Sunsets With You Quotes นิยาย & เรื่องราว

Sinasadya ko talagang magkamali para sumakto sa sunset, nakahanda na rin lahat ng taong binayaran ko para sa araw na ito. “Babe, why do you keep messing up hm? Mahirap ba yung steps? Pwede naman natin i-change,” saad ni Celeste. Alam kong naiinis na siya pero kailangan kong isakto na sunset dahil katulad ng araw, kahit lumubog ito pansamantala, alam kong sisibol ulit ang sinag ng pagmamahal ko para sa kanya kahit anong pigil ko. “Okay, aayusin ko na love,” wika ko kay Celeste at kinindatan lahat ng kasama sa araw na ito.

Little did I know' Sinabayan ko ang kanta at bahagyang pumikit-pikit. Bumagal din ang pag-andar ko nang sasakyan dahil malaya ako sa kalsada at wala masyadong sasakyang dumadaan. Palubog na rin ang araw at naghahalo ang kulay kahel sa abong langit. Hindi ko mapigilang mapangiti, we used to watch sunset together. It was our favorite bonding together, no matter how dark our past was, happy memories with him would never change the fact that it was one of the highlighted part of my life 'That you were Romeo, you were throwin' pebbles

For every sunset was once a sunrise that's now meeting its end. ------ END--------

Nakangiti niyang sabi at pinisil niya pa ang pisngi ko. "Halika rito, tuturuan kitang lumangoy,para hindi kana matakot sa susunod, lalo pa at araw-araw na tayong maliligo o baka nga pati gabi eh. Tamang tama pala mag-gagabi na, masasaksihan natin ang napakagandang sunset ngayon." Hawak niya ang kamay ko,at hindi na ako nag-inarte pa. Na-excite narin akong makita ang sunset bihira kasi kong makakita non eh.

Kaya yung puso ko heto sobrang lalim na ng pagkahulog sa kanya na nasa punto na, na kumikirot dahil sa labis na pagmamahal na nararamdaman ko para sa kanya. Nakatayo kaming dalawa habang nanatiling yakap niya ako mula sa likuran. Walang nagsasalita. Ang mga mata nami'y nakatutuk sa unti-unting paglubog ng araw. Kay tahimik ng lugar. Ang tanging naririnig ko ay ang paggalaw ng tubig sa dagat at ang naguunahang pintig ng aming mga puso. "The sunset is as beautiful as you are, baby…"

Something I will never forget and I will always remember wherever I go. Gusto ko ikaw ang end game ko, Sabrina. Gusto ko, ikaw ang makakasama ko for the rest of my life, watching the sunset with you by my side. You are the person I want to call my wife. I want you to be by my side when I reach my dreams, at ako rin ang tao na nasa tabi mo at unang magiging proud sa'yo para sa mga achievements mo. But it's just sad because the world tries to stop us and keep us away.

Pagkatapos ng groupie ay kaniya kaniya kaming tutok sa view gamit ang mga cellphone namin para kuhanan ng litrato ang sunset. "Wow! Ang ganda!" sabi ko. "Kaya nga ehh...sulit!" sabi naman ni lance. "Sunset pa lang 'yan." ani jaq. "Maganda 'yong star gazing mamaya." sambit ni lucas.

Tumabi si Zin kay Yenna at napatingin naman si Yenna kay Zin. "You're my sun, Zin. Kahit ilang beses ka lumubog aantayin ko parin ang pag angat mo." Bulong nito habang naka ngiti na naka titig kay Zin. "Kahit mahirap kang tignan okay lang, basta ramdam ko ang init mong taglay na nag bibigay buhay." Sabi niya na natatawa. "What's that?peom?" Natatawang tanong ni Zin at pareho silang natawa. At pareho rin na sabay na tumahimik at tumingin sa sunset.

I'm lucky to meet him. "Ace?" Tumingin sya sakin saka hinawakan ang kamay ko, bigla akong may naramdaman na pagkabilis ng tibok ng puso ko. Jusq lord anong pagsubok nanaman 'to. "Yeah?" He ask and still driving. "Pwede ba tayo manuod ng sunset?" I said with a wide smile on my face, he smiled. "Sure may alam akong lugar na may magandang view" my smile getting wider in his suggest.

Tanong pa siya nang tanong kung hindi ba maasim pero iyong ekspresyon niya halata naman naaasiman siya sa kinakain ko. Pagkatapos kong kainin iyong isa, nanghingi ulit ako pero hindi na ako binigyan pa ni Marco. Tumambay na lamang kami sa ilalim ng puno ng mangga. Hapon na. Naging makulay na ang kalangitan kaya hindi ko mapigilang alisin ang paningin ko roon. They say, sunset proves that there is always beauty in goodbye. But what if we just parted ways, without formally bidding goodbye to each other? Will still there be beauty ahead of us?