Tagalog Verse Of The Day นิยาย & เรื่องราว

Napakagaling niyang magbahagi ng salita ng Diyos. Di nag tagal ay tinapos niya ang kaniyang salita sa pamamagitan ng pasasalamat sa lahat ng narito lalong lalo na sa Gobernador-Heneral na dumalo kahit sa likod ng napakarami nitong gawain. Nagpasalamat rin ang Pari sa lahat ng nagbigay handog at tumulong na gawing possible at masanagang maisagawa ang misa ng Pista ng Candaba. Sa lahat ng kaniyang pinasalamatan, dalawang apelyido ang umigting sa aking tainga. Ang Vergara at De Leon. De Leon. De Leon.

Galing kay Gab ang message. Gab [ Morning babe! ] Gab [ Breakfast kana ba ? ] Napakagat labi siya habang binabasa ang message nito sa kanya. Dali dali siyang nag reply. Me [ Morning din. Babe? Hmm yan ba magiging call sign natin? ] Gab [ ayaw mo? ] Me [ k lng nmn.. Pnta pla ko bayan. Sama ka? ] Gab [Geh sunduin pa kita? ]

I can't help but feel my heart warming up and my cheeks reddening as he continues, And this time, he looked proud to sing. At mahal, mamahalin kita hanggang 70 tayo At baby, ang puso ko ay maaaring mahulog nang kasing lakas ng 23 At iniisip ko ‘yung kung paano umibig ang mga tao sa mahiwagang paraan Dampi lang siguro ng kamay Well, ako-nahuhulog ako sa iyo araw-araw At gusto ko lang sabihin sa iyo na ako

"PATER NOSTER, qui es in caelis, sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua, sicut in caelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie, et dimitte nobis debita nostra sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem, sed libera nos a malo. Amen." Napatingin ako kay tandang Poso. Wala akong maintidihan sa mga pinagsasabi niya pero hindi ko rin maiwasan na parang pamilyar sa akin ang dasal. Hindi ko alam kung saan ko ito narinig pero pamilyar siya sa akin ng sobra.

Ano pa kaya pag umalis na talaga ako dito? "Don't worry, Bes. Kaya ko pa naman magtiis. Alam ko na dadating din yong araw na mamahalin niya ako higit pa sa binigay ko. Magtiwala ka sa akin.... alam kong mamahalin niya din ako..." Sana nga.... sana dumating ang araw na masusuklian din itong pagmamahal ko. "Hanggang kailan?" tanong nito.

“Alam kong hindi madali, pero kaya mo. At kung pakiramdam mo’y hindi mo kaya, mag-isip kang muli. Dahil ikaw ang pinaka-matapang at pinakamatibay na babaeng nakilala ko.” Hindi ko na napigilan ang ngiti habang unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ko. Lumapit pa siya sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Pinigilan ko ang pag-iyak pero tuluyan nang bumagsak ang luha sa pisngi ko habang yakap niya ako.

Sinimangutan ko ito bago ako sumandal sa hamba ng pinto at pinagkrus ang mga braso ko. "Malay ko bang may ginagawa kayong milagro. Tirik na tirik ang araw pero ikaw pinapatirik mo ang mata ng kaibigan ko,"panenermon ko sa kanya. Aba, alas diyes pa lang ng umaga nagpapalindol na agad sila. "Kat!" "Ate!" Sabay pa nilang sigawsa akin.

Bakit ba kasi ang bilis niyang makaiwas at makahanap agad ng malulusutan niya? “Ang daya mo naman eh, isa na lang. Sige na isang beses na lang.” Nakikiusap kong saad ng makalabas na kaming dalawa. “Sa una pa nga lang hindi mo na ako mahabol sa pangalawa pa kaya?” “Babawi ako, gagalingan ko na.” “One is enough, sa ibang laro naman tayo.” Para akong batang nagdadabog habang naglalakad. “Humaba nguso mo niyan sige ka.”

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

"Ayoko nang madamay ka pa sa gulo namin gaya ng dati. This will only be between me and my mission." Tumagilid ako ng higa at niyakap ang unan. I'm already missing you now. What more in the coming days?