Tagalog Tula Sa Sarili Novels & Stories

nag-aalala kong tanong kay Aling Tess ng halos mabuwal siya sa kinatatayuan niya. “H-huwag mo akong mahawak- hawakan! N-nakakadiri ka!” sigaw niya at tumayo kahit nahihirapan. And suddenly, it feels like I don’t belong here. Na kahit anong kabaitan pala ang ipakita ko may taong magagalit pa rin sa akin. Tulala lang ako habang nakatayo, naghihintay na sana balikan na ako ni Jeo at ng mga boys.

He said. "Tingin mo?" Tumango siya. I sighed deeply. "Ilang beses na akong nangako sa sarili ko na magmo-move-on na pero hindi ko parin mapigilan ang sarili ko na...na...hindi sila maalala." Yumuko ako.

Buhos na ulan aking mundo'y lunuring tuluyan Tulad ng pag-agos mo 'Di mapipigil ang puso kong nagliliyab Pag-ibig ko'y umaapaw Damdamin ko'y humihiyaw sa tuwa Tuwing umuulan at kapiling ka - Tuwing Umuulan, Regine Velasquez-Alcasid *** * B A C K S T O R Y* "C-COFFEE?" He asked her.

Tanong niya at itinuro pa ang sarili "Yes" sagot ko. He looked at me with disbelief. "Tsaka bakit mo ba ako kinakausap bigla bigla?" Tanong ko at pinatitigan siyang mabuti. Sinusuri kung ano ang magiging sagot niya. "Ayaw mo no'n? May kumakausap sa'yo bukod sa sarili mo?" Napanganga ako at mas lalong tinignan siya ng masama "Hindi ko kinakausap ang sarili ko! Loner ka rin naman ah. Sabi ni Ted hindi ka namamansin kaya loner ka rin" he chucked a bit and shook his head.

taas-noo kong sambit at saka ipinatong ang palad ko sa kamay niyang nakalahad sa harap. Agad akong tumayo at sumama sa kaniya sa paglalakad patungo sa gitna. Gulat ang rumehistro sa mukha ng mga kaibigan ko nang mapalingon ako sa kanila. Pero sa pagkakataong ito, hahayaan ko na lang muna na maging bukas ang sarili ko sa katotohanan. Kung hanggang ngayo'y pananatilihin ko pa ring maging mapait mula sa nakaraan, mas lalo akong hindi magiging malaya.

Pagod na pagod ng tumatakbo. Umiiyak sa sobrang takot... Sa bawat bato na napapatid ... Nadadapa...tumatayo parin ako at tumatakbo hangang sa di ko na nakayanan... Hinayaan ko na ang sarili ko para mahuli nila... "Kiara!" Pagmulat ko... Naramdaman ko ang sakit ng malakas na suntok... Natuluyan akong matumba. Natigilan ang dalawa at nagulat.

Tumikhim ako at naka isip agad ng idadahilan. "Nasa Pilipinas ako, sa sarili ko pang bansa hindi ba kabastusan naman kung mag i english pa ako kahit na alam ko naman kung paano mag salita ng tagalog?" "Phew! Makabansa ka pala, hindi ako na inform." "Bakit?" "Wala naman, sasabihin ko lang sana sa'yong bukas mag papagawa ako ng tarpaulin na may nakalagay na suportahan ang sariling atin."

he turned it into “Salubong sa Bagong Kabanata” Mulat ang siyang diwa ng bawat isa, Lahat ay may bakas ng ngiti sa mukha, Kapaligiran ay busog sa musika, Bata, matanda, handang-handa na sila, Sa pagsalubong sa bagong kabanata, Tuwa’t galak, bagong taon, parating na. I couldn’t help but to smile as I read the first stanza. I just know that he is good at creating Tagalog poems too. He is always using English as his medium.

"Ikaw lang ulit? Bakit hindi ka pa umuwi, sinabi na sa iyong wala siya rito. Hindi ba? Bakit hindi ka na lang mapagod?" Mapagod? Nagulat ako sa tanong na iyon, ngunit hindi ko mahanap ang sagot ang tanong ni Mrs. Buenavista. "Kaya ko pong makita na mapagod ang sarili ko sa ibang bagay, pero ang mapagod maghintay kay Kali," Umiling ako. "I never see myself giving her up. Siguro nga po, mas mauuna ko pang sukuan ang sarili ko, bago ko makita ang sarili kong sukuan ang anak ninyo."

Parang bumaliktad ang sikmura ko at unti-unti akong nakaramdam ng pagkahilo. “Blegh!! Ugh!!” Bigla na lamang akong nasuka. Huminga ako nang malalim at pinunasan ang aking bibig. ‘Umalis ka na rito!’ ‘Wala kang utang na loob!’ Isa-isang bumalik sa akin ang mga ala-alang iyon. “Who am I?” I asked myself. “Hmm.. haha.. HAHAHAHAHAHAHAHA! BWAHAHAHAHAHA! Who am I?”