Novel & Cerita Teachers Appreciation Quotes

wika ni Michelle saka niyakap siya ng napakahigpit. "Basta para sa mga taga-rito. I will bring joy and hope for everyone. Saludo din naman ako sa iyo teacher Michelle. You're the best," sagot niya saka niyakap pabalik ang kaibigan. Ganito sila ka close. Parang magkakapatid ang turingan sa isa't-isa. Suportado ng bawat isa ang pangarap ng bawat isa. Kahit na magkalayo at parehong busy ay hindi nila nakakalimutan na magkamustahan.

“Kahit hindi pa ganoon katagal mula noong nagsimula kang magturo dito, malinaw na makikita ko na ang lahat ng ibang guro at mag‑aaral ay lubos na nagmamahal at gumagalang sa iyo. Napakaganda ng iyong pangalan at reputasyon sa loob ng pamantasan na ‘to!” Dahan‑dahang umiling nang bahagya si Theodore habang nakangiti rin, walang kahit katiting na pagmamalaki o pagyayabang sa kanyang kilos at itsura. Ang kanyang boses ay nanatiling malambot, mapagkumbaba, at puno ng paggalang habang siya ay sumasagot. "Thank you so much for your kind words… I’m simply doing what I should, and what is my duty as a teacher.” mahinahon niyang ipinaliwanag.

I wanted to say I should have known him better, but that would have been cruel to admit to someone who actually loved him. So I only said, “Thank you for letting students come.” Tala looked down at the marker in her hand. “Mama niya wanted people to write something. Kahit short lang.” She pointed at the open notebook on the table. My chest sank. Pages were filled with messages. **You were quiet but kind.** **Thank you for helping me in math.** **Rest easy, Cael.** **I wish we talked more.** That last one hurt. Tala handed me the marker.

"Ikaw ang trophy ko, Thea. Hindi mo kailangan ng medalya para ipagmalaki ka namin." Pinagkaguluhan din ako ng mga teachers. Lumapit si Ma’am Tolentino, ang favorite kong adviser. “Hindi lang sa talino ka outstanding, Althea. Sa puso, sa disiplina, sa respeto. You will go far. Never forget who you are.”

masayang bati niya, habang may nakapaskil na ngiti sa kanyang labi. She need to pretend that everything is okay. Ayaw ni Hadassa na maapektuhan no’n ang pagtuturo niya, isa pa ayaw niya ring idamay ang nga estudyante sa personal niyang buhay. “Good morning, teacher! We missed you!” sabay-sabay na bati ng mga ito. “Aba naman, at talagang na-miss ako ng mga batang ang gugwapo at ang gaganda!” papuri niya.

Why of all people bata pa ang nakakaintindi ng nararamdaman ko? “Levin,” he smiled at me. “Teacher don't lose hope, just always remember that I understand you.” Tumango ako at niyakap siya. I felt his small hands enveloped my body and he caressed my back as I cry. “Thank you so much Levin, I'm so sorry,” humahagulhol na ako sa harapan niya pero komportable ako sa ginagawa ko. “Why apologizing teacher? It's not your fault,” umiling ako. Kasalanan ko 'to, to be honest I don't deserve his sympathy.

Pero sa dulo ng paningin niya, may isang papel na iniwan sa mesa niya. “They judged you before they understood. Keep teaching, Ma’am. We need more like you.” – Anonymous Hindi niya alam kung sinadya ba ‘yon o napadaan lang. Pero kahit isang maliit na piraso ng papel, parang nagdulot ito ng bigat na gumaan. Sa dami ng bumabatikos, sapat na minsan ang isang paalala na hindi siya nag-iisa.

Tinapunan ko Naman ito ng tingin at inirapan, agad naman akong pumunta sa harapan upang maghatid ng mensahe sa lahat. " Thank you sa inyong lahat, especially sa nag nominate sakin. I will do my best to do my duty para maaalagaan ng mabuti ang school natin. I can't do that by myself I also need everyone's support" wika ko habang nakangiti. "We will be there for you dear" wika naman ng babaeng pinahiya ni Farah kanina. Nginitian ko Naman siya at nag pasalamat sakaniya.

"Grabe no? Noong estudyante ako, hindi man lang ako napuri ng guro. Lagi lang nilang sinasabi na mahina ako sa klase at pabigat sa iba. Pero ngayon, may teacher na sa wakas na nakaka-appreciate sa akin." Bilang isang estudyante, natural lang na hangarin mong mapansin at mapuri ng guro. Minsan, isang simpleng papuri lang ang maaaring makaapekto sa buong buhay mo. "Alam mo naman, hindi lang isang landas ang tagumpay. Kung hindi ka nagtagumpay sa isang larangan, hanap ka lang ng ibang bagay na babagay sa'yo," sagot ni Eloise na may ngiti.

"Thank you for freeing me, Judge. I owe you my freedom today." Prof. Magnaye chuckled and gave Anthony a handshake that the latter was asking. "Your attorney worked hard for it. Nagbigay lang ako ng verdict and that's it! Congratulations for the two of you." she said then glanced at me. Her answer was like a different term of "Kayo ang naghirap para diyan. Taga-compute lang ako ng grades niyo." -- a common phrase from teachers and professors. "Anyway, do you have any business here, Prof. Magnaye? Baka po naabala na namin kayo." I asked.