Sukuna Sketch Novels & Stories

Natawa si Arisielle, unang beses niya yatang tumawa nang ganito sa harap ng bagong mga kakilala at pamilya. “Eto naman,” sabay lingon ni Katana sa may bandang gilid ng sofa, “si Kuya Knife.” Tahimik lang si Knife, nakasandal, may hawak na sketchpad at lapis. Hindi man lang tumingin agad sa kanila, parang abala sa iginuguhit. Pero nang sa wakas ay tumingin siya, parang biglang huminto ang paligid. Malalim ang mga mata nito—parang may bahid ng lungkot, pero sabay din ng misteryo. Isang tingin lang at mararamdaman mong may mga bagay siyang hindi sinasabi.

Lumapit siya sa sofa at may kinuha na sketchpad nakapatong doon. Ibinigay niya iyon sa akin at sinenyasan akong tingnan ang nasa loob. Dahan-dahan ko binuksan ang sketchpad. Napalunok ako ng makita na puro mukha ko rin ang nandito. May isang sketch ang umagaw sa pansin ko. Nakaupo ako at may hawak na jar na may lamang gagamba. Nakangiti ako at nakaakbay sa isang lalaking matangkad sa 'kin. Habang ang lalaking iyon ay masama ang mukha.

Habang si Luna ay abala sa panonood ng cartoons at si Zion naman ay may pinapakisuyong pirmahang kontrata sa labas kasama ang kaniyang sekretarya, sinimulan kong iligpit ang mga nagkalat na laruan sa carpet. Nang iangat ko ang maliit na wooden table ni Luna, may nalaglag na isang piraso ng sketchpad mula sa ilalim nito. Dadamputin ko na sana para itapon sa basurahan kung sakaling drowing lang ng mga pusa o spaceship, pero napatigil ako nang mapansin ang mga kulay. Drowing ito ng tatlong tao.

sabi ni DK habang salubong ang kilay na nakatingin sa magulang nilang nakalabas na. "At may sikreto silang hindi sinasabi saatin" sabi din ni Sofi. "If they don't want to share that then we will be the one to find it out" sabi ko sa kanila napatingin sila sa gawi ko. "Paano?" tanong ni Kesha saakin. I fished my phone and connected it to the monitor in front of us. "Starting with him" sabi ko at nag flash sa screen ang picture ni Jeffrey Suavardez. "We will be the one who will put Skulls down" sabi ko, ' I'm the Diamond who will totally end the existence of Skulls' Organization'. Napatingin ako sa picture ng lalaking naka coat sa screen.

Hustle lang. At mukhang nahanap ko na ang perfect subject — si Cassian mismo. Ayos! Ang tamang anggulo para sa sketch. Nakasandal ang isang braso niya sa railing, hawak ang telepono, abala sa pakikipag-usap. Nakabukas ang mga mata niya kahit nakapikit, grabe.

Ipinagwalang-bahala ko na muna ang tungkol doon at sinimulan ko ang sketch. Hindi ko na inalintana ang mga kapwa-aspiring artist na nakapaligid sa akin. Ang tanging nasa isip ko ay kung paano ko gagandahan ang gawa ko. Gumuhit ako ng isang imahe ng isang lalakeng dahan-dahang binibitawan ang isang gintong korona habang inaabot ang kamay ng isang babaeng nasa gitna ng dilim.

Siya naman ay nasa higaan na, naghihintay na makalapit ako. “Pagbilang ng tatlo, ha?” paalala ko. Loko-loko kasi ang lalaking ito. “Isa, dalawa, tatlo!” Sabay naming inilapag sa higaan ang aming sketch. So far, parang walang nanalo. Napasulyap kami sa isa't isa at parehong napahagalpak sa tawa. Pareho pala kaming hindi ganoon nabiyayaan ng talent sa pagdrawing kanina. Nagyabang pa 'to kanina na baka raw mapagkamalan kong printed ang sketch niya. Pero kahit na ganoon ang kinalabasan ng sketches namin, naiintindihan at nabi-visualize ko naman ang gawa niya. Nakatulong din ang mga kulay para mas maintindihan ko iyon. Sana gano'n din siya sa sketch ko.

buntong-hininga ko, itinulak pabalik ang lapis sa drawer. “Sandali,” hinawakan niya ang libro nang akmang itutulak ko na rin ito sa drawer. “Parang…” tiningnan niya ang hindi pa tapos na sketch. “Wala siyang saysay,” sumimangot ako, inagaw ito sa kamay niya. “Hindi pa tapos ang sketch.” “Kaya mas mahirap alamin kahit pamilyar ang itsura niya— Knox!”