The Director Who Buys Me Dinner Novels & Stories

Humahawak sya ng mga artista at minamanage ang mga ito. "Ako naman ay may meeting dinner sa investors ko rito sa new restaurant," ani Bruno. "Pero free na ako after dinner. Gusto mo ba magshopping? Pwede kitang samahan." Gusto ni Joy at Bruno na gawin ang lahat para hindi sumagi sa isip ni Alexis si Manuel. Ayaw nilang mas malungkot ito dahil kita nila kung gaano kahirap ang sitwasyon nya ngayon. Kapatid na ang turingan nila sa isa’t-isa.

Dahil sa anggulo ng pagkakakuha, hindi malinaw na makita ang ekspresyon ni Maliya. Mukhang kontentong-kontento naman si David. Isang malakas na palakpakan ang umalingawngaw sa buong restawran. Taglay ang isang malawak na ngiti, inanunsyo ni David, "Dinner is on me tonight. Everyone's meal is my treat!” Lalong lumakas ang palakpakan, kasabay ng mga hiyawan at pagbati ng mga tao. Sa kabilang panig ng silid, tahimik na sumulyap si Sebastian kay Luke.

“Diane… I won’t forget this. Please allow me to thank you properly. Would you… join me for dinner tonight? My treat. I insist.” Bingo. I lowered my gaze shyly. “Sir, salamat po pero nakakahiya—” “No, no,” he cut gently. “I want to know the brave young woman who saved my work.” I nodded slowly. “If… if you insist, sir.” He smiled approvingly. “Good. I’ll have my assistant send you the details.” When he walked away, still looking back at me in admiration, I stood there, victorious. That evening, I stood in front of a high-end restaurant, wearing a soft cream blouse and black trousers—elegant, decent, intelligent-looking. Pang-scholarship aura.

Walang magagarang plato, walang usiserong staff—siya lang, at ang simpleng kasiyahan ng umagang walang kahabol-habol. Habang kumakain, napangiti siya nang maalala ang dinner nila kagabi kasama sina Anikha at Evander. May kakaibang saya sa loob niya, ang klase ng tawanan na hindi scripted, hindi para sa kamera, kundi natural at totoo. At bago siya lamunin ng katahimikan ulit, naisip niya: I need noise. I need my people.

“Alam ko namang hindi ka sanay sa pagkain dito dahil may personal chef kayo. Dun ka na lang sa office mo.” “Parehong pagkain lang din naman yan saka chef din yan ng hotel so it’s okay. I just want to be with my fiancée while eating.” Pigil ang kilig ng mga nakakarinig sa kanila pero si Mia naiinis na dahil iniiwasan nga niya ang Boss nila tapos makakasabay pa niyang kumain? Ano ba kasing nakain nito ngayon at nakabuntot kay Mia?

Marami din kasi akong nainom kagabi, pero mabuti na lang at wala akong hang-over ngayon. Nagising nalang ako dahil sa malakas na ingay na naririnig sa kusina at sa napaka-bangong amoy ng nilulutong adobo. Hindi ko tuloy maiwasang matakam. Bumangon ako at sinilip kung sino ang nagluluto. Nakita ko si Uncle Antonio na nagluluto. Ito ang unang beses na nakita kong nagluluto siya sa tagal naming magkasama rito sa bahay. Wala na naman siyang suot na damit—tanging apron lang ang humaharang sa kanyang abs na minsan ko na ring nahawakan. Ang kanyang likod ang nagpapatunay ng lahat ng kanyang hirap para lamang kumita ng pera. Kung anong meron siya ngayon, sobrang deserve niya. May sarili siyang kompa

Bandang alas sais ng gabi, biglang nag-aya si Director John na sabay-sabay silang mag-dinner. Una ay gusto sanang tumanggi ni Nevaeh. Pero sobrang kulit at friendly ng mga artista kaya napapayag din siya sa huli. Magkakasama silang pumunta sa isang sikat na restaurant sa Soler para tikman ang local specialty roon… Roasted Cow. Masaya ang buong dinner. Puro tawanan at kuwentuhan. “Miss Screenwriter,” pabirong sabi ng female lead na si Janine, “...kapag sumikat itong drama natin, huwag mong kakalimutang kunin ulit ako sa susunod mong project ha.”

Napilitang ngumiti si Lovi kay Easton. Tumikhim si Director Diaz dahilan upang makuha niya ang atensyon nilang apat. Malawak itong ngumiti kay Easton. “You’re welcome, Mr. President, part naman po ito ng trabaho ko… at kami na po ang bahala sa mga sarili namin, dahil baka makalimutan mo pa po iyong dinner date mo with Ms. Jenna.” aniya. Sinenyasan naman ni Assistant Ren si Director Diaz na tumahimik na ito.

May banta sa tono ko pero hindi niya iyon pinansin. “Mamayang gabi na ang dinner na ‘yan. Huwag mo akong ipapahiya. May project na binubuo ang Cortiz at Venile. This dinner is the first step to publicize it.” Napabuga na lang ako ng hangin at binuksan ang sobre na inabot niya. Simpleng imbitasyon lang ‘yon sa dinner at wala akong nakikitang kahina-hinala maliban sa hindi si Mr. Cortiz ang makakasama ko kung hindi ang anak nito.

Tumalikod siya mula sa karamihan, naghahanap ng isang bagay na maasim upang pakalmahin ito. Gayunpaman, ang banquet table ay walang iniaalok kundi mga panghimagas, malalamig na putahe, at mamantikang appetizers. Lalong lumala ang kaniyang pagkasuka. “Walang bagay na naaayon sa panlasa mo?” isang boses ang nagtanong sa kaniyang tabi. Lumingon siya. Ito ang parehong may-edad na lalaki kanina—si Ruan Tianzon, isang kilalang direktor ng pelikula.