Novel & Cerita The Calm Before The Storm

The gray sky blurred. The voices stretched thin. My wrist burned so hot I thought it might split open. And right before everything went black, one thought stayed with me. Caelan. I’m sorry.

sagot ko. Natigilan ako ng may umupo sa harapan namin. Si Luther na may kasamang babaeng ahas. Ahas, kasi kung makalingkis kay Luther akala mo naman may mang-aagaw. Mabilis na umayos ng upo si Tyrone ng makita ang nasa harapan namin. Naging formal siya at mabilis na naglahad ng kamay kay Luther. "Tyrone Salazar, pare," pagpapakilala niya. Tumango si Greyson at inabot ang kamay ni Ty.

sagot niya, habang ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang gumagapang paitaas sa aking dibdib. Ang simpleng haplos na iyon ay sapat na para mag-alab muli ang tensyon sa pagitan namin. Ang mga mata ko ay bumaba sa kanyang mapupulang labi, pababa sa kanyang dibdib na bahagyang nakalantad pa rin. Sa isip ko, alam kong dapat akong kumilos agad, ngunit ang katawan ko ay may sariling kagustuhan. “Sometimes, Marielle… the best way to calm a storm is to let it out,” bulong ko habang unti-unting lumalapit ang aking mukha sa kanya. “Even in the middle of chaos, you and I… we burn the same.”

Te-takeout na lang niya iyon at magdadagdag pa ng isa para kainin sa bahay. Tinapik ni Nancy ang lugmok na Leighton. “Galit pa rin,” bulong nitong anas. Bumuntung-hininga si Leighton. “Hindi ko na alam, Doc Melendrez. H-How can I tell her?” “Mr. Correa, even storms can get tired easily. Lalo na kapag malakas ang defenses ng lugar na sinasalanta niya. Kaya liliit ang bagyo, maging low pressure area at lilipat sa iba.” Paliwanag ni Nancy. “Hindi ako meteorologist pero ginawa kong halimbawa ang bagyo. Let it pass for now. Kung talagang kayo hanggang dulo, let the fate do its work.”

Umupo ako sa isang silya at tumingin sa labas ng bintana kung saan kitang-kita ang pagpatak ng malakas na ulan. Tama nga ang sabi nil ana there is always a calm before the storm. It’s all so sudden. At ang tanging hiling ko na lang ngayon ay sana… sana hindi umabot ang bagyong ito sa araw ng kasal nila Floryn. Ang ayoko kasi sa lahat ay ‘yung na mo-move ang kasal.

“AMARA!” Biglang humangin ng malakas. Isang hangin na sumira ng mga istruktura na nakatayo sa buong paligid. Napakalawak ng nasakop na pagkasira nito. Maririnig sa buong paligid ang paghiyaw sa sakit ng mga nadamay na taong-lobo. Hapon pa lamang ng mga oras na ito ngunit kaagad na nagdilim ang kalangitan kasabay ng buong pangyayari. Halos wala akong makita sa aking paligid.

Mula sa taas, ang mga ilaw ng sasakyan ay tila mga hibla ng sutla—kumikislap, gumagalaw, walang direksyon ngunit may layuning hindi niya maunawaan. A quiet presence but fits perfectly where it doesn't belong. Hindi siya natatakot sa anino. Kung hindi sa katahimikang nakasunod, nakamasid sa kanya. Katahimikang hindi dulot ng paglimot ngunit ng pagbabalik. The calm before the storm.

singit niya, hindi kumbinsido. “Iyon exactly ang problema. Walang nangyari, walang ganap. Too quiet. Hindi pwedeng ganon,” frustrated kong tugon habang iginugulong sa pagitan ng mga daliri ko ang baso. “Parang calm before the storm. Parang may pinaplano sila at wala akong ideya kung kailan sasabog.” “Gusto mong may mangyari sa binabantayan mo?” taas kilay niyang tanong, kalahating biro, kalahating seryoso.