Novel & Cerita Halimbawa Tula Tungkol Sa Sarili

Pangatlong beses ko na itong subok simula pa junior high at hanggang ngayon, wala pa rin. "May mas magaling lang sa akin Lu, yung confident na humarap sa maraming tao at yung walang diperensya," pangaalo at the same time, pang iinsulto ko rin sa sarili ko habang pinupunasan ang luhang nagbabara sa mata ko. "Don't say that!" pagalit na untag ni Lulu sa akin at tumulong sa pagpunas ng luha ko.

Kailan ba ako uuwi nang hindi maiirita? Nang makarating ako sa kwarto ay hindi ko na matandaan kung saan ko basta ibinalandara ang bag ko. Dire-diretso ako hanggang sa makarating ako sa vanity table. Nang makita ko ang sarili sa salamin ay ngumiti ako. Ipinosisyon ko pa ang mukha ko sa iba’t-ibang anggulo, naghahanap ng magandang anggulo kung paano ako magandang tingnan. ‘Yung hindi nila mami-misinterpret ang expression ko. I’m just tired of explaining myself to me. Kailangan ko pang paalalahanan ang sarili kong hindi ko naman kasalanan na nami-misinterpret nila ako. Pero ganon na din ‘yun. Mukha ko ‘to kaya kasalanan ko na din. Napangiwi ako sa sariling repleksyon. Plastic ng ngiti mo Matti

“Matapang ba ako?” “Tingnan mo ang sarili mo,” sagot ni Jorge. “Hinarap mo ang takot mo. Hinarap mo ang nakaraan ko. At ngayon, bubuo ka ng panibagong buhay. Kung hindi iyan tapang, hindi ko alam kung ano.” Napapikit siya. Marahil tama ito. Hindi niya namalayang mula sa batang takot maiwan, naging babaeng marunong tumayo para sa sarili.

Hindi rin nagtagal ay dumagsa na naman ang mga tao. Nagpunta muna ako sandali sa pantry room upang pakalmahin ang aking sarili. Kakaiba ang mga nangyari kanina. First time ko makaranas ng ganun, nakakatakot na pakiramdam! Don't tell me na nagpaparamdam si Tito Marco sa akin? Wala naman akong kasalanan sa kaniya noong nabubuhay pa siya. I idolized him a lot, I want to be like him. Alam ni Brielle kung gaano ko iginagalang ang Papa niya. Kaya imposibleng siya yung nagsalita kanina.

Padausdos akong sumandal sa pinto nang makapasok sa ng kwartong tinutuluyan ko sa Villa. "S***a ka self!” What am I thinking saying those stupid words to His Royal Highness? Naiiling na sinabunutan ko ang sarili. Nang ‘di makontento, tumakbo ‘ko sa loob ng banyo at naghilamos. Muli akong napamura nang makita ang mukha ko sa salamin. Para ‘kong kamatis sa pula. Alam kaya ni Kamahalan ba’t ako nang ba-blush ng ganito? That his presence alone could send me to grave and back? Ang bilis ng tahip ng dibdib ko kaya nang tumunog ang cellphone ko marahas akong napamura’t tumalon.

Parang bumaliktad ang sikmura ko at unti-unti akong nakaramdam ng pagkahilo. “Blegh!! Ugh!!” Bigla na lamang akong nasuka. Huminga ako nang malalim at pinunasan ang aking bibig. ‘Umalis ka na rito!’ ‘Wala kang utang na loob!’ Isa-isang bumalik sa akin ang mga ala-alang iyon. “Who am I?” I asked myself. “Hmm.. haha.. HAHAHAHAHAHAHAHA! BWAHAHAHAHAHA! Who am I?”

Nawalan ako ng ama Siguro iba iba tayo ng pananaw sa sarili siguro, iba iba tayo ng sakit. Ang hina ko talaga habang nakatingin kay eresh nakaramdam ako ng kakaiba minsan ko lang nababasa ang nasa utak niya

“I am afraid, Jamie. Takot ako sa sarili ko na baka hindi kita magawang makalimutan.” Sa kanyang muling pagmumuni-muni ay sari-saring ingay ang kanyang naririnig. Mga ingay ng mga kuliglig, mga ibon, at mga kawayang nagbabanggaan sa tuwing umiihip ang hangin. Kasabay ng mga tunog ng kalikasan ay may narinig siyang isang kakaibang halakhak. Animo’y isang halakhak ng mangkukulam na naghahatid ng hilakbot at kilabot na lumulukob sa kanyang buong pagkatao. “Woah. Lalaki ako. Hindi n’yo ako kayang takutin,” bulong niya sa sarili.

"Dear Daryl, alam kong hindi na tayo magkakasama muli, at ngayon ay tanggap ko na iyon. Salamat sa lahat ng masasayang alaala at sa mga aral na natutunan ko. Ngayon, kailangan ko nang magpatuloy at hanapin ang kaligayahan para sa aking sarili." Matapos magsulat, inilubog ni Ella ang kanyang mga paa sa tubig. Pakiramdam niya ay unti-unting nililinis ng dagat ang kanyang mga lungkot at pangamba. Doon niya napagtanto na ang pagpapatawad sa sarili at pagtanggap sa mga nangyari ang tanging paraan para makalaya mula sa sakit.

Nakakapressure lang kung ano ang sasabihin nila kaya mas maganda nang sarilihin na lang. Kung ako lang kakain siyempre todo puri na 'ko sa sarili ko no'n. Sa bakasyon nga, mag-aaral ako magluto 'yung bigatin, baka magkaroon ako ng asawa agad, joke. Wala pa nga ako nagiging nobyo, asawa na agad? Baka masampal ako ng mag-asawang sampal ni nanay kapag nagkataon. "Fried rice sisig, anak. May nakita kasi ako doon sa T.V, ginaya ko lang dahil mukhang masarap, e." Tama nga siya, amoy pa lang masarap na.