Mga Kulay Sa Tagalog At English の小説・ストーリー

Gwapo siya pero nahihiya akong sabihin iyon sa kanya. "Nice to meet you rin," tanging sagot ko at bumaling na sa harapan nang magsalita si Ma'am. Pakiramdam ko ay nasa Amarica o nasa ibang bansa ako na English ang first language. Siguro dahil taga-international din ang mga estudyante dahil parang walang nagtatagalog ng diretso? Minsan lang ako makarinig ng tagalog at isang salita sa isang sentence pa!

mayamaya'y tanong niya sakin. "Ang ano? "Saan mo napulot kanina ang English mo?." Napatitig ako sa kanya saka ko lang napagtanto bakit nga pala ako napaaengles kanina mahirap tlaga magtago ng Identity kapag hindi naman gawain. "Sa tabi -tabi lang, dito yata sa eco bag mong may lamang ulam dagdagan mo pa ng tumalsik saking tubig lamig kasi napa-english tuloy ako ng wala sa oras."

clint pero. "excuse me Mr.montaire, cr lang po ako "10 minutes lang.saad nito "okay po "nakalimutan kona first time kopala dito kaya hindi ko alam kung saan ang cr "habang hinahanap ko kung saan banda ang cr may isang matanda ang nakita kung nahihirapan huminga malapit sa may elevator. "excuse me, ano pobang problema. sa sobrang taranta ko nakalimutan kung nasa ibang bansa pala ako at kailangan English ngunit nagulat naman ako ng bigla itong sumagot.

Kaya parehas kaming napatango-tango sa isa't-isa. “I'm curious, paanong hindi ka maalam mag English? Hindi ka naman mukhang pulubi, sa itsura mong 'yan. Mukha kang mayaman, lalo na ang kutis mo.” takang tanong nito na para bang sinusuri ang buong pagkatao ko.

"Ay ineng, nandito na tayo" Mabilis kaming bumaba sa jeep at muling sumakay sa isa tricycle papasok sa isang exclusive village kung saan nakatayo ang tinitirahan ng donya. Wala pang ilang minuto ay huminto ang sinasakyan naming tricycle sa isang napakaganda't napakalaking bahay na kulay rosas. Marahan kaming bumaba sa tricycle at pumasok sa magarbong bahay.

Sabi niya na kinagat kagat ang hinlalaki. " Yan, ang landi. " Sabi ni tasia at sinapok siya. " Grabe ka naman. Malandi agad? " Mahinhin niyang sabi sa taklesang kaibigan. "O sige ode hindi. Ano crush mo iyon?" Ani tasia. "Parang oo, parang love at first sight." Sabi niya na nangalumbaba pa. Sinapok nanaman siya nito.

"Matagal na kasi kaming hindi nagkikita kaya medyo napatagal yung daldalan namin." "It's fine," iling niya. "You really are best of friends." Tumaas ang magkabila kong kilay. "Hmm?" "She also talks fluently in English," he said. "Who wouldn't? Elementary pa lang tinuro na yung English. Let's just say na marunong din kaming makinig sa klase," ngiti ko. He nodded.

Hindi naman mahirap aralin dahil halos kapareho lang ng English ang alphabet na ginagamit nila. Halos limang buwan ang itinagal ko sa pag-aaral ng Filipino, mabuti na lang magaling ang instructor na kinuha ni Tita Vel kaya mabilis ko rin nasaulo ang mga malalalim na Tagalog maging ang Taglish na isa sa nakasanayan ng mga Pinoy.

Ang layo ng problema nila sa mga katulad kong mahihirap. Umupo siya sa sofa kaharap ko. Kinalma niya ang sarili at mas seryoso na kaysa kanina. "I want you to act elegantly. Speak English as possible. They are expecting you to be a non-tagalog speaker as you've been in America for more than a decade--" "Hindi ako magaling mag-English!" Pinandilatan ko siya. "Then speak shortly! If they ask you, just answer yes or no. If it's not answerable by that, just answer specifically but just short... What's your favorite color?"

Nagkatitigan silang lahat. “Away lang ’to. Huwag mo kaming ma-English-English dahil nasa Pilipinas tayo,” saad nito na ikinatawa ko. Pero may punto naman siya—dapat Tagalog dahil nasa Pilipinas kuno kami. Sorry naman sa kanya kung gumagamit ako ng salitang hindi naman sa ’tin. “Ay sorry, manang ah. Hindi ko rin naman alam na hindi kayo nakakaintindi ng simpleng Tagalog lang,” mayabang kong saad.