Temporary In Tagalog Novels & Stories

, maya-maya ay tanong niya at nakangiting tumango ako bilang kasagutan. Naglakad ito palapit sa akin at umupo sa may kama. "Well if you really want to then why not? You're gonna be my temporary secretary until they send me a tested non-psychotic one.", sabi niya na ikinatawa ko. "C'mon, stop watching and go to sleep. You need to focus on healing." "Maka focus naman! Ano yun? Exam lang? At tsaka, gagaling din naman ako e."

Umali slang siya sandal tapos ay nang bumalik siya, may ibinigay na siya sa aking singsing. Like, oh shit! Ang bilis! Napakabilis nang pangyayari. Hindi ko na nalaman ang mga sumunod. Kinasal kami. Medyo na-late pa si Kairos sa kasal namin. He was thirty minutes late. Nakatayo na nga ako sa altar para i-announce na hindi siya darating but he came and we got married.

a sad smile flashed on my face. "But 'diba baby, temporary is better than permanent. Gusto kong makasama ko pa kayo ng matagal, so I decided to choose temporary. Pansamantalang kalungkutan. " I burst into tears. "Sorry, baby ah? Nadamay ka pa tuloy sa kadramahan ng buhay ni mommy. " I fake a laugh as I wiped my tears. ***** Kasalukuyan kaming kumakain ng asawa ko ngayon habang ang anak namin ay nakahiga sa crib niya na nasa gilid namin.

“Ibig niyo pong sabihin… waitress lang ba talaga ito? O… may iba pa?” Tumawa ng mahina si Rodel. “Waitress? Pwede. Pero kung gusto mong kumita nang mabilis, isang gabi lang makikipagtalik ka sa mga customer. Iba-iba sila, depende kung sino ang magbabayad.” Nanlaki ang mata ni Laura, parang nabasag ang hangin sa paligid niya. “Ano po? Hindi… hindi ko kaya ‘yon…” bulong niya, nanginginig.

Niyakap niya ito ng sobrang higpit. Umiyak na siya ng tuluyan dahil sa bigat ng nararamdaman niya. "I'm okay... I'll be okay..just missing my Lolo.." "Isasama kita sa Team Building at magliliwaliw tayo. Forget all the people in Centro. " Tumango ito at pinunasan ang kanyang luha. "Thanks Khia.." 'I'll move on. This is just a temporary moment in my life..it will pass..yes, it will' bulong niya sa sarili.

nahihiyang sabi ni Tita sa kabilang linya. Ahm... Nasa Ninoy Aquino International Airport... Biglang nabuhay ang tulog kong kaluluwa. "S-Sa airport Tita? As in sa Ninoy Aquino International Airport?" paniniguro ko, baka kasi nagkamali ako ng dinig dahil sa ka-antukan ko. "Oo, kaya nga kami mag pasundo eh? Masusundo mo ba kami?" Napangiti ako, kay tagal ko na rin silang hindi nakikita miss ko na yong si Paoli. "Opo naman Tita give me 15 minutes," nagmamadali kong saad at kumilos na.

Pagpapaliwanag pa ni Laren. Napapalakpak ako sa tuwa. That game must be so fun! “Ano naman yun?” turo ko sa apat na bamboo na nakahilera sa loob ng karerahan para sa mga biik. “Yan naman ang tinatawag na Palo Sebo. Aakyat yung mga contestants ‘jan at kung sino yung unang makakuha ng flag ay siya yung mananalo. Maaliw ka talaga na manood sa mga palaro ng Punto Sierra.”

Hindi pa ako nakakamove on kanina and now it's building up again! Tumindig ang balahibo ko sa aking batok at napapikit ng mariin habang kagat-kagat ang pang ibabang labi. Hindi gaya kanina na nakasuot siya ng kanyang pantalon ng maramdaman ko ang kanya, ngayon ay balat sa balat. Namilog ang mga mata ko. His manliness is kissing the tip of my folds!

Sandali siya tumitigil sa labas ng isang convenient store upang i-text ang kanyang mga kaibigan. From: Katherine Nandito na'ko. Saan na kayo? From: Jane Nakasakay na kami ng taxi. Saan ka? From: Katherine Nasa iisang convenient store dito sa village namin. From: Jane Sige, papunta na kami diyan. Mga ilang minuto pang nanatili ang dalaga hanggang sa may humintong taxi sa bandang gilid ng store. May lumabas na isang babae, si Jane at sumunod na rin sina Elaine at Therese.

“Pre may asawa na yung tao.” “Alam ko, true love is timeless Luxurious. Hindi mo alam kung kelan ka tatamaan at hindi mo alam kung kanino. Hindi mo madidiktahan ang puso, kahit ilang beses mo pang itanggi, siya pa rin ang hinahanap mo kahit na ayaw mo.” Makahulugan niyang saad. “That’s really impossible Vilarreal, bakit ako magkakagusto sa taong minsan kong pinahirapan at nasaktan ng dahil sa mga kalokohan ko sa buhay.”