The Master's Sun Novels & Stories

Kumapal ang tensyon sa paligid, at tatlong magdidilim ang mukha sa sobrang kaba. “Nga-ngayon lang ako nakakita ng ganito…” bulong ng isa, nanginginig na ang tinig. “Para tayong binibitag.” Nanigas si Master, nanlaki ang mga balintataw. Ilang segundo silang natulala, halos hindi makakilos, habang palapit nang palapit ang mga yate. Wala na… tapos na sila. Ang mga barko ay malinaw na nakaposisyon upang palibutan sila.

Parang isang hari ang kanyang kliyente ngayong gabi. "Matapos mo diyan ay maaari mo ng inumin ang tableta na nasa ibabaw ng table. Sumunod ka lang sa mga pinagagawa ni Master kung ayaw mong maparusahan" sabi nito habang may inaayos sa bandang kama. "Sino ba si Master Sev?"

Sa tangkad niya ay kailangan ko pang tumingala para makita ang reaksyon ng mukha niya. "Tomorrow..." Mahina niyang saad na halos kami na lang dalawa ang nakakarinig. "Sir?" "Impress me with your presentation tomorrow, Miss Montez." And with that, he left.

Ang tanging nararamdaman ko ay ang matinding sakit at ang determinasyon na huwag na muling hayaang saktan ako ng sinuman. Wala na ang Lunami na kilala nila. Ang Lunami na mapagtiwala, ang Lunami na labis magmahal, ang Lunami na handang ibigay ang lahat para sa mga taong mahal niya... siya ay namatay na ngayong gabi. To be continued...

Wala akong rason para maramdaman yon, dahil wala naman akong koneksyon sa babae. Nagpatuloy si Barron, tila walang napansin. "Dati, nung buhay pa si Maam Ana… ibang-iba si Sir Rome. As in, hindi siya yung tipo ng tao na malamig, suplado, at yung taong halos hindi mo matignan ngayon. Dati, approachable yan. Lalo na kapag kasama niya si Maam."

Nabalot ang silid ng amoy ng pulbura, sunog na pulbura, at ang makapal na usok na pilit nilalapastangan ang natitirang hangin. Ang pintuan ng master bedroom ay tuluyan nang nawasak—isang hungkag na lagusan na ngayon ay naghihiwalay sa kanila mula sa madilim na pasilyo ng mansyon.