The Search Is Over Survivor นิยาย & เรื่องราว

Muling nagsalita si Reuben, “Nga pala, Papa, hindi pa rin ako mapakali sa nakalipas na dalawang araw. Saan kaya napunta si Jasmine? Bakit nawawala pa rin siya? Bakit wala pa rin tayong balita kung buhay o patay siya?” Suminghal si Tyler, “Sa tingin ko patay na si Jasmine, pero hindi lang nila mahanap ang bangkay niya. Agad na napatanong si Reuben, “Bakit parang sigurado ka Papa?” Tumugon si Tyler nang walang emosyon, “Nakadepende ang lahat sa survival rate. Kung biglang nawala ang isang tao, dapat mahanap siya ng awtoridad sa loob ng 12 na oras.”

Sa isang malaking conference room sa loob ng isang modernong gusali, nagtipon ang mga direktor ng Vireaux Global Holdings. Ang kanilang mga mukha ay seryoso. Sa gitna ng mesa ay may isang upuan na bakante. Ang upuan ni Kaelen Vireaux. “Any updates?” tanong ng isa sa mga direktor. Umiling ang isang lalaki. “The search team found nothing.” Tahimik ang buong silid. Pagkatapos ay nagsalita ang isang babae. Nakasuot siya ng eleganteng itim na suit.

Parang sumpa ang paghahanap ko sa presensya niya nakikita ko man o hindi. Anong klaseng sakit ito? “Hindi pa," hinarap niya ang niluluto sa gas range. "Ang sabi ng search and rescue team, aabutin ng ilang araw o higit pa ang paghahanap sa lawak ng kabundukan ng San Fabian na konektado sa mga karatig bayan.” “Bakit umuwi ka kaagad?”

“So, the vineyard, lab gowns, the walls, their company, mayroon ka pa bang napansin na kakaiba sa Vores Morgen?” Hindi ako sigurado kung nabanggit ko ang lahat kay Noah, “Tama! May isa pa akong hindi nababanggit sa iyo.” “And what is it?” “Huxley,” usal ko. “Narinig ko ang paguusap nila na ang mga tauhan ni Liam ay hinahanap ang nabubuhay na anak ng mga Huxley. Ang sabi nila siya na lang daw ang natatanging naka-survived. Hindi ako sigurado kung bakit dahil hanggang doon lang ang narinig ko. Pero, ang nasisiguro ko lang ay ginagawa nila Liam ang lahat upang matagpuan siya.”

' tanong ko sa isipan ko. Pagod na pagod na ako at natutuyo na rin ang bibig ko. Hindi ata Live Suicide ang tatapos sa buhay ko, kundi mamatay pa ata ako sa kapaguran at dehydration bago pa man ako makapunta roon. Wala bang pa last sapper ang Live Suicide or marangyang helicopter ang maghahatid sa akin papunta roon sa lugar? Hindi 'yong dadaan ka pa rito sa napakahirap na route, masyadong tagong-tago, e. Mamamatay ka na nga lang, papahirapan ka pa. What a life!

Pero may isang note mula sa search and rescue team na naka-clip sa dulo. "No bodies found inside the cockpit or the passenger area. Blood trails lead to the nearby ravine. Possible survivor: Ricardo Marquez." Tumayo ako nang mabilis. Buhay si Papa. At kung buhay siya, ibig sabihin ay buhay din si Prince o si Jace. Ang laban ay hindi pa tapos. Bumalik ako sa ospital nang may dalang panibagong lakas. Hindi ako pwedeng maging marupok ngayon. Lex did his part; now it’s my turn to finish the blueprint.

Nang dumungaw si Trevor ay nakita niyang naka kapit pa si Filicity, tutulongan na sana niya ang dalaga nang maka-bitaw ito. Natapos ang araw sa isang madugo at malagim na pangyayari. Kinabukasan ay sinimulan ang search and rescue para sa dawa. Pero ni anino ay walang matagpuan ang mga rescuers. Sa ospital naman ay nagpapagaling sina Zack at Liahvi habang lumilipas ang mga araw. Tatlong araw na ang nakalilipas ngunit hindi pa rin natatagpuan sina Grey at Filicity.

“Hindi ‘yan pinto. Pader yan eh! Akala ko ba malakas ang pang-amoy mo.” “P-Pader ba yan?” Napiling na hinawakan ko ang kamay niya at pumasok na sa loob. Pinaupo ko ito sa sofa at naghanda muna ako ng maiinom. “Dove, bakit ka nakipagkita sa akin?” “Hina-hunting na nila ako. And worst, dead or alive kailangan nila ako makuha.” “What?! Dahil ba sa documents na iyon?! Shit!”