Tell Me Where It Hurts Mymp の小説・ストーリー

Parang may kumikirot mula sa loob—hindi lang gutom, kundi kung anong mabigat na emosyon na matagal niyang kinikimkim. Madalas, ang tiyan ang unang sumasalo ng sakit na hindi mailabas. Ang lungkot. Ang galit. Ang pagod. Lahat iyon, parang nagsama-sama at naging isang mapurol pero tuloy-tuloy na sakit. Habang nasa jeep pauwi, lalo itong lumala. Pagdating niya sa apartment complex, hirap na siyang maglakad. Nanlamig ang noo niya sa pawis, at namutla ang mukha.

Muntik na akong mapasinghap nang makita ko ang repleksyon ko. "Lander... what have you done?" bulong ko sa sarili ko habang sinusuri ang bawat parte ng katawan ko. Mula sa leeg ko, pababa sa aking mga balikat, hanggang sa aking mga hita, puno ako ng mga marka. Ang mapupulang hickeys at ang mga bakas ng mahigpit niyang hawak sa hita ko ay halatang-halata sa maputi kong balat.

“Paki-test nga ito kung may halo.” “Opo, ma’am.” Umepekto na ang painkiller, at bahagyang humupa ang sakit sa puson ko, pero pakiramdam ko wala pa rin akong lakas. Pagdating ko sa bahay, tumalon agad sa akin ang matabang kuting ko, halos mapatay ako sa gulat. Hinawakan ko ito sa batok at marahang inilayo. “Mabait na Mingming, doon ka muna maglaro. Masama ang pakiramdam ko.”

BHELLE: MARIIN akong napapikit na umiikot na naman ang paligid ko. Lately ay napapansin kong madalas akong nanlalata at nahihilo. Palagi ding kumikirot ang ulo dala marahil ng stressed at puyat ko. Hindi naman ako makapag patingin sa doctor dahil bukod sa hindi ako pinapayagang lumabas ni Tyrone ay wala din akong magagamit na pera.

Wala na ba talaga siyang pakealam sa akin? Buong gabi akong umiyak. Justine was trying to calm me down but he's no of a help. Alam kong nakasasama ito sa baby ko pero hindi ko mapigilan ang sakit na nararamdaman ko. It fucking hurts! To the core! Deep inside my hurt! It hurts! Of all the people, tatay ko pa talaga?! I can't believe him!

Present Time. Metro Manila, Philippines. Adam... PAIN can really break you into pieces and it hurts so much that I'm feeling like it's almost killing me, that it doesn't matter anymore if what I'm doing is right or wrong. It still hurts like it all just happened yesterday. Ayoko mang aminin pero nasasaktan pa rin ako. Yung klase ng sakit na gusto kong sabihing tama na, yung klase ng sakit na parang pinipilit kang sumuko na.

MEC-MEC Nagising ako at napahawak ako bigla sa ulo ko. Masakit at kahit ang katawan ko ay masakit rin lalo na ang pribadong parte ng katawan ko. Kumunot ang noo ko dahil nasa isang malambot na kama ako at walang kahit na anong saplot sa katawan. Pero hindi ito ang silid ko. Biglang kumalabog ng malakas ang dibdib ko.

Buti narin yun para hindi maramdaman yung sakit sa bandang gitna ko. BUT DAMN! Mission Failed!

Hindi ko akalain na magkakaroon ako ngayon, lalo na at hindi naman regular ang dalaw ko. The worst thing is, we are in Mythion, where everywhere is cold. I have this tremendous dysmenorrhea and it will make it worse if I stay in a cold place. Ngayon pa lang ay nakikinita ko na ang mangyayari sa akin bukas.

Ramdam na ramdam ko ang paghapdi ng aking pisnge at ang pagsigid ng sakit ng dahil doon. Sinubukan kong tumayo ngunit natigilan dahil sa makapal na lubid na ngayo'y itinatali na nila sa aking mga paa maging ang kamay ko ang nakagapos sa aking likuran habang ang pisnge ay dikit na dikit sa lupa. Minsan ay nakakain ko na ang mga damo at lupa. I feel like my tears will begin to flow the moment I felt the pain on my back.