Tula Sa Sarili Novels & Stories

"Dear Daryl, alam kong hindi na tayo magkakasama muli, at ngayon ay tanggap ko na iyon. Salamat sa lahat ng masasayang alaala at sa mga aral na natutunan ko. Ngayon, kailangan ko nang magpatuloy at hanapin ang kaligayahan para sa aking sarili." Matapos magsulat, inilubog ni Ella ang kanyang mga paa sa tubig. Pakiramdam niya ay unti-unting nililinis ng dagat ang kanyang mga lungkot at pangamba. Doon niya napagtanto na ang pagpapatawad sa sarili at pagtanggap sa mga nangyari ang tanging paraan para makalaya mula sa sakit.

Tanong niya at itinuro pa ang sarili "Yes" sagot ko. He looked at me with disbelief. "Tsaka bakit mo ba ako kinakausap bigla bigla?" Tanong ko at pinatitigan siyang mabuti. Sinusuri kung ano ang magiging sagot niya. "Ayaw mo no'n? May kumakausap sa'yo bukod sa sarili mo?" Napanganga ako at mas lalong tinignan siya ng masama "Hindi ko kinakausap ang sarili ko! Loner ka rin naman ah. Sabi ni Ted hindi ka namamansin kaya loner ka rin" he chucked a bit and shook his head.

I want to grab my hair and pull it right know due to much frustration I’ve been feeling. I really want to smack my previous self for loving these crazy kinks! Nakuuuuu Nina from earth, kapag nakita lang kita like for the last time, hahampasin talaga kita. Hindi pa nga ako nagdadalawang buwan dito sa mundong ito tapos ito agad? Ito agad ang ibibigay nyo saakin? I can’t believe I did like those kind of people. Tapos parang karma saakin galing kay Kapalaran, now I’m tasting my very own medicine.

sagot nya sa akin Pinunasan ko ang luha ko, "Ang hina mo naman pala eh. Hindi ka marunong sumugal. Wala ka bang sariling utak ha Wade? Kung anong gusto nila, dapat ikaw din ganon? Ang hina mo! Hindi mo ako kayang ipaglaban! Simpleng gulo palang ito pero nag papadala ka na agad sa iba?"

Ano bang ginawa ko para gawin sa'kin 'to! Marahan akong tumayo mula sa pagkakadapa ng mapatid ako ng sarili kong mga paa. Napadaing pa ako sa kirot na naramdaman ko sa tuhod ko. At kung 'di ko lang mahal ang sarili ko at ayos lang sa akin ang mapahiya, baka umiyak na ako sa sunod-sunod na kamalasan ko.

"tapos ka na pala," Halos mapatalon siya nang mapansin siya nito, namumula ang mukha na humarap siya. Gusto niyang kastiguhin ang sarili dahil alam niyang wala siyang hiya. "Common, self. Kailan ka pa nahiya?" bulong niya na para bang may sagot siyang makukuha sa sarili niya.

Umangat ng kusa ang aking kamay patungo sa kaniyang pisngi at marahan itong hinaplos. “Nakakasawa. Akala ko dahil paulit-ulit lang ang nangyayari o dahil wala tayong napapala.” saad ko sa sarili ko habang nakatingin pa din sa kaniya. “Nakakasawa pala kasi kahit anong pagpapaalala ko sa sarili ko, pinagsisinungalingan ko lang.” Whatever I will say, I won’t ask for a return. I don’t need him to take what I can give. It’s my love for him that is talking.

kahit isang pagkakamali hindi mo na makikita ang nagawa mong tama' pero iba ako Kahit kailan hindi ako gumawa ng tama,makasarili ako pero bakit sa akin lahat ang parusa? Gusto ko lang namn mahalin ang sarili ko.. sa paraang hindi nagawa ng magulang ko mali ba ako? Am i wrong?

''Hindi ako nakapagtapos ng kolehiyo kaya't wala akong maipagmamalaking karunungan, at hindi rin seksi ang aking pangangatawan dahil wala kaming masarap na pagkain na katulad ng kinakain ng mga modelo. "Ssh...huwag mong maliitin ang sarili mo. Maganda, matalino at sexy ka in your own way kaya hayaan mo silang manginig sa inggit." "Haist! Salamat ah. Sana lang lahat ng tao sa mundo ay katulad mo kong tumingin! Eh 'di sana ay walang katulad ko ang naaapi." May himig pagmamaktol pa sa huli niyang tinuran.

I'm blaming myself for everything. "If you're still blaming yourself then I am too," may bahid ng sakit ang tono niya. "Kung hindi lang manipis ang lubid na pareho nating hawak noon, masaya pa sana tayo ngayon, I chose the wrong string."