The Hand Demon Novels & Stories

Pumulupot na rin ang isang braso nito sa baywang niya at sobrang higpit nang pagkakalingkis sa kanya. One of his hands traveled across her thigh and hauled it up above his waist. Sa laki ng demonyo ay baka kaya siya nitong bali-baliktarin talaga. Kaya lang, bayad siya at nakahanda naman ang pera kaya ano pang magagawa niya? Gusto man niyang bawiin ang kasunduan, hindi siya magpapakita na siya ang talunan.

Ang buong akala ko, demons are bad. Pero mali ako, ang demonyo ay walang sunggay, matutulis na ngipin o pangit na mukha. Demons are wearing suits, neckties and have handsome faces. At isa sa kanila si Damon.

Ang mga kamay ng taong ito ay namantsahan ng daan-daang buhay, at bago siya nahuli sa gitna ng mundo, siya ay kilala bilang isang nakamamatay na baliw. Ipinagmamalaki niya ang kanyang sarili sa paglalakad sa purgatoryo ng mundo, nakita ang lahat ng uri ng masamang kalupitan sa mundo, at higit na ipinagmamalaki na ang sentro ng lupa ay naka-lock sa kanya sa Area A, ngunit sa sandaling ito, natakot siya na hindi man lang siya nangahas na magsalita. Hanggang sa nakilala niya si Esteban, hindi niya inakala na ang imaheng demonyo na akala niya ay isang biro.

he smirked. One moan escaped my lips when I felt his cold and calloused hands on my skin. Hindi ko na napigilan ang malakas na pagkabog ng dibdib ko. Even my breath suddenly becomes ragged because of his hands. His fingers then started to make circles on my skin. Napaliyad ako dahil sa mapanuya niyang halik. While his right hand's making circles, his other is making its way to my thigh, caressing it back and forth, and it's giving me chills! His hands were very expert, napaigtad ako lalo dahil palapit 'yon ng palapit sa sensitibong parte ng katawan ko.

Pagod siya—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa lahat ng ibinigay niyang tiwala, lakas at emosyon kay Demon kanina. At sa isang sulok, nakaupo ang lalaking iyon. Si Demon. Kilalang-kilala sa malamig na ngiti, sa mga matang walang bahid ng awa, at sa presensiyang kayang manipis-pisin kahit pinaka-matapang na kaluluwa. Nakadi-kwatro siya sa upuan, ang isang kamay ay nakasabit sa likod ng sandalan, habang nakalawit sa mga daliri ang sigarilyong unti-unting nauupos. Ang kabilang kamay niya ay nakahawak sa isang baso ng mamahaling alak na parang tubig lang sa kanya.

Natural, alam niya na ang Four Holy Beasts ay pinakialaman at ang Demonic Energy ay naka-target sa pinakakilala at mahuhusay na tao. "Kawawa ang sangkatauhan kung papatayin ko siya. Ngunit kung iligtas ko ang kanyang buhay, maaaring siya ay ganap na ma-demonyo at mapuksa ang lahat ng sangkatauhan." Siya ay nasa kawalan. Nasa kanyang mga kamay na ngayon ang buhay ni Thea.

Ang ngising malademonyo. Napailing ang binata. "Jeanna, Jeanna, Jeanna." Isang halakhak ang pinakawalan nito. "Sa tingin mo, naniniwala ako sayo?" Nanigas ang panga niya sa pagpipigil. Kung pwede lang ay sinampal na niya ang binata, pero alam niyang mas lalo lang siyang hindi makakaalis dito. Lalo na ngayon at nasa mga mata ang pagnanasa nito sa kanya. Ang mga matang pinaghalong sa anghel at sa demonyo. Bagay na bagay sa napakagulong pag-iisip ng binata. Bagay na bagay sa maitim na budhi nito, at ayaw man niyang aminin, bagay na bagay sa gwapo nitong mukha.

Naupo ang kaniyang Ina sa kaniyang tabi. "Mom, I heard the High Priest visited before. Mayroon ba siyang sinabi sa inyo?" Luna looked at him confused. "Bakit mo iyan naitanong?" Trevor sighed. No one will help him if he will keep it himself. "Last night, I dreamed about meeting a demon. He is pale and his aura is dark. His eyes are scary." He start fidgeting his fingers. "I hear a lady begging someone to spare her life. She said she will do anything for them. The demon said a life for a life--"

Diyosa pa ba siya? Ang katawan ng babae ay nababalot ng blood energy, at ang kanyang mga mata ay duguan. Hindi na siya kamukha ng kanyang matayog at makapangyarihan, parang diwata na may kabanalan. Mas mukha siyang blood demon. Kahit na ang pinakamasamang Onmyoji sa shrine ay walang ganoong kalakas na enerhiya ng demonyo.

Birahan lang din silang kumilos na nag-iisa dahil palagi silang may grupong kasama , sa bawat grupo kailangan may isang demonyong may mas mataas na ranko keysa sa lahat. May apat na uri ang mga demons, unang-una ay ang pinakamababang uri o 'di kaya’y tawagin na Low Class, mahina ang kanilang pag-iisip at palaging hindi umaalis sa grupo. Ang pangalawang uri ay ang Middle Class Demons, sila ang mga demons na marunong gumamit ng mga sandata at may kakayahang maging isang leader sa maliit na grupo dahil sa kakayahang makapag-utos sa nakakababa sa kanila, ang kanilang mga kuko ay mayroong lason dahil sa dugo ng kapwa nitong demonyong kinain sa bawat panalo sa laban. Gustong-gusto nilang makita an