Novel & Cerita The Master's Sun

Hinabol ni Master ang manok kanina para sa amin habang nakahanap ako ng tubig sa kalapit na lawa. Inihanda ko na ang mga upuan namin which are big rocks that I found and set up the ten earlier. Maya-maya ay lumitaw sina Master at Duchess Vienna kasama ang kanyang alaga at umupo kami sa tabi ng apoy at nagsimulang kumain ng aming hapunan. Umupo ako sa kanang bahagi ng aking panginoon habang ang duchess ay nasa kabilang panig niya. Si Valen ang kanyang alaga ay nasa tabi ko, at ang aking galit na kaaway na si Titus ay nasa kabilang panig.

“Sige na nga.” Magkatulong silang naglabas ng mga pagkain sa tapat ng mansion. Madalas talaga ay roon sila kumakain. Presko kasi ang hangin dito at hindi maalinsangan kahit na tanghaling tapat. Kasama palagi ni Lirah ang kaniyang tauhan sa hacienda sa tuwing kumakain. Ayaw na ayaw niyang nag-iisa lang siya. Tinulungan na rin silang dalawa ng mga ito para mag-ayos ng lamesa. Ilang sandali pa ay sama-sama na silang nakaupo roon at kumakain.

Harap lang kasi ng master's bedroom ang dining area at kitchen. I am wearing cotton dolphin shorts and oversized t-shirt. I know I look good dahil sinipat ko muna ang sarili ko sa salamin kanina. I smiled at them. Storm is just staring at me hanggang sa makalapit sa kanila. "Mamaya na kami magpapalit, Sunny. Kain na tayo."

Seryoso siyang tumingin sa akin mula ulo hanggang paa. Nagpaalam na si Attorney Smith at umalis. Naiwan kami ni Mr. Thompson. Kinakabahan man ay magalang na bumati ako, “G-Good day, Mr. Thompson.” Ngumisi siya saka lumapit at hinawakan ang baba ko. “From now on, call me Master,” sabi niya. Tapos biglang nahulog ang towel na suot niya.

"Maawa po kayo, master. Mamamatay na ako sa gutom. Hindi ko na po kaya!" Umiiyak na sabi ng babaeng alipin habang hinihila ng master nitong bampira ang buhok nito palabas ng lamesa. "Wala kang karapatang kumain ng masarap dahil mga ipis at daga ang dapat mong kinakain! Isa ka lang hamak na tao!" Lalo lamang sinaktan ng bampira ang alipin nito.

Si Marcus, ang Mastermind, ay isa na ngayong ganap na "multo." Wala nang asul na liwanag mula sa mga monitors na tumatama sa kanyang mukha. Sa halip, ang tanging tanglaw niya ay ang malambot na apoy ng isang kandila at ang dilaw na sinag ng araw sa hapon.

Naalala ko ang sinabi ni master na makikita mula rito ang kabuuan ng hardin. Pagsilip ko ay agad akong namangha, mas maganda ang tanawin mula rito sa taas, nang libutin ng aking paningin ang hardin ay hindi nakaalpas sa aking mata ang dalawang taong nag uusap sa loob ng gazebo. Sa gulat ko nang magtama ang mga mata namin ni master ay bigla akong napatalikod at bumalik sa loob. Nakakakaba, nakakahiya at nahuli niya akong nakatingin.

Subalit ngayon, ang eksaktong obra-maestrang iyon ay maingat na nakalagay sa isang espesyal na kwintas, at nakasabit lang nang walang pakialam sa leeg ni Mheilin. Ano ba talaga ang totoong relasyon sa pagitan ng misteryosong bumili at ni Mheilin? Sumandal naman si Mheilin habang dahan-dahang hinahawakan ang kumikinang na bahagi ng hiyas. "Ang pangalan nito ay Sunlight." ‘Sunlight nga talaga ito’ sambit ni Mrs. Jane sa isip niya.

Nag-anunsyo ng malakas si Master Ykink. Clap! Clap! Clap! Sa sandaling ito, si Dean Suneru ay may masayang ngiti sa kanyang mukha habang nagsimula siyang pumalakpak. Nang makita ng iba na pumalakpak siya, nagpalakpakan din ang apat na grand master at iba pang mga estudyante. Binalot ng napakalakas na palakpakan ang buong eksena.

"Sabi nila, mayroon nga raw itong sakit." "Pero, kailan pa naging sakit ang nagpapasikat sa araw? Siya lang ang taong alam kong dinapuan ng ganoong sakit. Ano 'yon? May allergy siya sa araw at sa tuwing masisikatan siya'y namumula ang buo niyang katawan at namamantal pa." "Iyan nga rin ang ipinagtataka ko, Ate. Kakaiba si Master sa lahat ng taong kilala ko. Hindi dapat masikatan ng araw, dinaig pa ang bampira at payat pa!"