Tagalog Ng Reflection Novels & Stories

Natawa nalang ang mga ito dahil sa pananakot ni Rio. "Sure, remember me on your grave. Both of you will die here so go on, say what you wanna say, Folkvangr." Nanayo ang mga balahibo ko sa takot nang makitang ngumisi si Rio, kasabay nito ang pag-angat niya ng kamay niya at pagsenyas nito sa bintana kung saan kami lahat nakatapat. Lasers... Red lasers reflected on the window. Nakatutok ito sa mga nasa likod ko kaya mabilis silang nagsi-bunot ng mga baril.

Kung nakasusugat lang ang tingin, sigurado akong sugatan na siya ngayon. "Without reading our book, could you please give us the cause of acid rain?" English talaga? Tagalog ang subject namin ah? Nganga. Hindi ko memoryado. At dahil pakitang gilas siya, tumayo siyang muli. “Ano? Sagot! Alam mo o hindi?” Presko talaga. “Hindi.” "Okey, do you want me to define it for you Miss Reporter?"

halos pasigaw ko ng sabi. "Ha! Hindi niya alam kung gaano kahirap itayo ang pangalang ito – hindi niya alam kung ilang gabi akong natulog ng hatinggabi para lang tapusin ang mga proyekto, kung ilang beses akong nagutom kung ilang ulit akong.nasaktan, nakipaglaban, nadapa at nabigo. Dugo at pawis na puhunan tapos papangarapin lang mga mga hangal." Sabi ko pa sabay sulyap ng masama sa reflection ko sa salamin.

Bahala siya! Naglakad na ako papunta sa pintuan ng kwarto ko pero agad ring napatigil. Nahagip ko ang sarili kong reflection sa whole body mirror na nakalagay sa kabilang wall. Humakbang ako palapit sa salamin Hannah nakatitig sa sarili. Pulang pula ang mukha ko .Napasapo ako sa sariling mukha at napagtanto na nag iinit na pala ang buong katawan. Hindi !

Sana maganda ang kalabasan ! BIANCA's POV O mo na.. ( oh my god) Ako ba to? Di makapaniwalang nakikita ko ngayon ang reflection ko sa salamin. Tapos na ang sinasabing makeover ni eonni at nakikita ko na ang resulta.

End of Flashback… Tahimik ulit ang kwarto, mas mabigat kaysa kanina ang nararamdamam ko. Tumayo ako at lumapit sa bintana. Tinignan ang reflection ko. “Anong ginagawa mo, Terrance…” bulong ko sa sarili ko. Hindi ko na alam, kung tama pa ba ‘to, kung worth it pa ba. Kung kaya ko pa bang ipaglaban ang isang bagay, na ako rin mismo ang unti-unting sinisira. Napakuyom ang kamao ko.

Tumama ang door handle sa bathroom wall kaya naglikha iyon nang malakas na ingay. Nahigit niya ang hininga nang makita sa reflection ng hanging round mirror ang mukha ng lalakeng tinatakasan. Marahas siyang napalingon sa lalake at nanlalaki ang mga matang sinita ito. "A-anong g-ginagawa mo rito?!"

usisa niya rito. Tumango si Callie. "Nahilo lang ako bigla," sabi niya habang sapo ang ulo. Pakiramdam niya ay umiikot ang paligid at unti-unti ring dumidilim ang kaniyang paningin.

Ziven, anong problema mo? “Bakit mo ba ako pinagtatanggol kanina?” bigla niyang tanong, marahang iniikot ang daliri sa mesa. “Pwede mo naman akong iwan habang sinisilip ng pamilya mo ‘yung nangyari.” Nagkibit-balikat ako. “Reflex.” “Reflex?” “Yeah. Parang… ayoko lang makita kang napapahiya. Weird, ‘no?”

--- --- --- --- Nanigas ako. --- --- --- --- "Ako?" --- --- --- --- Tumango siya. --- --- --- --- "Oo." --- --- --- --- "Hindi mo alam dahil binura ang alaala mo." --- --- --- --- Napaatras ako. --- --- --- --- "Anong pinapagawa ko sa'yo?" --- --- --- --- Naging mabigat ang tingin niya. --- --- --- --- "Pinangako mo sa akin na kapag dumating ang araw na maalala mo..."