Novel & Cerita The Pawns Revenge

Agad ko itong binato sa labas, at nakipag karerahan nga ako. Nahuli nila ang tauhan ko, dahil alam ko naman na masyado silang mahina kagaya nga ng mga pawn sa chess board. Pananga lang sila o di kaya patibong. Tss. Di nila ako mahuhuli ng ganoon kadali. Di na ako papayag na magpapatalo pa sa Jeff na yan. (Missamy POV) Naimulat ko na naman ang aking mga mata na masyadong mahapdi dahil nga sa kakaiyak ko kanina.

Unti-unti siyang nawalan ng malay at bumagsak sa sahig sa gitna ng makapal na usok at nagkakagulong tao ramdam na ramdam niya ang init at hapdi sa kanyang mukha na dala ng apoy. Hingal na hingal at butil-butil ang pawis na napabalikwas siya ng bangon. Alam niya na may mali dahil sa paulit-ulit pa rin na bumabalik sa ala-ala niya ang nakaraan. Kaya hindi siya titigil lalo na at alam niya na walang kahit na sinong nanagot sa nangyari at tila mababaon na lamang sa limot ang mga nangyari. Matatahimik lamang siya kapag nabigyan na niya ng hustisya ang nangyari sa kanyang mga anak. Bagama't may isa pang gumugulo ngayon sa kanya, ang dalawang batang babae na kasama nina Red. Bakit pamilyar sa kany

The chessboard had been set long ago, and Aiden had been a pawn all along. The video ended, and another file opened automatically. It was a blueprint, a single, detailed rendering of a new building. But this wasn’t just a building; it was a fortress. It was a fortress filled with traps, with puzzles, and with a single point of entry. It was an impossible fortress, designed by a master architect. The blueprints were signed with a single, elegant script: "To the victor belong the spoils."

Walang ingay na naglakad si Ashton sa likod ni Bishop at kinuha ang dalawang baril na nakaipit sa likod nito. Agad na kinasa iyon ng binata at walang kaabog abog na hinila ang mga kamay ni Pawn at Knight. "Just shoot each other." simpleng saad niya at marahas na inilahad ang mga baril sa mga kamay ng mga kaibigan. Awtomatiko namang napatigil ang mga ito at nanlalaki ang mga matang napatitig sa kanya. "What the fuck, Ashton?!" tila gulat na gulat na saad ni Pawn.

Narinig kong wika ni Azi sa aming mga pinsan. Hawak-hawak ko ang switch kaliwa kong kamay at sa kabilang kamay ko naman ay hawak ang Queen ng Chessboard. Kailangan icheckmate ng Reyna ang Hari upang manalo at wala ng maging galaw ng kalaban. Ito na ang end of his whole plan.. NAKITA KO MULA SA MALAKING Screen ang dalawa kong pinsan si Virlana at Zeven. Sila na ang bahala sa oras na maibaba na ang bomba.

"At ano bang alam mo sa tunay na kapangyarihan, Richard? Ang goal ko ay palakasin ang pamilyang Gold. Hindi gaya mo na itinuturing na 'pamilya' ang mga kasangkapang madaling itapon pagkatapos magamit. Ako? Kaya kong magsakripisyo ng mga pawn para sa pakinabang ng pamilya. Kung may kailangang ibuwis, ibubuwis ko—dahil iyon ang paraan para manatiling nasa tuktok ang Gold." Bahagyang kumunot ang noo ni Richard, ngunit nanatiling kalmado. "At doon tayo magkaiba. Sa akin, ang mga tinatawag mong 'pawn' ay mga taong may sariling halaga, may buhay at dangal. Kung uunlad ang kumpanya, hindi ito dapat nakatali sa pagsasakripisyo ng mga inosente para lang lumakas ang iilan. Ang tunay na lakas ng Gold P

Siya ang isa sa mga milyon-milyong mga taong nabubuhay dito sa mundo na handang gawin ang lahat para sa pera. Muli niya akong hinarap. “Don't worry. I made you a favor. You just need to wait. Sooner or later, she will be a peasant.” Bahagya akong lumayo kay Rye. “You betrayed even the one you made as your ally. How can I trust your words, huh?” “I already told you. I don't tell lies. I can tell you every sinful truth I know. I also don't make allies; I make pawns. I don't want someone sitting on a throne beside me on a war; I want someone who will move in the battle for me.”

"Hindi mo ba naintindihan? Ang Rose Syndicate at ang Sovereign Group ay nag-aaway para sa code na nasa utak mo. Si Kristoff ay ginamit lang bilang pain para lumabas ka sa pinagtataguan mo. Siya ay isang pawn, Paola. At sa larong ito, ang mga pawn ay isinasakripisyo." Samantala, sa loob ng nagliliyab na pavilion, nakatayo si Kristoff sa harap ni Sofia Valeriano. Ang laser point mula sa sniper ay nakatutok pa rin sa dibdib ni Sebastian, ngunit walang sinuman ang nagtatangkang gumalaw. "Nasaan ang anak ko?" tanong ni Sofia, ang boses niya ay kasing lamig ng yelo sa kabila ng apoy sa paligid.

Isang hiling na alam kung imposible pero kung ako’y pag bibigyan sisiguraduhin kung mag babayad ang lahat ng nag pahirap saakin. At sa huling hibla ng kamalayan ko paulit ulit kung binibigkas ang aking huling hiling ang mag karoon ng pangalawang pag kakataon para pag bayarin lahat ng nag kasala saakin saamin ng anak ko. Dahan dahan kung ipinikit ang aking mga mata at tinangay ng walang hanggang katahimikan. ---------- Third Person’s POV Tumunog ang malalaking kampana ng San Agustin at ito’y umaalingawngaw sa mga pader ng batong simbahan kung saan nagtipon ang mga pamilya Hale at Vargas.

Jade's POV Naroon siya sa isang coffee shop at matiyagang hinihintay ang informer na ipinadala sa kaniya ng daddy niya para matyagan ang kabit ng asawa niya. Ilang araw na din noong huli niyang sugurin ang babae at hindi na niya ito nabalikan pa dahil naging busy na siya sa trabaho niya pero kahit na ganoon ay hindi niya ito tinigilan katunayan ay nagbayad siya ng mga tauhan para tanggalin na ang mga gamit ng babae sa bahay ng asawa niya at maging ang mga gamit nito ay pinasunog niya. Hindi na niya bibigyan ng pagkakataong makabalik pa doon ang babae at madatnan pa ito doon ng asawa niya.