The House Of The Dead の小説・ストーリー

Kakaibang mga kwento ang bumabalot sa araw ng patay, na talagang nagpapakita ng koneksyon ng mga tao sa kanilang mga mahal sa buhay at ang mundo ng mga espiritu. Isang kwento na tumatak sa akin ay tungkol sa isang bata na palaging naglalakad sa sementeryo tuwing Nobyembre 1 upang makipag-usap sa kanyang lolo na namatay sa isang aksidente. Sa kabila ng madilim na paligid, ang bata ay nagdala ng mga paboritong pagkain ng kanyang lolo, umaasang madarama ang kanyang presensya. Sa isang partikular na taon, sinabing may mga kakaibang tunog na narinig, at sa susunod na araw, natagpuan ang kanyang paboritong laruan na nakalagay sa tabi ng kanyang mga handog. Ang kwentong ito ay talagang nagbibigay-diin sa paniniwala na may mga hindi nakikitang pwersa na nag-uugnay sa mundo ng mga buhay at patay.

Isang mas nakakabusilak na kwento naman ay nagmula sa isang lumang bayan sa Bataan. Kumakalat ang balita tungkol sa isang nakikita daw na babae sa sementeryo tuwing gabi ng mga patay. Ang babaeng ito, ayon sa mga kwento, ay tila nag-iimbita sa mga tao upang ipagdiwang ang kanilang pagkamatay, at hindi unti-unting parang masakit na alaala ito kundi isang masayang pagsasama. Marami ang nahulog sa kanyang alindog at may ilan na hindi na nakabalik. Hanggang ngayon, ang kanyang kwento ay nagsisilbing babala sa mga tao na huwag maging ganap na kampante sa mga pook ng mga yumao.

Isa pang kwento na lagi kong naaalala ay ang pagdiriwang ng mga tao kasama ang mga espiritu tuwing araw ng patay sa Pilipinas. Katulad ng kwento ng ating mga ninuno, may mga kwento ng mga pamilya na nagtatayo ng mga altar at nagsasaayos ng masayang handaan. Sinasabing sa mga gabing ito, ang mga kaluluwa ng kanilang mga mahal sa buhay ay bumabalik sa mundo upang makisaya at makipagkwentuhan. Isa itong maganda at nakakaantig na kwento ng pag-asa, pagmamahal, at pagsasama ng mga pinalangga na nabuhay sa ating mga alaala. Tingnan mo, kahit sa gitna ng takot, may mga kwento pa rin ng liwanag at pagmamahalan na bumabalot sa ating mga puso tuwing araw ng patay.

Sa mga ganitong kwento, nakikita natin ang kagandahan at takot na kasama sa ating kultura. Parang mayroong koneksyon ang bawat kwento sa ating asal at paniniwala, ang pagtanggap natin na ang mga namayapa ay hindi talaga nawawala – sila ay bahagi ng ating mga kwento. Sa mga pagtitipon at alalahanin tuwing araw ng patay, naaalala ko na ang bawat kwento ay may dalang aral at isang pagkakataon upang ipagpasalamat ang kanilang kontribusyon sa ating buhay.