Tagalog Ng Maroon Kulay Novels & Stories

Ipinakita ni Caroline kay Caleb ang picture niya na nakasuot ng olive green. “Ito, ito ang gusto ko sa lahat love. Ang lakas ng dating mo dito, para kang punong puno ng awtoridad. Fierce kang tingnan, na para bang lahat ng makakakita sayo ay yuyuko sayo. I love this color, bagay na bagay sayo. Para kang model na aagawin ang atensyon ng lahat. Bagay naman talaga sayo lahat eh.” Nakangusong wika ni Caroline dahil gusto niya rin ang ibang kulay.

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

iling na sabi ni Macario habang lumalapit kay Pierre upang udyukan itong bumaba na lang sa stage. Hindi siya pinansin ni Pierre at sa halip ay maingat na ibinaba ang talim sa linyang iginuhit niya sa bato. Isang malalim na kulay ng berde ang biglang sumambulat! Sa ganda ng kulay nito, malinaw na isa itong tunay na imperial green!

maiyak-iyak na wika ko habang nakatingin sa apoy na binubuo ng mga Larka. Ang Larka Kambal ay isang uri ng mga nilalang na may ibat-ibang kulay ang dugo sila ay kalahating Bampira, Duwende at iba pa kaya sila tinawag na Larka sapagkat nakakatakot ang kanilang mga itsura. Ang sinusunod lamang nila ay mga Sangre Bampira o ang mga Larka Sangre sa kadahilanang makapangyarihan sila at ang mga katulad naman namin ang titrato nilang mga pagkain.

Ang expression ng mukha nito ay labis na nakakapagtaka. “M-magkano?” giit pa nito. “Magkano ang kailangan mo?” “Pare, hindi ka ba nakakainitindi ng purong tagalog? Ang sabi ko isasauli ko ang amo mo.” Mariin niya pang binigkas ang salitang amo upang ipagbigay alam rito na kilala niya ito. “So, she’s alive?” “Gusto mo bang ibalik ko siya ng walang buhay?”

Ang amo. “Pangalan ng dalawang yun. Yung isa na kulay maroon ang shirt at nagiging brown ang kulay dahil sa pawis, siya si Tambo at yung isa naman na sout puti.. si Tikboy. May tanong pa? Di'ba di na kailangan malaman, dahil hindi kagandahan ang pangalan nila.” Ahahahaha, saan ko ba nakuha ang mga pangalan na yun? “Umayos ka nga Ate,” At talagang INATE ako!

Ang sarap kaya ng taro! -Mara. Iniabot ko ulit ang sulat ko sa kaklase ko kagaya kanina. ‘Eeww. I don’t like taro. Red Velvet ang masarap.’ -Zach. Mas napangiwi ako sa sinabi niya sa sulat. Red Velvet?! ‘Eww. Ikaw ang weird sa ating dalawa. Ayoko sa kulay. Parang dugo. Naaalala ko tuloy ‘yung mga zombies.’

tumakbo sa 'kin ang isang katulong. "Do I know you?" "Everyone must know about you," englishera pero magalang naman ang boses niya kaya okay na rin. Medyo may ka-edaran na. Ang cute ng uniform ng maids nila, parang pang cosplay. 'Yong common na uniform ay kulay black, pero 'to ay isang kulay blue at white sa gitnang bahagi, may blue ribbon itong nakasabit at maigsi ang palda na palobo. Ang lively tuloy nila tignan, p'wedeng stress reliever.

Nagustuhan naman iyon ng kaniyang mga kasama. Simula nang magmodelo siya, naadik siya sa kulay pula. Red dress. Red heels. Red lipstick. A red coler is a bold color, paniniwala niya. Sumisimbolo rin ito ng dugo. Ng galit. Ng paghihimagsik. Ng katapangan. Kaya Scarlett ang kaniyang ginamit na bagong pangalan.

tumawa si Tyang Marta. (FYI: Pa’ho means, mangga. Iyong maliliit na manggang hilaw na pabilog ang korte. Ganoon ang tawag doon sa Bicol.) “Sarappp!” napapalatak pa si Helena. Nakakamay lang ito habang kumakain silang mag-asawa, isang bagay na lalong hinangaan ni Markus dito. Walang kaere-ere sa katawan si Helena Montenegro. Kahit nababalutan ito ng mga karangyaan sa kan’yang paligid.