The Dark Knight Returns Novels & Stories

“A-And what would I get in return?” Zendaya has always been ambitious. She never moved without getting something in return. At ngayon, kausap niya si West Markus Lee—ang lalaking matagal na niyang hinahangad, ang tanging lalaking gusto niyang mapasakanya. Natahimik ang kausap nito sa kabilang linya. Tila walang balak na bigyan ito ng kahit ano kaya marahang napatawa si Zendaya. Tawang may halong pait. Sing pait ng black americano coffee.

Nang mapansin siya ni Lia, hindi ito nagulat. “Mr. Serano,” bati nito, pantay ang boses. “Ms. Cortez.” Tumingin siya sa kahon bago muling bumaling sa kanya. “May problema ba sa shipment?” “Wala,” sagot niya. “Maganda ang quality nito.” “Then why return it?” Hindi agad sumagot si Lia. Sandali siyang tumingin sa paligid—hindi para tiyaking may nakikinig, kundi para siguraduhing malinaw ang setting. Public space. Professional ground.

At yung regalo niya—yung luxury watch na nakabalot sa matte black box na may gold embossed logo ng brand na alam kong limang zero ang presyo—iniabot niya kay Kuya nang may matamis na ngiti. “Happy birthday, Ale,” rinig kong sabi niya, boses na malambot pero may dating pa rin, parang alam niyang naririnig niya pa rin yung dating sila.. Napangisi si kuya nang mahina. “Thanks, Jan. Hindi mo talaga nakakalimutan.” “Syempre naman,” sagot niya, sabay kindat. “Alam mo naman ako. Hindi ko nakakalimutan ang lahat satin Alejandro...” makahulugang Sabi nito..

Ito na yata ang isa sa pinakamemorable na pangyayari sa buhay niya na kahit lumipas man ang maraming taon, babalik-balikan niya. The darker shades of Rain are slowly fading and it's replaced by the bright illuminating light for their future ahead...

Kasunod nito ay ang sunod-sunod na putok ng baril, mabilis, direkta, at walang mintis. Mula sa makapal na usok, isang pigura ang lumabas. Hindi siya nakasuot ng pormal na suit na nakasanayan ko. Nakasuot siya ng itim na tactical gear, at ang kanyang mga mata ay tila nanggagaling sa kailaliman ng impyerno. Hindi ito ang bilyonaryong nakikita sa TV; ito ang lalaking handang pumatay para sa kanyang pag-aari.

Dark understood why, but he was ready to do whatever it took to make things right after all this madness. The thought of his family gave him strength. Each enemy that blocked his path fell to the ground, d*ad. Blo*d splattered everywhere. To his right, an explosion shook the area- courtesy of the mach*ne g*n. Half of his enemies were obliterated, thanks to his buddy, Grey. Grey was the one Dark had tasked with finding the sn*per earlier and was also the one who had called him from the CCTV room. Above them, the helicopters rained down d*adly r*fle fire, ensuring that no Bulldog would survive. Elsewhere, some of Dark's men were h*nting down other maf*as. They were on a mission to rip their en

Base sa galaw ng lalaki, alam kong malakas siya at bihasa sa pakikipaglaban. Nakita kong sinusubukan ng bampira na matamaan ang lalaki pero hindi nito magawa hanggang sa nahuli ng bagong dating na lalaki ang kamay ng bampira. Hinila niya iyon palapit sa kaniya at sinalubong ng malakas na suntok. Halos mabasag ang mukha ng bampira dahil sa lakas ng impact niyon. "Goodbye," ani ng lalaki saka, mabilis na tumalon sa likod ng bampira at doon niya binali ang leeg nito, kasunod ang paglaho niyon.

"It's been dark. All those years, but you came in the dark. You became my light at the same time, my darkness. You're my darkest light." I smiled at him. "You're my only light." I was happy and relieved that we really get back together. I looked at the window, it's still 3 in the afternoon, but I still thanked the stars for giving me this chance to be with him. I'm now with my star and we'll going to build our own universe soon. -end-

Hindi ko sigurado kung dahil ba sa lalaking nakatalikod na tinawag ng lalaki kanina na boss, o dahil ba malamig ang office niya? Nanatili ang aking mga mata sa malapad, at matigas nitong likod. Kahit nakatalikod siya, kitang-kita ang muscles nito sa likod. Pansin ko rin na hapit pala sa kaniya ang suot nitong white long sleeves, at parang napupunit na sa sobrang lapad ng katawan niya. “Leave us alone,” malamig, ngunit mababang boses nitong utos.

Pero hanggang kailan? Okay lang ‘yan, Aeris. Magiging okay rin kayo ni Flyn. Babalik din siya sa dati. Tuluyan na akong nahiga at niyakap ang sarili ko nang mahigpit. Pero paano kung hindi na?