Tagalog Myth Stories Novels & Stories

Sana pala ako na lamang ang nabaril nang sa ganun alam ko na ang puso ko ay pilit siyang alalahanin at mamahalin mawalan man ako ng ala ala sa kanya ngunit itong puso ko ang hindi kailanman siya makakalimutan. Siguro nga ang kwentong inaasahan ko ay hindi kagaya ng mga fairytales na may happy ending o may masayang katapusan dahil ngayon palang na nasa kalagitnaan ng kwento ay labis na ang dagok na pinagdadaanan ng bida sa napakamasalimuot na kwentong hindi ko kailanman inasahang nageexist pala sa mundo.

syempre meron ding masama. "Pangalawa ay Segimerus, isa itong uri ng ibon. Maraming klase ng ibon, kapag nakita niyo ang ibong may pulang mata paslangin niyo na. Hindi man sila nananakit pero kapag lumaki iyon ay tiyak na mahihirapan kayong patayin kapag nanggulo na. Pangatlo, ang Flaxcala. The fox demon. Bihira lang ang mga kagaya nila at hindi pa naman sila lumalabas. At ang huli ang Aztecs, ang kinabibilangan ng hari ng mga demon. Sila ang pinakamalakas, kaya nilang magpapalit-palit ng anyo. Gumaya ng kahit anong gusto nilang gayahin." Marami pang sinabi ni master pero nawawala na ako sa pakikinig ng mabuti dahil sa malalim na pag-iisip.

Baka sakaling mawala 'yong nararamdaman niyang sakit. Kahit pa makulimlim na ang paligid at nagbabadya ng pag-ulan hindi pa rin iyon pumigil sakanya para hindi tumuloy. Meron namang mga silong doon, mga kubo na maliliit. Napatingala siya nang pumatak ng marahan ang ulan, parang ambon lang naman na habang palapit siya sa taas ng burol ay lumalakas kaya inilabas niya ang payong at ginamit na.

Hindi ganito ang kilala nilang Red. Nakangising naglakad si Ishida “Nagtagumpay ka nga laban kay Salvador... pero sakin ay hindi. Ako ang papatay sa’yo.” Habang duguan, tumayo si Red kahit pa nanginginig ang mga tuhod niya. Pinilit niyang buhatin ang sarili, hawak ang baril, habang ang kabilang kamay ay pilit pinipigilan ang pag-agos ng dugo. Tinaas niya ang baril saka tinutok kay Ishida.

Habang nakatanaw sa medyo malaking lupain ko na puno ng bermuda grass ang lupa, at may isang matayog pa na puno ng acacia sa isang sulok ng bakuran, habang ramdam ang simoy ng hangin na paniguradong galing sa malapit na dalampasigan, sinubukan kong magsimula ng pwedeng mapag-usapan. "In Philippine Mythology, Sidapa was a tall and handsome god of death who wore a crown of golden horns. He fell in love with the moon god, Bulan, who descended from his heavenly abode, guided by the starlight fashioned into fireflies that Sidapa sent to him," I chanted out loud a part of an article that I read just this morning, after we ate breakfast. Napansin ko ang pagtigil niya sa pagkain, kaya napalingon ako

Lahat na yata ng mga nilalang, na sa fairytales lang mababasa ay naririto at natipon-tipon lang sa iisang lugar. Habang papasok sa napakalaking gintong tarangkahan, marami kaming nakakasalubong na golems, goblins, imps, dwarves, elves, at maging ang mga nagliliparang cute na fairies. Lahat sila ay may kaniya-kaniyang gawaing pinagkakaabalahan. Pamilyar ang mga nilalang na ito sa akin dahil sa mga napapanood kong palabas na sila karaniwan ang mga bida. Napatigil ako sa pagkamangha nang biglang magsalita si Raid. Iyan ang dinig kong pangalan niya kanina mula sa kasama niyang babae.

Hindi naging madali ang umpisa ng kwento namin ni Ice, at sana ngayon na masaya na kami ay magtuloy tuloy na. Maraming salamat sa lahat ng walang sawang sumuporta at nagbasa sa aming storya, muli ako si Talliah Jae nagpaalam na hanggang dito nalang ang kwento namin ng isang lalaking hindi ko kilala sa una at ngayon ay kasama ko ng bubuo ng isang masayang pamilya. Paalam at salamat! __________________WAKAS___________________

“Magpahinga ka. At mag-isip-isip ka na rin.” Napatingin siya sa bahay. Pamilyar, pero parang hindi na. Parang ang layo na ng lahat ng alaala niya dito. Bata pa siya no’ng huli siyang nakapunta sa lugar ng kaniyang Lola. Nasa dulo ba naman ng Pilipinas. Hindi na siya nakasagot, tanging tango na lang ang nagawa niya sa kaniyang Mommy kahit ramdam niyang parang may unti-unting nadudurog sa loob niya.

Tree House siya. "Medyo masungit ang nakatira d'yan," napaigtad ako ng may biglang bumulong sa 'kin. "Ha?" "Masungit ang nakatira d'yan Sa Tree House. Ubod ng sungit," tumawa ito bago siya umalis. Napatingin ako sa malaki at magandang Tree House na nasa harapan ko. Bago ako tumalikod. Ngunit saktong pagtalikod ko ay nakita ko ang isang taong paparating.

anito gamit ang lenguwaheng tagalog. "Istorbo naman ito sa tulog," reklamo ni Gerlie sa inaantok pang diwa. "Aray!" Sapo ang ulo na naumpog sa bubong dahil balak niyang tumayo sana. Nakalimutan na nasa sasakyan pala siya.