The Last Farewell นิยาย & เรื่องราว

sa huling sandali. Hindi ko alam Kung gaano nagtagal Yung labi nya doon... Basta nakita ko nalang Yung unti unting paglayo nya... "Mahal Kita" His last word before leaving me.. Para akong tinutusok habang pinapanood syang naglakad papalayo.... This is real Yanna ... He won't bother you anymore....you won't feel his presence anymore.... Napa hawak ako sa dibdib ko...

"Ipangako ninyo na malusog pa rin kayong uuwi sa ating tahanan. Ipangako ninyo sa akin na hindi ninyo papabayaan ang inyong mga sarili doon." Tumango sila at niyakap si Aling Elena. Hindi ko man sila kadugo pero ramdam ko ang lungkot ng damdamin nila. "Manik-luhod kong hihilingin sa Diyos na uuwi kayo sa akin ng masigla at walang karamdaman." *****

CHAPTER CLOSED THE END‼️ ---

"I will forever be indebted to you. I love you, my ate." Marahan na pagpisil ang naramdaman niya sa kan'yang kamay. It was one swift motion that also ended in an instant. And just how fast it came—that’s how fast it went. That one action is Reina's farewell to her. Isang masakit, ngunit makabuluhan na pagpapaalam buhat sa isang kapatid.

Ramdam ko ang pagiging komportable namin sa isa't-isa. "So I'm tellin' you I love you one last time..." Pagkanta ko sa huling linya. Bigla syang tumingin sa mga mata ko kaya naman napatingin din ako sa kanya. "And... goodbye..." Pagtapos naming dalawa sa dalawang huling salita ng kanta.

Ako ang huling tumayo. “Goodbye,” sabi ko. Akala niya siguro ay iiyak ako, no! Hindi niya deserve ang iyakan. Kung iiyak ako, iisipin niyang minahal ko siya ng todo. Yuck, kapag ang lalaki ay niloko ka, kahit minahal mo namna talaga ito ng husto, hindi na niya deserve ang iyakan. Sayang lang ang luha ko. “This is the last time you’ll ever see me as your wife.” “Goodbye, Ralia,” maikli niyang sagot.

desperadang Sabi ko at pinunasan Ang nagbabadyang luha na gusto nang tumulo. "Haiyst! Hime if I agree will you stop?".tanong Niya may sinabe pa siya pero Hindi kuna narinig. "Y-yes,just talk to me,this is the last time Tristan".Sabi ko. "Okay,then goodbye".sagot Niya pero madali ko siyang pinigil. "W-wait Tristan! C-can you do me a favor?".tanong ko sakanya,kahit ito na Ang last na tawagin Niya ako nang ganun okay na.

“Then this is it. This is where I stop hoping. I’ll still be here—for Kieran, always. But for you… I have to let go.” Elle stood as well, wiping her face, buong katawan nanginginig. “I understand. And I’ll respect that.” For a long moment, they just stood there, the city lights casting faint glows across their faces. Then Nathan stepped closer, leaning down to press a soft, lingering kiss on her forehead. When he pulled back, his voice cracked. “Goodbye, Elle. At least… goodbye to what I feel for you.” Her chest clenched painfully, but she nodded, whispering, “Goodbye, Nathan.”

Nagpagpasyahan ni Jay na umuwi na dahil gabi na masyado. "Hatid mo ako bukas sa airport?" ginawa kong konting masigla ang pagkakasabi ko. "Hmm, I want to see you for the last time," sabi niya at hinawi ang takas na buhok sa mukha ko. "Kapal babalik naman ako!" biro ko sakanya. "I know, pero aabutin ka ng ilang taon." Nakanguso niyang sabi, kaya natawa ako sa sakanya. Yumakap ako ng mahigpit sakanya at gano'n din siya.

Dear Carl, Your world isn't for me. Kahit anong gawin ko hinding-hindi ako makakapasok sa mundo mo. Let me live on my own. I'll set myself free and I'll let God write my fate. Thank you for everything. Thank you for helping me. I appreciate it all very very much. I want you to know that I am happy. Masaya ako sa maikling panahon na nakita ko ang Carl na totoo at walang kapintasan. I will always pray for you and I will forever be greatful to know you. Please take care of yourself and be happy. Please be happy and don't worry about me. Hayaan mo na ako sa kung saan man ako makapunta. Thank you so much, Carl. Thank you so much. I won't regret knowing you. I will forever remember you, even in my