The Fallen Leaves นิยาย & เรื่องราว

[RANN] "To be honest, I really can't understand your cravings. May mga prutas naman tayo sa mansion, bakit pinapahirapan mo kami na manguha ng manga mula sa puno aber?" inis na hinawi ni Spyru ang mga matataas na damong nadadaanan namin. Tumawa na lang ako dahil sa inaakto niya at saka muling ipanatong ang ulo ko sa likod ni Damon. Naka sakay kasi ako ngayon sa likod niya habang siya ay patuloy lang na naglalakad pababa ng bundok. Lahat kami, maliban kay Sebastian ay pababa ngayon ng bundok, naisipan ko kasing gusto kong mamasyal muli sa Las Flores pero ayaw akong payagan nitong asawa ko. Ngayon ko nga lang siya napilit eh, pero dahil nahihilo ako kapag nakasakay ako sa kotse, naisipan kong

And I see forever in your eyes I feel okay when I see you smile, smile Wishing on dandelions all of the time Praying to God that one day you'll be mine Wishing on dandelions all of the time, all of the time I'm in a field of dandelions Wishing on every one that you'll be mine, mine " And that's our last song. Thank you everyone for coming today I hope you enjoy our performance. Bye " nakangiti pang kumakaway ang mga ito bago umalis ng stage.

Isang malakas na tunog ang pumaibabaw. Nahulog ang ashtray sa sahig. Kahit may carpet, malakas pa rin ang tunog ng pagbagsak nito. "Mason?" Malakas ang boses ni Cassie na pumaibabaw sa buong lounge. "Anong nangyari?" Magaan ang sagot ni Mason, at kung hindi mo alam ang nangyayari, iisipin mong seryosong bagay ang inaasikaso nito. "I accidentally dropped the ashtray on the ground."

Sa huli ay tumango na rin ito at hindi na nagsalita pa. Wala na rin ako nagawa nang sumama ito sa amin patungo sa falls. Mga ilang minutong lakaran pa ay narating na namin ang falls na sinasabi n'ya. Hindi ako makapaniwala sa aking ganda nito. Mataas din ang pinagmumulan ng tubig na diretso naman sa mga patubig. "This place is isolated. Medyo kaunti lang din ang pumupunta dito dahil ilang cottages lang ang nagawa," aniya nang ituro ang apat cottages sa bandang dulo.

Afreet's Fallen Angel (PROLOGUE.) *BANG* Isang putok ng baril. *BANG* Isa pang putok ng baril. *BANG* *BANG* *BANG* Tatlong sunod-sunod na putok ng baril ang nangingibabaw sa isang madilim na kwarto kung saan naka-pwesto ang isang kulay asul at malaking drum ng tubig.

Nahati ang kalangitan at dalawa sa kanila ang bumaba mismo sa aking harap na nakalutang ang mga paa sa dagat. Isang pabilog na liwanag na nagmumula sa aking punyal ang kumalat sa buong paligid. Naging dahilan ito ng paghinto ng panahon kasabay ng paglabas ng mga puting kalapati mula sa kalangitan. Dinilat ko ang aking mga mata at nasaksihan ko ang magandang panahon na bumungat sa akin. Maganda ang sikat ng araw at mahinahon ang alon ng tubig. Nilingon ko ang buong paligid at ang lahat ay bumalik na sa dati, kahit nakahinto pa rin ang oras. Nilingon ko ang aking likuran at nakikita kong unti-unting nagiging abo si Fallen. Natalo ko ba siya?

Aniya. Umiling ako at tumawa nang nakita ko ang bigo niyang ekspresyon. Tinitigan ko siya at hindi ko mapigilang mapailing. "I'm falling for you, Lance. I'm really falling for you Inamin ko iyon sa kanya at sa sarili ko. Dahil ngayon, sa wakas, ay hindi ko na pipigilan ang sarili ko. Hahayaan ko na ang sarili kong mahulog. Hindi na ako magkukunwari. I love him now. Bahala na ang bukas. "Oh shit..." Aniya at tinitigan ako.

Sabi ni Mico sakanya, may halos limang daan na puno ng mangga na nakatanim sa lupang ito. Namangha siya sa sobrang dami. Ngayon nga ay nakasandal lang silasa isang malaking puno ng mangga habang ang mga kabayo na dala nila ay iniwan lang nila na nakatali sa kabilang puno. "Saan tayo sunod na pupunta?" Tanong niya kay Mico. "Sa falls." Sagot nito. Gulat na napatingin siya kay Mico. "Falls? May falls rito?"

Audrey Ang sakit ng katawan ko. Ramdam ko ang bawat hibla ng lubid na nakabaon sa mga pulso at bukung-bukong ko. Ilang oras na ba akong nakatali rito sa maduming upuan na ito? Hindi ko na alam. Ang huling naaalala ko lang ay ang puting gown ko na nadudumihan sa sahig ng boutique at ang amoy ng kemikal na nagpaitim sa paningin ko.

Niyakap niya si Alexis, at doon muli sila naglaho sa katahimikan—isang katahimikang punô ng luha, ng pamamaalam, ng mga tanong na walang kasagutan. Pagdating sa sementeryo, madilim na ang langit. Maambon. Tila niluluha rin ng langit ang pagkawala ni Anjo. Dahan-dahang binaba ng mga tauhan ng punerarya ang maliit na kabaong sa hukay. Alexis’s knees buckled. Ralph caught her just in time. “Hindi ko kaya, Ralph… Diyos ko, hindi ko kaya,” anang tinig niya, halos pabulong. “Ang isang ina, hindi dapat iniiwan ng anak. Hindi sa ganito. Hindi sa ganitong edad.”