Parang pelikula noong una, pero ngayon iba na ang tunog ng mga lungsod: tahimik, may mga punuan ng halaman sa pagitan ng mga gusali, at may mga barkadang naglalakad kasama ang mga lumang radyo at solar panels. Ako, na mahilig magbasa ng mga post-apocalyptic na nobela, napansin ko agad na ang pagbabago ay hindi lang pisikal — nagbago rin ang ritmo ng buhay. Nabago ang oras ng pagtulog, ang paraan ng kalakalan, at pati ang mga piyesta ay naging simpleng palitan ng kwento at pananim.
Ang teknolohiya? Hindi tuluyang nawala; may mga komunidad na nakasentro sa إعادة-purposed tech at iba naman ang bumalik sa tradisyunal na paraan — tinatrabaho ang lupa, gumagawa ng ceramics, naglalaro ng mga akdang tulad ng ''Station Eleven'' para mag-alaala sa lumang mundo. Nakakatuwang makita ang pag-usbong ng oral history: ang mga kabataan natututo ng mga alamat ng before-times sa harap ng apoy.
Sa huli, personal kong nararamdaman na ang mundo pagkatapos ng apokalipsis ay mas mabagal, mas mapagmatyag, at mas malapit sa kalikasan. May lungkot dahil sa nawala, pero may saya rin sa mga maliit na tagumpay — isang sariwang tinapay, bagong pagtanim, o simpleng tawa sa gabi.