Tagalog Quotes About Graduation Novels & Stories

“Anong hindi pa? Aba’t bukas na ‘yon ah? Sa pagkakaalam kok, alas otso ng umaga ang graduation mass niyo. May oras ka pa bang kunin mga ’yon mamaya?” “Hin-hindi naman kailangan… Hindi ako pupunta.” Tinatamad niyang sagot. Nanlalaki naman ang mga matang napa tanga na lamang sa kanya si Jane. “Hoy! Anong hindi ka pupunta eh graduation ‘yon. Huling graduation, biggest stepping stone ng mga buhay natin. Tsaka ilang taon mong pinaghirapan bago hindi mo man lang pupuntahan?” Puno ng pangungunsuming sabi nito na sinamahan pa ng sunod-sunod na pag iling.

Sino ba naman ako para maalala niya kung ang gaganda ng mga nakapaligid sa kanya. “Ayusin mo nga yang mukha mo, parang hindi ka gagraduate ng valedictorian ah. Ngumiti ka kahit konti. Para kang namatayan diyan. Sayang ang ibinayad ko sa nagmake-up sayo” sita ni inay sa akin habang nakapila na kaming lahat para sa graduation march. Suot ko na ang toga ko. Ewan ko ba, dapat masaya ako ngayong araw na ito kagaya ng ibang mga estudyante, pero kahit anong pilit ko ay hindi ko magawang ngumiti hanggang sa magsimula na ang graduation march.

sagot ni ninong sa akin ngumiti na lang ako. Lumabas na kaming dalawa sa kwarto sinalubong naman ako ng yakap ni ninang nang makita kami na bumaba mula sa pangalawang palapag. "Umalis na tayo mahuhuli pa tayo sa graduation mo, hijo kung nandito lang ang magulang mo at kapatid mo panigurado proud sila sa'yo ngayon," naka-ngiting bungad ni ninang sa akin.

KABANATA 48: The Voice of Triumph Mia's POV — Maliwanag ang mga ilaw sa loob ng Quadricentennial Pavilion ngayong Lunes ng umaga. Puno ng libo-libong estudyante, mga magulang, at mga propesor ang buong arena para sa pormal na Graduation Day ng University of Santo Tomas. Umalingawngaw ang pormal at solemneng tugtog ng UST Hymn sa malalaking speakers.

May mga tawa na medyo lasing na ang tono. Kanina pa sila nag-aaya sa group chat. Celebration daw. Finally, tapos na. Kahapon lang ang graduation nila. Graduate na siya. Graduate na sila kaya dapat masaya. Pero habang nakatingin siya sa mga kaklase niyang todo ang tawa, may kung anong kumikirot sa dibdib niya. Graduate na siya. Ibig sabihin ay wala na ang student excuse. Wala nang “kaya ko pa magtiis, nag-aaral pa lang naman ako.” Kailangan na niyang harapin ang totoong buhay.

Hindi ko na kayang maghintay nang habambuhay. ... Walong Taon ang Nakakaraan Graduation day. Nasa gitna ako ng crowd, pinapanood silang tumanggap ng diploma. Masasaya ang mga pamilya nila, ang hinaharap nila ay abot-tanaw na. Aalis na sila. Lahat sila. Magkakaibang college, magkakaibang lungsod, magkakaibang buhay.

Sinong hindi matutuwa kapag alam mong nasuklian ang mga pinaghirapan mo? Hindi lang ikaw na estudyante ang magiging masaya at proud sa graduation niyo. Pati rin ang mga magulang mo syempre. Hindi mawala sa isip ko iyong mga ngiti ni mama at papa habang naghahanda kami para pumunta sa school. Buti na lang n*****i na sila. Ang akala ko ay magtatagal ang away nila pero nakakatuwa na naresolba nila iyon kaagad.

pagcocomfort nya sa dalaga, nagulat naman aya nang bigla netong itaas ang ulo nya. "Tama! may oras pa bago ang graduation" pagchecheer up ni Yuniña sa sarili "Promise! after graduation kakalimutan ko na sya" dagdag pa neto, kaya sinabayan nalang ni Astria eto at chineer cheer.

May dala itong ilan pang pirasong mangga, kutsilyo at asin. Dahil abala pa sa pagpupunas ng luha, 'di niya nakuhang magsungit agad. "Ang mga taong pinapaiyak ka lang, walang kwenta," sabi nito. "Akala mo naman kilala mo," sagot niyang nakatitig sa manggang hawak.

"Congratulations, batch Tanglaw! Binabati namin kayo!" Sabay-sabay na nagsiliparan ang mga itim na graduation hat sa himpapawid. Umingay ang paligid dahil sa masigabong palakpakan, sabay-sabay na kantahan at matininding iyakan. May mga magkakaibigang nagyayakapan sa paligid at ang iba naman ay nagtatawanan.