The Fallen Leaves Novels & Stories

Audrey Ang sakit ng katawan ko. Ramdam ko ang bawat hibla ng lubid na nakabaon sa mga pulso at bukung-bukong ko. Ilang oras na ba akong nakatali rito sa maduming upuan na ito? Hindi ko na alam. Ang huling naaalala ko lang ay ang puting gown ko na nadudumihan sa sahig ng boutique at ang amoy ng kemikal na nagpaitim sa paningin ko.

Niyakap niya si Alexis, at doon muli sila naglaho sa katahimikan—isang katahimikang punô ng luha, ng pamamaalam, ng mga tanong na walang kasagutan. Pagdating sa sementeryo, madilim na ang langit. Maambon. Tila niluluha rin ng langit ang pagkawala ni Anjo. Dahan-dahang binaba ng mga tauhan ng punerarya ang maliit na kabaong sa hukay. Alexis’s knees buckled. Ralph caught her just in time. “Hindi ko kaya, Ralph… Diyos ko, hindi ko kaya,” anang tinig niya, halos pabulong. “Ang isang ina, hindi dapat iniiwan ng anak. Hindi sa ganito. Hindi sa ganitong edad.”

The air felt lighter without him — not safe, but less suffocating. Nina wandered the halls aimlessly, her steps slow, her thoughts heavy. The maids moved silently around her, never meeting her eyes. She was invisible here. A ghost in silk. Eventually, she found herself standing by the tall window again. The garden called to her — wild, overgrown, forgotten. A patch of green in a house built on cruelty. She slipped outside. The sun was warm on her skin, the breeze gentle. For the first time in days, she felt something close to calm. She knelt in the dirt, her fingers brushing aside dead leaves and tangled roots. She worked slowly, methodically — pruning, clearing, planting.

Yun na nga lang natatangi kong alam gawin eh, basic kasi yun para sa amin. I pointed the leaf and murmur the spells, Lumingon ang Senyorito sa akin na may nakakunot na noo. "What are you doing?" natigil ako sa paglilitanya nang magtanong ang senyorito. Nakatagilid ang kanyang ulo at pilit tinitignan ang ginagawa ko. "W-wala po" agad kong binaba ang kamay kong nakaturo sa dahon ng gabi at tinago ito sa aking likuran.

Napansin nito ang pagtingin niya sa alagang pusa. "Alaga mo ba siya?" tanong nito. Tumango lamang siya habang tulala pa din sa kagandahan nito. "Pasensiya na. Nakita ko lamang siya kanina. Mukhang mailap siya sa mga tao," anito habang inaabot si Raven. "Ano nga pala ang pangalan niya?" "Raven," tipid niyang sagot. IT WAS A WINDY day. The heavy dark clouds is about to drench the grassy yard of the vampire's mansion.

Ilang sandali pa ay nagpunas ako ng luha at tuluyang nilisan ang kumpanya. Natanaw ko ang kotse ni Levi sa hindi kalayuan kaya kaagad akong naglakad papalapit rito at sumakay habang nakayuko ang aking ulo, upang hindi niya mapansin ang pamumula ng aking mga mata. "Forget him. If he can't be brave enough to talk to you sincerely, then he isn't worth the tears," wika nito at ipinaandar na ang kotse.

I even thought I saw stars. Sobrang okupado pa ako sa pagsabog na iyon kaya naman ay hindi ko na namamalayan ang madulas na pagbaba niya sa natitirang kapiranggot ng tela na suot ko. I am totally naked and now at his mercy. Siya naman ay may suot pang shorts.

Nakarating na ako sa food court ngunit wala akong nakitang babaeng sosyalera na, maarte pa kaya umalis din ako kaagad. Natagpuan ko ang sarili kong nasa gitna na ng quadrangle habang inililibot ang paningin. Daig ko pa ang isang paslit na nawawala sa gitna ng kagubatan dahil sa babaeng spoiled na ‘yon.

Kung sira ang tulay, hanggang kailan pa kami rito? “Sir, excuse me. Why is there still no signal?” tanong ko dahil kailangan kong matawagan ang anak ko kahit yun man lang sana ang magawa ko. “It might take three more days before the signal comes back, ma’am. The strong winds damaged it last night. Tree branches hit the cell site.” Napaawang na lang ang mga labi ko. Natrap na nga kami rito, wala pang signal? Kailan kami makakabalik ng Albany?

Pilit man niya na paglabanan ang isinisigaw ng kan’yang damdamin, ay muli rin naman ito na nakakahanap ng mga rason upang suungin ang isang pagkakamali. And she is stupid to even think this way. Ano pa nga ba ang mali at kulang kay Arden para paulit-ulit niya na lokohin ang nobyo niya? Walang kulang, dahil ang lahat ng ginagawa ni Arden ay sobra-sobra pa sa hinihiling niya. Kaya hindi na rin alam ni Reiko ang mga kasagutan sa dami ng tanong na gumugulo sa kan'yang isipan kung bakit ang puso niya ay patuloy na nahuhumaling sa isang maling lalaki. And all she wants now is to run away again. Run away from the man who will once again be her downfall and be the reason for ruining everything she h