Taking A Chance On Me Mga Nobela at Kwento

"Pero unang deliver pa lang nila ng produkto ngayong araw. Pwede bang kilatisin ko muna?" "Oo naman. Ano ka ba?" tugon ni Bianca. "Wala namang problema sa akin. Honestly, I just realized na naging impulsive pala ako sa part na iyan." Muli siyang natawa. "Masyado lang talaga akong excited at optimistic sa mga nangyayari. Parang nalalasahan ko na ang tagumpay." Napangiti lang si Mia. Kapwa sila napalingon nang may pumaradang truck sa harap ng restaurant.

Mayamaya lang ay napapitlag na ako nang maramdaman ang paglipat niya sa backseat kung nasaan ako. Kahit takot na takot na ako sa mga mangyayari ay hindi pa rin ako kumilos. I decide to let him do whatever he wants. He can k*ll me right away, mas mabuti pa nga kesa naman magdusa ako habang-buhay kasama siya. Nanatili na lamang akong nakahandusay sa gilid ng sasakyan hanggang sa tuluyan na nga siyang makalapit sa 'kin.

Huminto ito sandali, bago bahagyang ngumiti, puno ng hamon ang mga mata. “Isa lang ang pagkakataon mo, Amara. May lakas ka bang tanggapin ang laro ko?”

Ang daya naman ni destiny. Bumalik kami sa DFI. Pasimpleng hinaplos ko ang aking tiyan. Pagdaka'y sumilay ang munting ngiti sa aking mga labi. Naramdaman ko na naman kasi ang kapayapaan sa tuwing naalala kong may munting buhay sa loob ng aking sinapupunan. "Rai, I'm willing to take a risk. Kung ipahihintulot mo," seryosong tugon ni Ziel habang ang atensyon ay nasa pagmamaneho.

Sinabi ko sa kaniyang pigilan niya ang lolo niya dahil hindi naman namin kailangang pumunta roon, tapos siya pa ang nagpresintang lumipad? Peke ang engagement namin at alam kong hindi na kami magkikita matapos ang napagkasunduan, pero gusto niya raw silang makilala. Nang-iinis ba siya? Ginagawa niyang kumplikado ang lahat. “Even though everything’s fake I still need to ask for their blessings.” He sounded confident but sincere. “And honestly,” he looked at me, “I want to meet them.” “They’re not as easy to win over as you imagine,” I warned. “I know,” he replied without hesitation. “Still, I’m prepared to face whatever it takes.”

"No, hindi... imposible! siguro gusto niya lang ako? hindi ko alam, dahil ayoko marinig mismo sa kaniya ang salita na 'yon. Alam mo naman na ayaw ko sa serious relationship 'di ba?" "Anong imposible?! walang imposible! tiyaka, ikaw? anong nararamdaman mo? may kaunti ka bang nararamdaman sa kaniya?" Natigilan siya, hindi siya makapag-salita kaya napainom siya ng alak. "You're scared... you are scared to take a risk and try it. I think you like him too," he added.

Keila felt like she was standing on the edge of a cliff, ready to leap, but still unsure of what would happen if she did. She took a deep breath and nodded. “Okay,” she said, her voice steady now, as if she had made a decision. “We’ll take it slow.” Clyde’s smile widened, and the tension between them seemed to melt away. “I promise, no rush.” But as the night wore on, Keila couldn’t shake the feeling that they had just taken the first step into uncharted territory. The future was uncertain, and there were risks involved. But for the first time in a long time, Keila felt like maybe, just maybe, it was a risk worth taking.

Thinking about everything I would lose. And everything I might never get back. Julian. Control. Safety. A lie. Adrian. Danger. Truth. Something real. My chest tightened painfully. Because for the first time— I understood something clearly. There was no safe side. Only choices. And consequences. A soft vibration came from my phone. I picked it up. One message. Unknown number. But I knew who it was. Adrian. “Tonight. If you’re going… this is your only chance.” My breath caught.

O na galit na galit. "I'm gonna go, call me if you need anything," masuyong sabi ni Chance sa kaniya at niyakap siya. NAKA alis na ang sasakyan ni Chance pero heto pa rin siya naka tayo sa pintuan at naka tulala. Hindi niya alam pero kumakabog ang puso niya sa kaniyang dibdib na halos gusto na lumabas. "M-Mikael—"

“Hindi ba sinabi na niya kanina?” “Gusto ko pa rin marinig sa’yo.” “Hayon nga, sabi niya patunayan ko raw ang sarili ko sa kanya at sa’yo. Manligaw ako. Sabi niya nga kailangan kong pumunta ngayon dito para tulungan kayo at para lubos pa niya akong makilala. Natuwa nga ako e. Ibig sabihin, binibigyan niya ako ng chance. She’s giving us a chance.”