Tagalog Speech For Graduation Novels & Stories

natatawang sabi nya. "Malapit na ako grumaduate pero wala naman sina Nanay at Tatay" malungkot na sabi ko saka tumingin sa malinis na tubig. Agad naman akong niyakap ni Martin. "Don't worry, I know, kung nasaan man sina Tito at Tita, super proud sila sa'yo. Ang galing galing kaya ng running for With Highest Honor ko. At isa pa, hindi ka naman namin pababayaan nina Mommy at Daddy. Pangako, naroon kami sa graduation mo." Aniya. Bahagya namang gumaan ang loob ko.

"Ang utak mo talagang babaita ka e no. Magpaliwanag ka ngayon kung bakit hindi ka sumipot sa tagpuan at naka-off pa ang phone mo ng isang linggo?" Nasa School kami ngayong magbabarkada, kumuha ng toga at invitation card para sa graduation namin bukas. Inagahan ko ng punta, sabi kasi ng mga bruha baka daw mahirapan kami makakuha agad dahil subrang dami ng estudyante. 'Yon pala gigisahin lang nila ako ngayon. Pinagtulungan nila akong hatakin papunta dito sa puno ng Molave.

“¿Cómo estás?” Napangiti ako habang napapikit. Talagang todo na ang pag Kakastila niya. “Sidro…” halos hindi ko mapigilan ang saya sa boses ko. “Accepted na ang application ko.” “¿Qué?” halos mapasigaw siya. “¿En serio?” “Yes! Candidate na ako for graduation!” Narinig ko ang malakas niyang tawa sa kabilang linya. “¡Sabía que lo lograrías!” sabi niya.

Naging mahaba ang litanya ng mga taong humaharap sa podium—may mga panauhing pandangal, may guest speaker, halos mag-iisang oras din ang speech no'ng outstanding student sa amin. Hanggang sa unti-unti nang tinatawag ang mga pangalan namin. Hanggang sa naubos na ang isang batch, iyong naunang program, hanggang sa kami na at tinawag na rin ang mga kaklase ko. I took a heavy breath as my feet approached the staircase leading to the stage. I lifted my chin high and walked with purpose when I heard my name ring out. "Henniah Cherry B. Hermes, Bachelor of Science in Business Administration Major in Management. Graduate."

Hindi naman sa pagmamayabang pero nag-graduate ako with latin honors. “Salamat. Congrats din sa iyo, hindi ko akalain na makaka-graduate ka rin,” natatawa kong wika. “Baliw ka talaga. Siyempre ikaw ba naman ang nakakapit sa kaibigan mong pinakamatalino sa school, hindi ka makaka-graduate?” nakangisi nitong sambit. “Salamat Gino ha, kung hindi dahil sa iyo, hindi ko makakamit ang graduation na ito,” dagdag pa niya.

pagbibiro ni Kael. "Naku! Hindi mangyayari iyon. Mabuti pa ay magpahinga ka na. Congratulations na lang sa iyo dahil baka hindi na kami makatawag sa sobrang abala mo sa darating na graduation mo," pahabol na sabi ni Esther.

Nakangiti habang paakyat pero alam kong kinakabahan siya dahil ang mga daliri niya ay hindi mapakali sa kakagalaw. "May we face the new challenges that are waiting ahead of us with full courage and perseverance. Continue to become an inspiration to the next generation. Congratulations, graduates." Huling pahayag nito. Agad akong natutop sa inuupuan ko nang tumingin ito sa akin bago bumaba ng stage. Dahil doon ay tinuon ko nalang ang atensyon ko sa ibang estudyante habang papalapit siya sa upuang nasa harapan ko. Maya-maya lang din ay isa-isa na kaming tinawag para tanggapin ang mga awards at diploma namin sa entablado.

Nauna pa siyang maglakad sa akin at napapakanta pa ng paborito niyang background music sa TikTok. Ilang minuto lang naman ang lakaran patungo sa Unibersidad na papasukan namin kaya minabuti na namin ang maglakad kasi gastos pa sa gasolina kung gagamitin pa namin 'yong kotse ko. Okay lang naman kay Lucy dahil madalas ko pa ngang naririnig sa kanya ang ekspresyon niyang ‘Keri langs!’ sa tuwing tinatanong ko kung ayos lang ba na lakarin na lang namin. Pagkarating namin sa main gate ng school, may machine doon kung saan namin iswa-swipe yung mga ID namin para malamang estudyante nga kami sa school na 'to, ang Kingston High University.

Ramdam ko ang lungkot at panghihinayang sa kanyang boses. “Eh ano naman? Ano ka ba, okay lang ‘yon, ‘no! ‘Wag ka ngang magmukmok d’yan! Graduation ko kaya, so we should be all celebrating... ‘di ba, Ma?” nakangiting sabi ko.

Wala sila. Nagsimula akong bumati sa lahat ng mga naroon, guro, special guest, principal, parents and students. Pilit akong ngumiti habang nagsasalita at sinimulan ko ang laman ng speech ko. “Good afternoon, esteemed faculty, proud parents, honored guests, and, of course, my fellow graduates. As we gather here today, the moment we walk in the aisle, clad in our caps and gowns, we stand on the brink of a new chapter in our lives, ready to take another step for the new journey, poised to dive into the future that awaits us.