Novel & Cerita The Calm Before The Storm

“Ito ba ang unang araw mo sa trabaho? Sino’ng maghihinala na may mga kidnapper na nagmamaneho ng isang Porsche?” Lumingon si Storm at tumingin kay Tempest bago mangutya. “Lalo na ang may isang malambot at magandang mukha.” Nang sabihin niya ‘yon, inangat ni Tempest ang kaniyang kamao at nagdugo ang ilong ni Storm. “P*tcha, sabing ‘wag suntukin ang mukha ko, eh,” pagalit na sigaw ni Storm.

Hindi sila ang bida. Hindi sila ang pupurihin sa spotlight. Hindi sila ang ipinagmamalaki. At sa gabing iyon, habang sumisigaw ang dalawa, tumatawa naman mag-isa si Calestine sa kwarto niya. Because she knew— The real storm is coming. And she is the center of it.

Sigaw ni Lenard kasabay ng pag-kalabit nito sa gantilyo ng baril ay ang malakas na putok nito na umalingaw-ngaw sa buong paligid namin. Tila nag-slow motion ang lahat ng unti unting lumapit sa akin ang bala. "West!!" Nilingon ko pa si Kalem na pinipigilan ni Storm na lumapit sa akin bago ko i-pikit ang aking mga mata. I'm sorry kid. Mukhang hindi ko na ma-tu-tupad ang ipinangako ko sayo. Hindi ko magawang kumilos para umiwas sa tiyak na kamatayan ko.

Mas nakakatakot siya dahil mas nagiging kalmado siya. Iyong klase ng kalmadong parang bagyo bago tuluyang manira ng buong siyudad. Kapag galit si Damien, lalong bumababa boses nito. Lalong tumitigas iyong tingin. Lalong nawawala iyong warmth sa mukha niya. At iyon ang pinakaayaw makita ng mga tao. Because Damien's warmth was what made him Damien, and when his in a serious mode his Apollo.

Kaya nga lang, kabaligtaran ang nangyari. "Oh my…" hiyaw niya nang biglang ipaarangkada ni Storm ang sasakyan. Kahit naman kasi walang gaanong sasakyan sa kalsada, nakakanerbiyos pa rin na magpatakbo si Storm na ganoong kabilis. Pakiwari niya ay nakikipagkarerahan ito kay Kamatayan. Pakiramdam din niya ay hindi na sumasayad sa lupa anh gulong ng sasakyanh minamaneho ni Storm.

"I'm fucking warning you. Hurt her, and I will ruin you in the most worsier way and you'll finally understand why storms are named after people. Watch me, Salvacheera." ••• RaineeeNeee

O baka naman ito na ‘yung tinatawag na calm before the storm? Hindi na siya naging kampante. May natitirang kalahating oras bago ang tapos ng shift niya, pero buong thirty minutes na iyon, kabado siyang nagtrabaho. Eksaktong alas-diyes ng gabi binuksan ni Harmony ang pinto ng shop.

Tanging dalawang taong muling natagpuan ang kaluluwa nila sa isa’t isa. Lumapit siya, humaplos sa mukha ni Billie, pinunasan ang bahid ng dugo at pagod. “You still have that look,” sabi niya. “Anong look?” “Yung parang laging may storm sa loob ng mga mata mo.” “Then maybe you’re my calm after it.” Ngumiti siya. “Then I’m not going anywhere.” Dahan-dahan siyang niyakap ni Billie, mahigpit, parang ayaw na siyang bitiwan.

“They’ve gone quiet. Too quiet.” “Gano’n naman ’yon, ’di ba?” I whispered. “Calm before the storm.” He didn’t argue. Instead, he pulled me into his arms. “We’ll face the next storm, together.” And somehow, kahit alam kong hindi pa tapos ang laban—kahit may kulimlim na ulit sa gilid ng langit—his voice was enough. For now.

Sumunod si Zarvok, malapit sa kanyang likuran. "Tahimik lang. Wala namang kakaiba," sabi ni Esteban, pinipilit na pakalmahin ang sarili. "Mas nakakatakot ang ganito. Hindi mo ba alam ang ibig sabihin ng ‘calm before the storm’?" tugon ni Zarvok.