Novel & Cerita The Dead Lands

Diane’s P.O.V. They said that dying people would always have a reflection on how well they lived their lives on earth, from the start until the very end. The question would be... did I really live my life that well? Were I able to do great and humane things for me to be accepted in heaven? At death bed, people would start reminiscing about the good old days that in fact, were not really good after all. There were actually so many lies and betrayal that would prevent us from moving on.

Mica Rodriguez Santillan POV Nang natapos kami sa pagkain, nagtungo na kami sa dalampasigan. Saktong makulimlim at kunti lang ang mga tao doon. Sobrang ganda ng dagat, ang sarap ng simoy ng hangin, nakakawala ng problema at parang gusto ko na lang na itapon sa dagat ang mga bigat ng nararamdaman ko para naman maibsan ang sarili ko mula sa lahat-lahat ng dala kong problema.

siglang tugon niya sa kabilang linya. Napailing na ako at pikit-mata ang ginawa kong paglingon sa dalawang baliw ngayon na naglalaro ng espadahan na yari sa kahoy. Parang mga bata ang dalawa at purong kabaliwan na naman ang magiging dala nito sa isla. If she only knew that these two are bunches of jerks like me. . . Deion Diezel Mondragon is a fucking mafia, and Reeve Ranger Mondragon is a half idiot mafia. Another crazies are now adding to my mafia family tree.

Kinuha niya ang panyo niya na nasa loob ng kanyang bulsa at siya na mismo ang nagpunas sa aking mga luha na tila balon na walang tigil sa pagtulo. "I was blind since I was seven years old, Luke. Kaya hindi ko nakita at hindi ko alam kung sino ang pumatay sa kanila. And then my eyes miraculously got healed after their death," patuloy na pagkukuwento sa kanya. Sinamantala ko ang pagkakataong nakikinig siya sa akin para masabi ko sa kanya ang aking istorya. Baka sakaling maniwala siya sa akin matapos niyang marinig ang buong kuwento ko. "At alam mo ba kung bakit muntik na akong matumba nang araw na tinulungan mo ako? Because that was the first time that I had my first vision of people's death.

Muli akong bumaling kay Caleb ng nagtatanong na tingin. "We're both dead, that's why," nakapamulsa niyang saad. Nakibit-balikat din ito. "Hindi mo ba napansin ang tarpaulin mo sa labas? Beside your lola's." Umiling ko. This only means one thing. Patay na kaming pareho ni Caleb.

Hindi niya maintindihan kung bakit hindi siya nito kayang mahalin? Kinabukasan ay nagising si Yenna sa sinag ng araw at ingay na nang gagaling sa labas, naalala niya kagabi na hinatid siya ni Zin sa kaniyang room Isang single room lang ito na medyo malapit sa dagat, bumangon si Yenna at sumilip sa labas at agad na bumungad sa kaniya ang napaka gandang tanawin kita niya ang bundok sa kabilang bahagi ng dagat at napaka ganda nito. "YENNA! YENNA!"

“No. I just wanted to make it better.” Hades stopped inches from her. The scent of his cologne — cedar, smoke, and danger — filled her lungs, dizzying. His gloved hand lifted her chin with a single finger, forcing her to meet his gaze. “Better?” he repeated. “Nothing here is meant to be better, Nina. This isn’t a home. It’s a fortress. A grave dressed in marble.” Tears threatened, but she held them back. “Then maybe it needs flowers,” she whispered.

Natagalan bago siya sumagot, at napansin ko rin ang kakaiba sa tinig niyang 'yon. "Ang mga tao raw ay may pagkakataong mabuhay muli upang baguhin ang kapalarang iginuhit sa kanila ng tadhana sa una nilang pagkabuhay." He sounds like Joanna ha! "May nabasa ako sa isang aklat na kapag namatay ang tao, mayroon siyang pagkakataong pumili kung lilimutin ba niya ang lahat ng kanyang alaala o papanatilihin niya ang mga ito hanggang sa muli niyang pagkabuhay." "Sa tingin niyo po ba, nabuhay na kayo dati?"

Marahan nitong hinaplos sa nanginginig nitong mga kamay ang kanyang mukha habang puno ng pangungulila ang mga mata. "I didn't choose to stay dead because I wanted to," pagtatapos ni Nicolo, ang bawat salita ay tila sumusumpa sa altar. "I stayed dead because it was the only way to keep you breathing. Ang mamatay sa paningin mo ang tanging paraan para hindi ka nila isama sa hukay na kinahantungan ko." Dahan-dahang lumayo si Nicolo, sapat lang para makita ang mga mata ni Autumn. Sa sandaling iyon, ang paligid ng simbahan ay tila naglaho kasabay ng kanyang pagbabalik sa nakaraan…

sabi ni Sia Napakuyom ang kamao ko sa narinig kong iyon. Paano mo nagawa sa 'kin 'to? Nagmakaawa na akong layuan mo si Lucas. ". . .I will only believe you when you're dead. So die, just die Sia. Tutal mag isa ka na rin naman, wala namang pamilyang iiyak sa'yo pag nawala ka. Wala namang dahilan para mabuhay ka pa. Whether you won the world, wala ka namang pamilyang uuwian. So, just put an end to your pitiful life."