Suspenso Romane & Geschichten

mahina at malalim ang kanyang boses, na parang puno ng lihim at mabigat na alaala. Umupo si Serenity, iniisip kung ano ang mga susunod na mangyayari. Hindi niya masigurado kung ang kaba niya ay dahil sa takot o sa misteryo ng taong ito. Sino nga ba ang lalaking nasa harapan niya? Nasa isip niya kung isa itong Montello bakit hindi niya kilala? At bakit kailangan niyang itago ang kanyang pagkatao sa likod ng maskara?

“Sinong nagsabing i-sususpend kita? Ang totoo n’yan marami nang trabaho ang nakaabang sa’yo rito kaya maaga kang pumasok bukas, got it?” Sasagot pa sana ako kaso nag-end call na. Hindi ko alam kung mabait siya o bastos e. “Hindi ka niya i-sususpend?” tanong ni Sue. Umiling ako. “Pero marami raw akong trabaho.” Napasandal ako sa upuan. Nakahinga ako ng maluwag dahil hindi n’ya ako i-sususpend pero marami naman akong trabaho.

Habang si Anna ay napaupo sa sahig at natutulala. Hindi naniniwala si Brett sa sinabi ng Doctor, kaya naman walang paalam siyang pumasok sa loob ng Emergency room. And there, he saw Paolo laying on the bed, lifeless. Halos manginig ang buong katawan ni Brett habang dahan-dahan niyang nilapitan ang anak na wala ng buhay. Basag ang mukha nito, maputla at halos hindi na makilala.

Magre-reflect lang ng hindi maganda iyon sa kanyang credentials, sa huli ay baka wala nang kumuha sa kanya. Matapos i-shutdown ang computer, binagsak ni Luisa ang katawan sa kama at tumitig sa kisame. Doon ay nakikita niya sa isipan ang imahe ni Levi. Punong-puno na siya ng pag-aalala sa nobyo. She badly wants to see him. Gusto niyang malaman kung ano na ang lagay nito. Gusto rin niya sisihin ang sarili kung bakit palaging nawawala sa isip na kunin ang cellphone number nito. Bigla ay natigilan siya nang may mapagtanto. Ngayon lang niya naisip na mula nang magkakilala sila, hindi pa niya nakikita ito kahit isang beses na naglabas ng cellphone. Sa panahon ngayon kung saan masyado nang advance

Kabanata 128 Hindi na makapag-concentrate si Arturo sa mga documents sa harap niya. Ilang beses niyang binasa ang parehong page pero wala ni isang salita ang pumasok sa isip niya. Mabigat ang pakiramdam niya. Mainit ang ulo niya. At hindi niya maintindihan kung bakit parang lalo siyang naiirita matapos umalis si Jessica.

Lahat ng upuan ay may nakaupo, walang absent. Ang chandelier sa itaas ay nagbibigay ng mainit na liwanag, pero ang pakiramdam sa paligid ay halatang tense, parang may kung anong bagay na sasabog na lang kahit anong oras. Nakaupo si Jenesis sa tabi ni Caizer, sinusubukan niyang mag-focus sa kanyang pagkain. Pero ang mga tahimik na titig mula sa ilang tao ay nagpapahirap sa kanya na lumunok.

‎Pero ngayon— hindi na ito yung tahimik na payapa. ‎Ito yung tahimik na may nagbabantay. ‎May nagmamasid. ‎May hinihintay. ‎Dahan-dahang umupo si Craig sa sofa. ‎Bahagyang napahawak sa sentido— parang may kirot. ‎Napansin agad ni Mariel. ‎“Craig—are you okay?” ‎Hindi siya sumagot agad. ‎Pero ilang segundo lang— ‎bigla siyang napatingin sa kawalan.

Bakit hindi nalang daretsuhin sabihin? "There is this rumor going on-" suspense niyang sabi, naniningkit ang mata nangunguna ang nguso tapos may pa keme pang galaw sa kamay. "Ano nga 'yon?!" Impatient kong sabi. Sumimangot siyang tumingin sakin. "Eto naman! Hindi makapaghintay! Dapat sa mga chika na ganito, pa suspense, pabitin ganern!" Malandi niyang sigaw.

Bumilis naman ang tibok ng puso ni Hexy at hindi mapigilan ang panginginig ng kaniyang mga kamay. "Sir—" "Gusto nilang i-suspend kita." "Po?"

Maikli at diretsahan ang mensahe. // “Dear Miss Delgado Celeste, ikinalulungkot naming ipaalam na ang iyong suspensyon ay magpapatuloy hangga't hindi pa natatanggal ang mga post at tuluyang humupa ang isyu. Sana'y nauunawaan mo ang kalagayang kinalalagyan ng unibersidad.”//