Tanka Halimbawa Tungkol Sa Sarili Mga Nobela at Kwento

"tapos ka na pala," Halos mapatalon siya nang mapansin siya nito, namumula ang mukha na humarap siya. Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil alam niyang wala siyang hiya. "Common, self. Kailan ka pa nahiya?" bulong niya na para bang may sagot siyang makukuha sa sarili niya.

Nawalan ako ng ama Siguro iba iba tayo ng pananaw sa sarili siguro, iba iba tayo ng sakit. Ang hina ko talaga habang nakatingin kay eresh nakaramdam ako ng kakaiba minsan ko lang nababasa ang nasa utak niya

The poem is titled 'SPEAK TO YOURSELF' and it reads thus. ******************************************************* How often do you converse with yourself? How often do you speak to yourself? How often do you listen to yourself when no one is speaking? How often do you minister to yourself? How often do you truly embrace yourself, your pain, your flaws, your truth, your fears... SPEAK TO YOURSELF Say to yourself.... "Though I am shattered and bereaved and I might wither with the wind but like seeds, I can sprout out of the ground, new and better. "

Lihim rin akong napangiti sa isipin'g, sa wakas ay may isang Thana na ang panibagong magbibigay ng kulay sa madilim kong mundo at kahit mahirap, heto at muli ko na naman susubukan'g sumugal alang-alang sa aking sarili. Bagama't hindi perpektong babae si Thana, pero ramdam ko naman na isa siyang mapagkakatiwalaan at karapat-dapat na alayan ng walang kapantay na pagmamahal. *eZymSeXy_05*

Kung wala siyang naaalala sa lahat, ako naman, naaalala ang ilan na parang naulit. Parang hindi tugma, pero alam mong konektado. Pinagkrus niya ang dalawang braso niya at tumawa, bago itinuloy ang sinasabi. “Alam mo yung parang nakalutang yung isip mo, hindi mo kilala sarili mo, hindi mo alam kung nasaan ka, anong lenggwahe mo, ano ang mga sinasabi ng mga tao sa ‘yo. Parang . . . total black out, pare.” Tumawa siya tsaka umiling. “First year pa lang tayo noon, pero hinding-hindi ko makakalimutan ‘yon kahit dalawang taon na ang nakakaraan.”

Pagod na pagod ng tumatakbo. Umiiyak sa sobrang takot... Sa bawat bato na napapatid ... Nadadapa...tumatayo parin ako at tumatakbo hangang sa di ko na nakayanan... Hinayaan ko na ang sarili ko para mahuli nila... "Kiara!" Pagmulat ko... Naramdaman ko ang sakit ng malakas na suntok... Natuluyan akong matumba. Natigilan ang dalawa at nagulat.

charrr! Subalit ngayon ay damang-dama ko na ang sakit. At tila ako'y paulit-ulit na sinasampal ng katotohanang kailangan ko ng tanggapin sa sarili ko na mananatiling memories na lang ang lahat at hinding hindi na maaring mangyari pang muli. Marahil ay kailangan ko na lang talagang harapin ang panibagong buhay na itinakda saakin ng kapalaran kasama ang sanggol sa aking sinapupunan.

Now Playing: Kundiman by Silent Sanctuary Para kang asukal Sintamis mong magmahal Para kang pintura Buhay ko ikaw ang nagpinta Para kang unan Pinapainit mo ang aking tiyan Para kang kumot na yumayakap Sa tuwing ako'y nalulungkot Kaya't wag magtataka Kung bakit ayaw kitang maawala I feel a cold breeze of air because it’s still February. It makes me more doleful. Kung hindi man tayo hanggang dulo Wag mong kalimutan Nandito lang ako Laging umaalalay

"Oo, Thalia. Yun ang pangarap ko. Hindi kayamanan, hindi kasikatan. Gusto ko lang ng buhay na puno ng pagmamahal." Tumingin siya sa harapan, tila iniisip ang kanyang hinaharap. "Na-imagine ko ‘yung sarili ko, uuwi sa isang bahay na may ilaw na bukas. May asawa akong sasalubong sa akin, nakangiti, kahit pagod sa araw niya. Tapos may isang maliit na bata na tatakbo sa akin, tatawagin akong ‘Papa’, yayakapin ako nang mahigpit. ‘Yung simpleng bagay na gano’n, pero alam mong mahalaga."

He said. "Tingin mo?" Tumango siya. I sighed deeply. "Ilang beses na akong nangako sa sarili ko na magmo-move-on na pero hindi ko parin mapigilan ang sarili ko na...na...hindi sila maalala." Yumuko ako.