindi sinasabi.

Lumapit siya sa sofa at may kinuha na sketchpad nakapatong doon. Ibinigay niya iyon sa akin at sinenyasan akong tingnan ang nasa loob. Dahan-dahan ko binuksan ang sketchpad. Napalunok ako ng makita na puro mukha ko rin ang nandito. May isang sketch ang umagaw sa pansin ko. Nakaupo ako at may hawak na jar na may lamang gagamba. Nakangiti ako at nakaakbay sa isang lalaking matangkad sa 'kin. Habang ang lalaking iyon ay masama ang mukha.

Habang si Luna ay abala sa panonood ng cartoons at si Zion naman ay may pinapakisuyong pirmahang kontrata sa labas kasama ang kaniyang sekretarya, sinimulan kong iligpit ang mga nagkalat na laruan sa carpet. Nang iangat ko ang maliit na wooden table ni Luna, may nalaglag na isang piraso ng sketchpad mula sa ilalim nito. Dadamputin ko na sana para itapon sa basurahan kung sakaling drowing lang ng mga pusa o spaceship, pero napatigil ako nang mapansin ang mga kulay. Drowing ito ng tatlong tao.

Ipinagwalang-bahala ko na muna ang tungkol doon at sinimulan ko ang sketch. Hindi ko na inalintana ang mga kapwa-aspiring artist na nakapaligid sa akin. Ang tanging nasa isip ko ay kung paano ko gagandahan ang gawa ko. Gumuhit ako ng isang imahe ng isang lalakeng dahan-dahang binibitawan ang isang gintong korona habang inaabot ang kamay ng isang babaeng nasa gitna ng dilim.

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”