Wow, 'Senrigan' talaga, isang malalim at makulay na kwento! Isa sa mga paborito kong eksena ay yung paglalaban nila Kayuri at Hayato. Ang intensa ng laban nila't ang pinag-uugatan ng galit at hidwaan na naiwan sa kanila, talagang umabot sa puso ko. Ang bawat galaw nila sa laban ay puno ng sining at emosyon. Kaya pinakanagustuhan ko, may mga flashback na nagbigay liwanag sa dahilan ng kanilang laban. Ipinapakita nito na hindi lang ito simpleng aksyon; naroon ang mga damdaming nag-uugnay sa kanilang nakakapagod na sitwasyon. Nag-iiwan ito ng isang tanong sa isip: hangganan ba ng pagkakaibigan ang galit?
Isa pang eksena na talaga namang tumatak sa akin ay nang nag-usap si Kayuri at ang kapatid niyang si Ikki. Mararamdaman mo yung bigat ng kanilang pinagdaanan at ang pagmamahal sa isa’t isa na kahit gaano karaming hamon ang dumaan, nandoon pa rin ang pag-asam at pag-unawa. Ang puso ko ay talagang napuno ng emosyon sa kanilang kwentuhan. Ang mga diyalogo at utos ay sobrang natural na minsanang nanabik na akong muling magpanood. Ipinahayag din dito ang tema ng pamilya na tila napapabayaan sa mga laban.
At syempre, hindi ko maiiwasang banggitin ang mga eksena ng pagtutulungan nila para mas mapabuti ang kanilang mga kakayahan. Neron isang part kung saan nagtraining sila di lang sa pagpapalakas ng katawan kundi pati na rin sa emosyonal na aspeto. Ika nga, as they say, 'together we stand, divided we fall.' Kitang-kita dito kung gaano kahalaga ang suporta ng bawat isa, at talagang nakakagaan ng damdamin!