The Fallen Leaves Novels & Stories

Pinapaso ni Nox ng sigarilyo ang isa sa mga ito. "Acckkkkk t- tama na boss" "Pakawalan niyo na kami" "Nagkamali kayo ng kinalaban at binastos" Sad ni Max na hinampas pa ang baseball bat ang isa sa tuhod. "Mga halang kaluluwa niyo!!" Mabilis kong hinawakan ito sa ulo saka niloblob sa drum na may tubig, "Kasing halang ng kaluluwa mo, tama ka"

"Lilith don't stoop your self over nothing but a trash." "Anong sabi mo?" Galit na sabi ni Cynthia. "Oops walang ulitan sa bingi. I wonder may demonyita palang bingi ano?" Sabi ni Ally na alam nyang nagtitimpi lang. Paika-ika syang naglakad kasi masakit pa rin ang paa nya kaya kinausap nya ang mc. "Ma'am pwede pong magpasa ng ibang song sa audio natin? kakanta na lang po ako naapakan po kasi ang paa ko ng heels ni Cynthia. Di na ko makakasayaw."

May hiya lamang ako at alam ko kung saan ilulugar ang aking mga kilos. Nang sumapit ang alas-diyes ng gabi, eksaktong paglitaw ng bilog na bilog na buwan ay ang pagtatapos ng selebrasyon. Inalok ni Adam ang kamay niya sa akin at tumayo, kung kaya’t tinanggap ko iyon. Nanlaki ang mga mata ko nang halikan niya iyon kung kaya’t mabilis akong napalingon sa pwesto nila Heinrich, at kagaya ng inaasahan ko ay para bang handa na syang pumatay dahil sa ekspresyon niya. Pati si Dyke na nasa kanyang tabi ay masama rin ang tingin na ipinupukol kay Adam. Napaiwas na lamang ako ng tingin at binawi ang kamay ko.

At dahil tama sya na bored na ako ay agad akong sumama sa kanya at sumakay kami sa elevator at umakyat sa rooftop. ROOFTOP In the heart of the city, high above the hustle and bustle, there lies a hidden paradise. As a scene unfolds, Hanna and Leigh find theirselves on a rooftop, a sanctuary that seems to exist in a world of its own. The air is cool and crisp, carrying the faint scent of flowers in bloom. The rooftop is a lush oasis, brimming with plants of every shape and size. Vines creep up the walls, their leaves rustling gently in the breeze. Potted plants dot the space, their vibrant greens contrasting beautifully against the night sky.

Naupo siya sa may damuhan sa harap ng kanilang puntod. “Hi, Elm. Galing akong simbahan. Pinagdasal kita.” Tumingala siya saglit sa langit. “Sabi kasi nila, hindi raw pinapapasok sa langit ang mga nagpapakamatay. Pero, hindi ako mapapagod na pakiusapan Siya hanggang sa Diyos na ang mapagod sa akin at hayaan ka na niyang pumasok diyan.” Natawa si Leaf kaunti sa sarili niya. “Miss na miss na kita.” Biglang humangin ng malakas. May mga dahon na naglaglagan mula sa mga puno. Isang dahon ang nalaglag sa ulo ni Leaf. Kinuha niya ito at tinitigan.

In-end ko ang call nang hindi man lang nagpapaalam at tinanaw ulit ang cross sa tuktok ng bundok. It's so ironic to stop this feeling when I don't even know what kind of feeling is this. This is way too different to what I felt to the boy who taught me how to fall in love. Way too different to what I felt with the boys I had. Way too different to what I felt with Sonny. This is an alien emotion to me. Is this even normal?